Categorie archieven: Uncategorized

2019 Emmy Lau: Seven Dickinson Songs

Emily Dickinson

De Amerikaanse componiste Emily Lau is de oprichter van The Broken Consort, een vernieuwend kamerensemble in Portland. De Dickinson Songs gingen in 2019 in première. De originele versie met vijf nummers was grotendeels a capella. Later voegde Emily Lau instrumentale begeleiding toe. De uitvoering door het Broken Consort volgde Emily Lau’s methode voor het maken van residentiële projecten: de artiesten leven, koken, spelen en verkennen als een samenhangende eenheid gedurende de hele duur van het project.

Emily Lau: “In mijn gedachten was Emily Dickinson een eenzaam meisje dat in een eenzaam huis zat en zich een wereld vol mogelijkheden voorstelde. Haar poëzie was niet bedoeld om te delen, maar eerder voor haar eigen vermaak (of misschien voor een paar van haar naaste relaties). Vandaar de kale en onschuldige zetting van de a capella stukken. Later gaf mezzosopraan Maren Brehm me de opdracht om harp- en vioolbegeleidingen bij deze delen te schrijven. Tijdens het ontwikkelen van deze uitgebreide versie ontstond er een magische klankwereld…

Zoals altijd begrijpen de muzikanten van The Broken Consort de geluiden die ik in mijn hoofd hoorde, en hebben ze alles gegeven zodat iedereen het ook kan horen. Elke muzikant voegde nieuwe textuur, ideeën en harmonieën toe aan het opnameproces. Ik heb melodieën, harmonieën en ideeën gebruikt die de historische achtergrond weerspiegelen waarin deze gedichten tot stand kwamen, en probeer de gedichten van Dickinson te eren door al haar poëtische meters in de muziek te behouden. Als Dickinson nu uit haar graf zou rollen en deze muziek zou horen, hoop ik dat ze het zou goedkeuren!”

Lau’s Seven Dickinson Songs komen van het album Isle of Majesty uit 2019. Het nummer “I Never Saw a Moor” klinkt mysterieus en dat is misschien teveel voor de tekst van Emily Dickinson.

 

 

I never saw a Moor –
I never saw the Sea –
Yet know I how the Heather looks
And what a Billow be.

I never spoke with God,
Nor visited in Heaven –
Yet certain am I of the spot
As if the Checks were given –

F800/J1052/1864

Nog nooit zag Ik een Heideveld –
Nog nooit zag ik de Zee –
En toch weet ik hoe Hei eruitziet
En wat Golven zijn.

Nog nooit sprak ik God
Of bracht ik de Hemel een bezoek –
Toch ben ik zeker van het oord
Als waren de Kaartjes al verstrekt –

2020 Rockband Anaïs speelt Emily Dickinson

Emily Dickinson

Anaïs is een Italiaanse undergroundband die al meer dan dertig jaar bestaat, zij het onder andere namen. De groep bestaat momenteel uit Francesca Pongiluppi (zang), Franco Zaio, Mauro Ghirlanda en Guido Zanone. De band is vernoemd naar de schrijfster Anaïs Nin. De link met literatuur klinkt door in de muziek. In 2020 brachten ze het album Emily Dickinson, because i could not stop for death en in 2022 het album The Belle of Amherst. Beide albums zijn muzikale bewerkingen van gedichten van Emily Dickinson, die ook door Francesca Pongiluppi gezongen worden.

In Italië is de groep vrij bekend. De band werkt graag samen met andere podiumkunsten. Exposities en maatschappelijke activiteiten worden muzikaal begeleid. De ontmoeting tussen muziek en literatuur is een bewuste keuze van de groep. Ook andere schrijvers zijn als inspiratiebron gebruikt (onder andere van de dichters Wystan Hugh Auden, Cesare Pavese en William Blake).

Het eerste album Emily Dickinson, because i could not stop for death werd zo goed ontvangen dat er diverse versies van zijn uitgegeven. Samen met andere mediakunstenaars werd een breed project rond Emily Dickinson opgezet (videokunst, exposities, t-shirts, tassen, collages). In 2022 zette de groep het project voort met The Belle of Amherst.

De video van een van de nummers uit het eerste album, I Am Nobody, werd geselecteerd door het Emily Dickinson Museum in Amherst om de viering van de 190e verjaardag van de geboorte van de dichteres te openen:

 

I’m Nobody! Who are you?
Are you – Nobody – too?
Then there’s a pair of us!
Don’t tell!
———they’d banish us – you know.

How dreary – to be – Somebody!
How public – like a Frog –
To tell your name – the livelong Day –
To an admiring Bog!

F260/J288/1861

Ik ben Niemand! Wie ben jij?
En jij – ben je ook – Niemand?
Dan zijn wij een stel –
Niet verder vertellen!
———anders verjagen ze ons – snap je.

Hoe saai – om Iemand – te zijn!
Overal bekend moet je – als een Kikker –
Jezelf dag in dag uit voorstellen
Aan een Moeras van bewonderaars!

2016 Componist Ezio Bosso

Emily Dickinson

Ezio Bosso (1971 – 2020) was een Italiaanse componist, pianist, contrabassist en dirigent. Hij schreef balletmuziek, muziek voor theater, opera’s, filmmuziek, symfonieën, concerten en kamermuziek. Hij componeerde onder andere voor films en balletten. Als pianist bracht hij een soloalbum uit dat in de Italiaanse hitlijsten terechtkwam. Nadat hij in 2011 geopereerd was aan een hersentumor, begon Ezio Bosso te lijden aan een neurodegeneratief syndroom, waardoor hij steeds minder kon spelen en componeren. In 2016 maakte hij een dubbel-cd met de titel And The Things That Remain.  Een van de werken is geïnspireerd door Emily Dickinson.

Enzio Bosso zegt zelf: “And The Things That Remain is de titel van een trio voor viool, cello en piano dat ik onlangs schreef. Het gaat om die gedachte, die vraag die we ons op een gegeven moment onvermijdelijk stellen: wat blijft er uiteindelijk van alles over, wat blijft er daarna over? Wat blijft er van ons over en wat blijft ons over? Het is een trio dat ik nog steeds bescheiden laat horen, omdat het in de meest absolute stilte is geboren. En in die stilte stelde ik, zoals gewoonlijk, die vragen aan iedereen die om me heen was en aan wie ik ze kon stellen. Ik begon ook feiten over anderen te verzamelen. Ik heb woorden verzameld en verzamel nog steeds woorden en zelfs getuigenissen, alles – zelfs voorwerpen – dat de betekenis van een antwoord had voor de mensen die ik toesprak: foto’s, gedichten, brieven, geluiden, schilderijen. Misschien wel de meest ontroerende dingen zijn de oude foto’s die de ouders portretteren en ik herinner me een zin: “Ik kom van die glimlach en ik heb dezelfde glimlach van hen”… Niet eens met opzet ontdekte ik dat deze zin in overeenstemming is met enkele gedichten van onze Emily (Dickinson). Hier is er een:

Sommige dingen die daar vliegen zijn–
Vogels, uren de hommel–
Van deze geen Elegy.

Sommige dingen die daar blijven, zijn–
Verdriet– heuvels–eeuwigheid–
Dit past mij ook niet.

Er zijn, dat rusten, lachen.
Kan ik de lucht uiteenzetten?
Hoe stil ligt het Raadsel!”

Ezio Bosso, Emily Dickinson, Who Cares About the Bluebird Sing? (Sony 2016):

1941 Mary Howe: Three Pieces after Emily Dickinson

Emily Dickinson

Mary Howe componeerde in 1941 werken, geïnspireerd door Emily Dickinson. Mary Howe (1882-1964) was een Amerikaanse componiste en pianiste. Ze woonde en werkte in Washington en speelde een belangrijke rol in het leven van de stad. Ze hielp bij de oprichting van het in Washington gevestigde National Symphony Orchestra. Ze was ook een van de oprichters van de Society of Women Composers. Ze bracht verschillende zomers door in de MacDowell kolonie, een toevluchtsoord voor kunstenaars. Daar componeerde ze veel van haar werken.

De drie werken zijn:
1. De Zomer van Hesperides
2. Vogels, in de Sneeuw
3. God aan de Grens.
Elk werk is gekoppeld aan de laatste regel van een gedicht van Emily Dickinson. Zoals Mary Howe uitlegde: “Om de een of andere mij onbekende reden riep de laatste regel van elk gedicht in mijn gedachten niet een muzikaal thema op, maar het soort muziek dat ik wilde schrijven.”

 
Uitgevoerd door leden van The Chamber Arts Society of the Catholic University of America:
Werner Lywen, George Steiner en Norman Lamb en John Martin.

2022 Opera: Emily & Sue

Emily Dickinson

Emily & Sue is een a capella pop-opera van Dana Kaufman (componiste) en Aiden Feltkamp (voor het schrijven van de teksten). De opera ging in première op het Amherst College. Emily & Sue richt zich op de minder bekende romantische relatie tussen dichteres Emily Dickinson en haar schoonzus Susan Dickinson. Brieven tussen Emily en Sue, evenals Emily’s poëzie, laten een intieme relatie zien die sociaal onaanvaardbaar was in het 19e-eeuwse Massachusetts. Deze live versie is gecomponeerd voor een a capella poptrio. Een filmversie, geregisseerd door Ron Bashford, is eveneens uitgebracht.

Kaufman wilde een opera componeren die toegankelijk was voor luisteraars zonder achtergrond in muziek en die verschillende muzikale invloeden bevatte (pop, folk, muziektheater, madrigalen en Sacred Harp). Sacred Harp was populair in het New England van de 19e eeuw, een samensmelting van landelijke Amerikaanse en christelijke traditie.

De hele opera speelt zich af in de kamer van Emily Dickinson. Sopraan Jasmine Muhammad van het Metropolitan Opera Chorus werd bij de premièr de enige live-artieste. Kaufman en Feltkamp kozen daarvoor, gecombineerd met vooraf opgenomen muziek en zang. Dit betekende dat live optredens konden worden gedaan met slechts één performer op het podium, waardoor de veiligheid van COVID toenam.

Make me a picture of the sun is een van de liederen uit de opera:

 

Make me a picture of the sun –
So I can hang it in my room –
And make believe I’m getting warm
When others call it “Day”!

Draw me a Robin – on a stem –
So I am hearing him, I’ll dream,
And when the Orchards stop their tune –
Put my pretense – away –

Say if it’s really – warm at noon –
Whether it’s Buttercups – that “skim” –
Or Butterflies – that “bloom”?
Then – skip – the frost – upon the lea –
And skip the Russet – on the tree –
Let’s play those – never come!

F239/J188/1861

Maak mij een schilderij van de zon –
Dat ik het in mijn kamer kan hangen –
En mij doet geloven dat ik het warm krijg
Als anderen het “Dag” noemen!

Teken mij een Roodborst – op een tak –
Dat ik droom hem te horen,
En als de Bongerds met hun lied stoppen –
Ik mijn inbeelding – opgeef –

Zeg me of het echt – warm is in de middag –
Of het Boterbloemen zijn – die “oplichten” –
Of Vlinders – die “uitkomen”?
Laat dan – de vorst – weg – op het gazon –
En het Roestbruin – aan de boom –
Laten we doen alsof – ze nooit komen!

De gehele opera Emily & Sue is te beluisteren op Bandcamp. Op youtube eveneens enkele korte stukjes.

2018 Film: Wild Nights with Emily

Emily Dickinson

Wild Nights with Emily is een Amerikaanse romantische komediefilm uit 2018, geschreven en geregisseerd door Madeleine Olnek. De film is gebaseerd op de werkelijke gebeurtenissen uit het leven van Emily Dickinson, inclusief haar proces als schrijfster, haar pogingen om gepubliceerd te worden en haar levenslange romantische relatie met een andere vrouw.De film kreeg diverse prijzen; het won ondermeer het Champs-Élysées Film Festival.
Met Molly Shannon als Emily Dickinson en Susan Ziegler als Susan Dickinson.

Lees verder →

Micah Bucey in Spirituality & Practic:
“In feite is het Susan’s steun aan Emily’s volle talent dat het kloppend hart van Olnek’s film vormt. Terwijl anderen, vooral mannen als Thomas Wentworth Higginson Dickinsons vreemde experimenten met verbijstering en afwijzing benaderen, is het Susan die Emily Dickinsons gekneusde ego masseert en haar creatieve vonk weer aanwakkert. Deze vrouwen zijn niet zomaar minnaars; ze zijn zielsverwanten, zowel serieus als onnozel, gepassioneerd en speels, en improviseren al doende een geestverruimende liefde. Dickinson is niets minder dan Susans rusteloze creatieve held en Susan is niets minder dan Dickinsons aanbiddende kritische muze, wat het schrappen van Susan uit Dickinsons postume papieren des te schokkender maakt. ”

2019 Comedyserie: Dickinson

Emily Dickinson

Voor de lancering van streamingsdienst Apple TV+ in 2019 werd de comedyserie Dickinson uitgekozen. Kosten nog moeite werd gespaard om leven en werk van Emily Dickinson om te zetten in een serie voor jongeren. De opnames werden gemaakt in het ouderlijk huis van Emily Dickinson, the Homestead. Met historische en literaire research is de serie onderbouwd. De serie werd al snel erg populair en kreeg diverse prijzen. Het grote succes zorgde voor een tweede en derde serie. Na de opnames kreeg het Emily Dickinson Museum de vele replica’s die voor de serie gemaakt waren.

Het verhaal vertaalt de knellende banden van de samenleving, genderrollen en gezin door de ogen van de dichteres, die op briljante wijze gespeeld wordt door Hailee Steinfeld. De serie schetst een luchtig en vrolijk beeld van de wonderlijke creativiteit van Emily Dickinson. De afleveringen geven natuurlijk geen accuraat beeld van haar leven. Al is de serie mede gebaseerd op historische feiten en op haar gedichten, het blijft fictie en vermakelijk.

“Alles in deze serie is gemaakt met het idee dat er nagedacht wordt over waar we vandaag staan. Mijn weergave van Emily Dickinson heeft meer te maken met jonge vrouwen en hun relaties in de wereld van nu dan met het letterlijke verhaal van de dichteres” zegt Alan Smith, de bedenker van Dickinson.

De serie kreeg een Peabody Award, een prestigieuze prijs voor de media. Mede door het spel van Hailee Steinfeld, die Emily speelt. “Zij biedt een opvallende prestatie in een show die uitblinkt op het gebied van plezier, terwijl het vol zit met energie en originaliteit,” aldus de organisatie. Ook noemt het de serie anarchistisch en zet het met gevoel het negentiende-eeuwse New England en de wereld van dichteres Emily Dickinson neer. De serie is gebaseerd op haar echte leven en met name voor jongeren gemaakt. Het laat een eigenzinnige en rebelse dichteres zien.

 

–

 

Zie verder nog Apple TV+