I would distil a cup –
and bear to all my friends,
drinking to her no more astir,
by beck, or burn, or moor!
FA13-8/J16/1859
Ik wil een glaasje distilleren –
en al mijn vrienden aanbieden,
en drinken op haar die niet meer beweegt
bij een beekje, bron, of heide!
A darting year – a pomp – a tear –
a waking on a morn
to find that what one waked for,
inhales the different dawn.
Fa13-6/L209/13 Februari 1859
Een flitsend – een festijn – een traan –
een wakker worden op een morgen
en ontdekken dat waar je bij ontwaakte,
een andere dageraad inademt.
I have a suitor in the skies –
a nobleman is he –
and this is all he ever says –
Pray “come unto me.”
To such a simple wooing
I do not reply –
Say? – Shall I say him yes – Ladie –
Say – shall I say him nay?
Fa13-7/L223/1859
Ik heb een vrijer in de hemel –
een edelman is hij –
en alles wat hij ooit zegt, is dit –
Bid “kom tot mij.”
Op zo’n simpele liefdesverklaring
Geef ik geen antwoord –
Zeg? – Moet ik ja tegen hem zeggen – Mevrouw –
Of – moet ik nee tegen hem zeggen?
[4] Come unto me – een bekend bijbelcitaat.
“Mama” never forgets her birds,
Though in another tree –
She looks down just as often
And just as tenderly
As when her little mortal nest
With cunning care she wove –
If either of her “sparrows fall,”
She “notices,” above.
F130/J164/1860
“Mama” vergeet haar vogels nooit,
Ook al zitten ze in een andere boom –
Ze kijkt net zo vaak naar beneden
En net zo teder
Als toen ze haar sterfelijke nest
Met kundige zorg weefde –
Zou een van haar “mussen vallen,”
Ze “merkt” het, van omhoog.
Tho’ my destiny be Fustian –
Hers be damask fine –
Tho’ she wear a silver apron –
I, a less divine –
Still, my little Gypsy being
I would far prefer,
Still, my little sunburnt bosom
To her Rosier,
For, when Frosts, their punctual fingers
On her forehead lay,
You and I, and Dr. Holland,
Bloom Eternally!
Roses of a steadfast summer
In a steadfast land,
Where no Autumn lifts her pencil –
And no Reapers stand!
F131/J163/1860
Mijn lot mag dan van grove Katoen zijn –
Het hare van fijn damast –
Zij een zilveren schort dragen –
En ik, iets minder goddelijks –
Toch zou ik, mijn kleine Zigeunerbestaan
Veruit de voorkeur geven,
Toch, mijn kleine, zonverbrande boezem
Boven haar Roziger,
Want, als Vorst, zijn vingers stipt
Op haar voorhoofd legt,
Zullen Jij en ik, en Dr. Holland,
Eeuwig Bloeien!
Rozen van een standvastige zomer
In een standvastig land –
Waar geen Herfst haar penseel opheft –
En geen Magere Hein komt!
Just lost, when I was saved!
Just felt the world go by!
Just girt me
———for the onset with Eternity,
When breath blew back,
And on the other side
I heard recede the disappointed tide!
Therefore, as One returned, I feel
Odd secrets of the line to tell!
Some Sailor, skirting foreign shores –
Some pale Reporter,
———from the awful doors
Before the Seal!
Next time, to stay!
Next time, the things to see
By Ear unheard,
Unscrutinized by Eye –
Next time, to tarry,
While the Ages steal –
Slow tramp the Centuries,
And the Cycles wheel!
F132/J160/1860
Bijna verloren, en ik werd gered!
Bijna de wereld voelde voorbijtrekken!
Bijna mezelf omgord
———voor de strijd met de Eeuwigheid,
Toen de adem terugblies,
En ik aan gene zijde hoorde
Hoe het tij zich teleurgesteld terugtrok!
Daarom wil ik, als Iemand die teruggekeerd is,
De vreemde geheimen van de grens vertellen!
Zoals ‘n Zeeman, die langs verre kusten scheert –
Zoals ‘n bleke Verslaggever,
———terug van de akelige deuren
Vóór het Zegel!
Voor de volgende keer: blijven!
Voor de volgende keer: dingen zien
Die geen Oor heeft gehoord,
En geen Oog onderzocht –
Voor de volgende keer: daar blijven,
Terwijl de Tijd verstrijkt –
Eeuwen langzaam ronddolen,
En Cyclussen voortrollen!
[2.1] Variant voor felt: heard (hoorde).
[2.3] Variant voor foreign: novel (nieuwe).
[2.5] Before the Seal – voor het zegel dat de toegang tot het hiernamaals afsluit (Openbaring 7).