I felt my life with both my hands
To see if it was there —
I held my spirit to the Glass,
To prove it possibler —

I turned my Being round and round
And paused at every pound
To ask the Owner’s name —
For doubt, that I should know the Sound —

I judged my features –
———jarred my hair —
I pushed my dimples by, and waited —
If they — twinkled back —
Conviction might, of me —

I told myself, “Take Courage, Friend —
That — was a former time —
But we might learn to like the Heaven,
As well as our Old Home!”

F357/J351/1862

Met beide handen voelde ik mijn leven
Om te zien of het er was –
Ik hield mijn geest voor de Spiegel,
Om het zo goed mogelijk te onderzoeken –

Ik draaide mijn Wezen om en om
En stopte bij elke slag
Om de naam van de Eigenaar te vragen –
Twijfelend, of ik het Geluid zou herkennen –

Ik beoordeelde mijn gezicht –
———streek door mijn haar –
Duwde mijn kuiltjes in, en wachtte –
Als ze – terugschoten –
Konden ze me misschien overtuigen –

Ik zei tegen mezelf: “Houd Moed, Vriend –
Dat – was verleden tijd –
Maar we kunnen leren van de Hemel te houden,
Zo goed als van ons Ouderlijk Huis!”