The Heaven vests for Each
In that small Deity
It craved the grace to worship
Some bashful Summer’s Day –

Half shrinking from the Glory
It importuned to see
Till these faint Tabernacles drop
In full Eternity –

How imminent the Venture –
As One should sue a Star –
For His mean sake to leave the Row
And entertain Despair –

A Clemency so common –
We almost cease to fear –
Enabling the minutest –
And furthest – to adore –

F717/J694/1863

De Hemel kleedt zich voor Ieder
In die kleine Godheid
Waarvan we graag de gratie aanbidden
Op ‘n schuchtere Zomerdag –

Deels deinzen we terug voor de Heerlijkheid
Die zich aan onze ogen opdringt
Tot deze broze Tabernakels wegzinken
In volledige Eeuwigheid –

Hoe gewaagd die Onderneming –
Alsof Je een Ster zou smeken –
Voor je nederige zaak de Rij te verlaten
En Wanhoop te verwelkomen –

Zo’n alledaagse Barmhartigheid –
Dat we bijna ophouden bang te zijn –
Waardoor we zelfs het allerkleinste –
En verst verwijderde – kunnen aanbidden –