I can’t tell you – but you feel it
I can’t tell you – but you feel it –
Nor can you tell me –
Saints, with ravished slate and pencil
Solve our April Day!
Sweeter than a vanished frolic
From a vanished green!
Swifter than the hoofs of Horsemen
Round a Ledge of dream!
Modest, let us walk among it
With our faces veiled –
As they say polite Archangels
Do in meeting God!
Not for me – to prate about it!
Not for you – to say
To some fashionable Lady
“Charming April Day”!
Rather – Heaven’s “Peter Parley”!
By which Children slow
To sublimer Recitation
Are prepared to go!
F164/J65/1860
Ik kan het je niet zeggen – maar je voelt het –
Jij kunt het mij ook niet vertellen –
Heiligen, gezegend met lei en potlood
Leg onze Aprildag uit!
Heerlijker dan een ouderwets dansfeest
Op een ouderwetse weide!
Sneller dan de hoeven van Ruiters
Over een smalle Richel in een droom!
Laten we er ingetogen in rondlopen
Met onze dierbare overledenen –
Zoals naar men zegt, beleefde Aartsengelen
Doen als ze God ontmoeten!
Het is niet aan mij – om erover te roddelen!
Het is niet aan jou – om tegen
Een modieuze Dame te zeggen
“Wat een Charmante Aprildag”!
Eerder – aan een Hemelse “Peter Parley”!
Die Kinderen traag
Op een subliemer Spreekbeurt
Heeft voorbereid!
[1.1] You: het gedicht werd gestuurd naar Susan Dickinson.
[2.1] Vanished: verdwenen, vervlogen, verouderd, ouderwets (Emily Dickinson Lexicon).
[3.2] Faces veiled: uitdrukking voor dierbare overledenen.
[5.1] Peter Parley: pseudoniem voor Samuel Goodrich (1793-1861), schrijver van sterk moralistische kinderboeken.