Emily Dickinson bekritiseert op ironische wijze de visie van Paulus. Behoorlijk gewaagd voor een dame in het conservatief christelijke Amherst van 1860. Het aardse bestaan kan niet gezaaid zijn in oneer en verderf. Want hoe kan iets wat zo prachtig is, pas bij de dood opgewekt worden tot kracht en glorie?
Bovenstaande versie staat in haar manuscripten. Het is overgeschreven van een bericht dat ze naar Susan gestuurd heeft. Daar staan echter geen uitroeptekens maar vraagtekens bij de beginregel van elke strofe. In plaats van “Not so fast!” [2.2] staat er “By no means!” (In geen geval!).
[1.1] Sown in dishonor – verwijst naar de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs: “Alzo zal ook de opstanding der doden zijn. Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid, het wordt opgewekt in onverderfelijkheid. Het wordt gezaaid in oneer, het wordt opgewekt in heerlijkheid” (15, 42–43 – Statenvertaling 1977).
[1.3] This: dit lichaam, dit leven – mogelijk zat er een afbeelding of artikel bij het bericht aan Susan.
[2.4] – De dood is niet de opstanding uit het verderfelijk leven naar de eeuwigheid, maar het moment waarin de omstandigheden veranderen van het ene wonderlijke leven naar het andere (binnen de cyclus van alle leven).