Emily Dickinson is inspiratiebron voor veel kunstenaars.
Enkele voorbeelden; geheel willekeurig en zonder pretenties.


Comedyserie Dickinson

Apple TV+ bracht in 2019 de comedyserie Dickinson uit. De eerste tien afleveringen gaan over Emily Dickinson als jonge dichteres. De serie werd al snel erg populair. In 2021 komt een tweede reeks van deze serie uit.

Het verhaal vertaalt de knellende banden van de samenleving, genderrollen en gezin door de ogen van de dichteres, die op briljante wijze gespeeld wordt door Hailee Steinfeld. De serie schetst een luchtig en vrolijk beeld van de wonderlijke creativiteit van Emily Dickinson. De afleveringen geven natuurlijk geen accuraat beeld van haar leven als jonge vrouw. Maar zij zijn zeker gebaseerd op historische feiten en op haar gedichten.

Lees verder →

 

Wild Lines

De Amerikaanse jazz saxofoniste Jane Ira Bloom maakte in 2017 Wild Lines, een dubbel studioalbum van de Amerikaanse jazzsaxofoniste Jane Ira Bloom. het bevat 30 nummers die zijn geïnspireerd op de geschriften van Emily Dickinson. Het album wordt uitgebracht door Outline Records.

Wild Lines werd mogelijk gemaakt door een commissie van het 2015 New Jazz Works Program van Chamber Music America, gefinancierd door de Doris Duke Charitable Foundation. De eerste uitvoering was in het huis van Dickinson in Amherst, MA.

Lees verder →

 

A Quiet Passion

In 2016 maakte Terence Davies een intieme film over het leven van Emily Dickinson. Met o.a. Cynthia Nixon (bekend van de serie Sex and the City), Jennifer Ehle, Duncan Duff en Keith Carradine.

De film volgt de eigenzinnige jonge vrouw die weigert voor God te knielen, tot de teruggetrokken, door fysieke pijnen gekwelde oudere vrouw.

(Filmkrant:)
De Engelse meester van de zachte stem Terence Davies (Distant Voices, Still Lives) heeft haar innerlijke leven heel mooi weten te vangen door van haar overdenkingen het hart van de film te maken. Niet alleen vanwege het ontbreken van feiten en groot drama in haar biografie, maar omdat ze haar poëzie altijd belangrijker vond dan haar leven. Ze schreef met haar gedichten een brief aan de wereld, maar die schreef niet terug. “Jij hebt je poëzie”, zegt haar schoonzus troostend. “Maar jij hebt een leven”, antwoordt Emily, prettig ingehouden gespeeld door Cynthia Nixon.

Lees verder →

 

Efrat Ben Zur

De Israëlische singer-songwriter Efrat Ben Zur heeft Robin, een heel album uitgebracht met nummers gebaseerd op Emily Dickinson-gedichten (2012). In de lijn van de populaire traditie om Hebreeuwse poëzie op muziek te zetten, doet zij dat ook met het werk van Emily Dickinson. Zij leerde de gedichten voor het eerst kennen in een Hebreeuwse vertaling en pas later in het Engels. Door er melodieën aan te geven, gingen de teksten nog meer spreken, legt ze uit. Efrat Ben Zur staat bekend om haar kinderlijke stem en voert vocalen uit die tegelijk speels en serieus zijn, ziekelijk maar ook opbeurend.

Lees verder →

 

Ymkje de Boer: Duets on Death

Ymkje de Boer (1966) maakt en zingt liedjes. Begonnen in de rockmuziek compneert ze ook vocaal werk voor koren en solisten, met en zonder muzikale begeleiding. In 2006 maakte zij zes duetten voor sopraan en alt met cello op gedichten van Emily Dickinson.

Lees verder →

 

Toneel: Emily, The Belle of Amherst

Emily, The Belle of Amherst is een solotoneel, geschreven door William Luce. Het is gebaseerd op het leven Emily Dickinson en gesitueerd in haar woning in Amherst, Massachusetts. Het toneelstuk uit 1976 maakt gebruik van haar werk, haar dagboeken en brieven. Vanuit het isolement van haar woning herinnert zij zich haar ontmoetingen met de belangrijke mensen in haar leven.

Het toneelstuk werd 116 keer op Broadway uitgevoerd door de actrice Julie Harris. Voor haar uitvoering heeft ze diverse prijzen gekregen. Er waren ook diverse kritieken op het toneelstuk. Het zou een aantal vooroordelen over de dichter bevestigen. In diverse landen werd het toneelstuk vertaald en uitgevoerd

Voor Nederland bracht de Haagse Comedie het stuk voor het eerst op de planken. Louise van Santen zorgde voor de Nederlandse vertaling. Het werd in 1983 uitgevoerd en gespeeld door Anne-Marie Heyligers van de Haagse Comedie. Meer dan honderd uitvoeringen heeft zij van dit stuk gespeeld. Ook haar schitterende vertolking viel in de prijzen.

Lees verder →

 

Judith Chicago: The Dinner Party

In de zeventiger jaren maakte de Amerikaanse kunstenares Judy Chicago een iconisch werk: The Dinner Party. Het feministische werk behoort tot de vaste collectie van het Brooklyn Museum in New York.

The Dinner Party bestaat uit een groots gedekte banket, opgesteld op een driehoekige tafel met in totaal negenendertig couverts. Elk couvert verwijst naar een belangrijke vrouw uit de geschiedenis. De vormgeving van het couvert met lopers, kelken, bestek en beschilderd porselein past bij de stijl van de individuele vrouwen die worden geëerd. Eén van deze 39 historische vrouwen is Emily Dickinson. De namen van nog eens 999 vrouwen zijn in goud gegraveerd op de witte tegelvloer onder de driehoekige tafel.

Lees verder →

 

Aaron Copland: Twelve Poems of Emily Dickinson

In 1950 voltooide de Amerikaanse componist Aaron Copland (1900-1990) het muzikale werk Twelve Poems of Emily Dickinson. Het is zijn langste werk voor solozang, geschreven voor sopraan en piano. De eerste uitvoering vond plaats met de zangeres Alice Howland.

Coplands begon met het gedicht “Omdat ik niet kon stoppen voor de dood”. Zelf beschrijft hij haar poëzie als “taal die fris, nauwkeurig, volkomen uniek en zeer Amerikaans was”. En: “Ik heb dit nooit bedoeld als een liederencyclus. Elk nummer is bedoeld om op zichzelf compleet te zijn, maar ik geef er de voorkeur aan dat ze als een cyclus worden gezongen. Ze lijken een cumulatief effect te hebben.”

Lees verder →