Uncategorized – Pagina 240

Declaiming Waters none may dread

Declaiming Waters none may dread –
But Waters that are still
Are so for that most fatal cause
In Nature – they are full –

F1638/J1595/1884

Onstuimige Wateren hoeft niemand te vrezen–
Maar stille Wateren
Zorgen voor de meest dodelijke oorzaak
In de Natuur – ze zitten vol –

In een brief aan Susan, waarin Emily schrijft dat Susan te veel op haarzelf is en stil verdriet heeft over de dood van haar zoon.

Few, yet enough

Few, yet enough,
Enough is One –
To that etherial throng
Have not each one of us the right
To stealthily belong?

F1639/J1596/1884

Weinigen, maar genoeg,
Eén is al voldoende –
Bij die gezegende menigte
Heeft niet elk van ons het recht
Om daar ongemerkt bij te horen?

Geschreven aan haar hartsvriendin Susan Dickinson. Weinigen zijn uitverkoren, maar één is al genoeg.

Who is it seeks my Pillow Nights

Who is it seeks my Pillow Nights,
With plain inspecting face –
“Did you” or “Did you not,” to ask –
‘Tis “Conscience,” Childhood’s Nurse –

With Martial Hand she strokes the Hair
Upon my wincing Head –
“All” Rogues “shall have their part in” what –
The Phosphorous of God –

F1640/J1598/1884

Wie is het die ’s nachts mijn Kussen opzoekt,
Met een duidelijk keurende blik –
En vraagt “Deed je het” of “Deed je het niet”
Het is het “Geweten”, de Kinderoppas –

Met Straffe Hand strijkt ze het Haar
Op mijn rillend Hoofd –
“Alle” Schurken “krijgen hun deel”, van wat –
Het Fosforvuur van God –

De laatste twee regels verwijzen naar het boek Openbaring: “Maar wat betreft de lafhartigen, ongelovigen, verfoeilijken, moordenaars, ontuchtplegers, tovenaars, afgodendienaars en alle leugenaars: hun deel is in de poel die van vuur en zwavel brandt.” (21,8 – NBV).

Though the great Waters sleep

Though the great Waters sleep,
That they are still the Deep,
We cannot doubt –
No vacillating God
Ignited this Abode
To put it out –

F1641/J1599/1884

Al slapen de grote Wateren,
Ze zijn nog steeds de Diepte,
Daar valt niet aan te twijfelen –
Geen aarzelende God
Stak dit Verblijf in vuur en vlam
En doofde het uit –

Emily Dickinson stuurt het gedicht in zeker zeven brieven naar diverse mensen, rond een herdenking of overlijden. Ze is er blijkbaar aan verknocht.

A World made penniless by that departure

A World made penniless by that departure
Of minor fabrics begs
But sustenance is of the spirit
The Gods but Dregs –

F1642/J1623/1884

Een Wereld berooid door dat vertrek
Bedelt om inferieure dingen
Enkel de geest biedt leeftocht
De Goden slechts Droesem –

“Minor fabrics”: stoffen van slechtere kwaliteit.
In diverse variaties gestuurd naar familie van een dierbare overledene. Onderstaande variant is waarschijnlijk geschreven na het overlijden van rechter Otis Lord met wie Emily Dickinson korte tijd een verhouding had:

A World made penniless by his departure
Of minor systems begs
But firmaments were not his fellows
The Heavens but Dregs –

F1642/J1623/1884

Een Wereld berooid door zijn vertrek
Bedelt om inferieure opvattingen
Maar het firmament was zijn vriend niet
De Hemel slechts Droesem –

Varianten voor “Heavens” (regel 4): “stars” (sterren) en “suns” (zonnen).

We send the Wave to find the Wave

We send the Wave to find the Wave –
An Errand so divine,
The Messenger enamored too,
Forgetting to return,
We make the wise distinction still,
Soever made in vain,
The sagest time to dam the sea
is when the sea is gone –

F1643/J1604/1884

We sturen een Golf om een Golf op te vangen –
Een zo goddelijke Boodschap,
Dat ook de Koerier er verliefd op raakte,
En vergat terug te komen
We maken evengoed een wijs besluit,
Al is het voor niets geweest,
Dat de beste tijd om de zee in te dammen
Is wanneer de zee weg is –

“Wave”: golf. Het gedicht komt uit een brief aan Louise en Francis Norcross met het verzoek om meer van zich te laten horen. Ze schrijft erbij: “Het Luiden van de oude Klokken, maakt de Kinderen misschien wakker”.

Sunset that screens, reveals

Sunset that screens, reveals –
Enhancing what we see
By menaces of Amethyst
And Moats of Mystery.

F1644/J1609/1884

De Ondergaande Zon die toedekt, onthult –
Door te intensiveren wat we zien
Met dreigend Paars
En Mysterieuze Grachten.

“Amethyst”: een kristal met een paarse kleur, (figuurlijk) dieppaars.
Een andere versie van het gedicht:

Sunset that screens, reveals –
Retarding what we see
By obstacles of swarthy gold
And amber mystery

De Ondergaande Zon die toedekt, onthult –
Vertraagt wat we zien
Door obstakels van donkergoud
En mysterieus amber

“Amber”: Amber, de oranjegele kleur van barnsteen, een fossiele hars van Naaldbomen.

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized