Categorie archieven: Uncategorized

She died – this was the way she died

Emily Dickinson

She died – this was the way she died.
And when her breath was done
Took up her simple wardrobe
And started for the sun –
Her little figure at the gate
The Angels must have spied,
Since I could never find her
Upon the mortal side.

F154/J150/1860

Ze stierf – en ze stierf zo.
Toen haar ademhaling stopte
Pakte ze haar eenvoudige garderobe op
En vertrok naar de zon –
Haar kleine gestalte bij de poort
Moeten de Engelen opgemerkt hebben,
Want ik kon haar nooit meer vinden
Aan de kant van de stervelingen.

[5-6] Variant: Bernardine’ Angels, up the hight | Her trudging feet Espied – (Monastieke Engelen, van boven | Zagen haar sjokkende voeten –).

If pain for peace prepares

Emily Dickinson

If pain for peace prepares
Lo, what “Augustan” years
Our feet await!

If springs from winter rise,
Can the Anemones
Be reckoned up?

If night stands first – then noon
To gird us for the sun –
What gaze!

When from a thousand skies
On our developed eyes
Noons blaze!

F155/J63/1860

Als pijn vrede voorbereidt
Kijk eens, wat een “Vreedzame” jaren
Onze voeten te wachten staan!

Als lentes uit de winter opkomen,
Kunnen de Anemonen
Dan geteld worden?

Als de nacht eerst komt – dan de middag
Om ons te beschutten tegen de zon –
Wat een blik!

Wanneer vanuit duizend luchten
Op onze geopende ogen
De middagen branden!

Gestuurd naar Susan en ondertekend met Emily. Boven het gedicht staat “Lieve Sue”.
[1.2] Augustan – de Romeinse keizer Augustus zorgde voor een lange tijd van vrede, naar men zegt: de Pax Romana.
[2.2] Anemones: Anemonen, bolplanten die in het voorjaar bloeien.
[3.1] – Eerst komt de nacht, dan de dag, maar in onze tijdsbeleving komt de nacht na de dag.
[4] – Wanneer we echt de ogen openen, worden ze overspoeld met prachtig licht.

Surgeons must be very careful

Emily Dickinson

Surgeons must be very careful
When they take the knife!
Underneath their fine incisions
Stirs the Culprit – Life!

F156/J108/1860

Chirurgen moeten uiterst voorzichtig zijn
Wanneer ze het mes hanteren!
Onder hun fijne insnijdingen
Roert de Schuldige zich – Leven!

I have a King, who does not speak

Emily Dickinson

I have a King, who does not speak –
So – wondering – thro’ the hours meek
I trudge the day away –
Half glad when it is night – and sleep –
If, haply, thro’ a dream, to peep
In parlors, shut by day.

And if I do – when morning comes –
It is as if a hundred drums
Did round my pillow roll,
And shouts fill all my childish sky,
And Bells keep saying “Victory”
From steeples in my soul!

And if I don’t – the little Bird
Within the Orchard, is not heard,
And I omit to pray
“Father, thy will be done” today
For my will goes the other way,
And it were perjury!

F157/J103/1860

Ik heb een Koning, die niet spreekt –
Dus – me verwonderend – sjok ik uur na uur
Gedwee de dag door –
Bijna blij als het nacht wordt – en slaap –
Dat ik, misschien, dromend
In kamers gluur, die overdag gesloten zijn.

Als ik dat doe – wanneer de ochtend komt –
Is het alsof honderd trommels
Rond mijn kussen roffelen,
Geschreeuw mijn kinderhemel vult,
En Klokken alsmaar “Victorie” blijven zeggen
Vanaf de torenspitsen in mijn ziel!

En als ik dat niet doe – wordt het Vogeltje
In de Boomgaard, niet gehoord,
En verzaak ik vandaag te bidden
“Vader, uw wil geschiede”
Want mijn wil gaat ergens anders heen,
En dat zou meineed zijn!

[1.1] King – Emily Dickinson wilde graag Gods stem horen, maar de Koning spreekt niet.

Where I have lost, I softer tread

Emily Dickinson

Where I have lost, I softer tread –
I sow sweet flower from garden bed –
I pause above that vanished head
—–And mourn.

Whom I have lost, I pious guard
From accent harsh, or ruthless word –
Feeling as if their pillow heard,
—–Though stone!

When I have lost, you’ll know by this –
A Bonnet black – A dusk surplice –
A little tremor in my voice
—–Like this!

Why, I have lost, the people know
Who dressed in flocks of purest snow
Went home a century ago
—–Next Bliss!

F158/J104/1860

Waar ik heb verloren, ga ik met zachter tred –
Strooi ik heerlijke bloemen uit het tuinbed –
Sta ik stil boven dat verdwenen hoofd
—–En rouw.

Wie ik heb verloren, bescherm ik devoot
Voor harde toon, of meedogenloos woord –
Het voelt alsof hun kussen het hoorde,
—–Al is het van steen!

Wanneer ik heb verloren, zie je dat aan –
Een zwarte Muts – een donkere jasomslag –
Een lichte trilling in mijn stem
—–Zoals nu!

Waarom, ik heb verloren, weten mensen die
Gekleed in vlokken van de zuiverste sneeuw
Een eeuw geleden thuiskwamen
—–Dichbij de Gelukzaligheid!

She went as quiet as the Dew

Emily Dickinson

She went as quiet as the Dew
From a Accustomed flower.
Not like the Dew, did she return
At the Accustomed hour!

She dropt as softly as a star
From out my summer’s eve –
Less skillful than Le Verriere
It’s sorer to believe!

F159/J149/1860

Stilletjes ging ze heen als de Dauw
Aan een Gewone bloem.
Maar niet zoals de Dauw, kwam ze terug
Op het Gewone uur!

Ze viel zo zacht als een ster
Aan mijn zomeravond –
Als je minder knap bent dan Le Verrière
Is het wel moeilijker te geloven!

[2.3] Le Verrière: Urban Le Verrière (1811-1877), Franse wiskundige. Met ingenieuze berekeningen voorspelde hij dat er een verborgen planeet (Neptunus) moest bestaan aan de sterrenhemel.

To hang our head – ostensibly

Emily Dickinson

To hang our head – ostensibly –
And subsequent, to find
That such was not the posture
Of our immortal mind –

Affords the sly presumption
That in so dense a fuzz –
You – too – take Cobweb attitudes
Upon a plane of Gauze!

F160/J105/1860

Het hoofd laten hangen – ogenschijnlijk –
En meteen daarna, ontdekken
Dat dit niet de houding was
Van onze onsterfelijke geest –

Leidt tot de sluwe veronderstelling
Dat in zo’n dichte waas –
Ook – jij – voor Spinrag speelt
Op een vlak van Gaas!