It ceased to hurt me, though so slow
I could not see the trouble go –
But only knew by looking back –
That something – had obscured the Track –

Nor when it altered, I could say,
For I had worn it, every day,
As constant as the Childish frock –
I hung upon the Peg, at night.

But not the Grief – that nestled close
As needles – ladies softly press
To Cushions Cheeks –
To keep their place –

Nor what consoled it, I could trace –
Except, whereas ’twas Wilderness –
It’s better – almost Peace –

F421/J584/1862

Het ging minder pijn doen, maar zo langzaam
Dat ik de ellende niet voelde overgaan –
Ik wist het pas toen ik erop terugkeek –
Dat iets – het Spoor had uitgewist –

Noch kon ik zeggen, wanneer het veranderde
Want ik had het gedragen, elke dag,
Zo constant als het Kinderjurkje –
Dat ik ’s nachts aan het Haakje hing.

Maar niet de Pijn – die dicht tegen me aankroop
Als Spelden – die Dames zachtjes prikken
In de Wangen van het Kussentje –
Om ze op orde te houden –

Ik kon ook niet achterhalen, wat troost bood –
Behalve, dat waar eerst Wildernis was –
Het nu beter is – bijna Vrede –