Emily Dickinson

I would not paint – a picture –
I’d rather be the One
Its bright impossibility
To dwell – delicious – on –
And wonder how the fingers feel
Whose rare – celestial – stir –
Evokes so sweet a torment –
Such sumptuous – Despair –

I would not talk, like Cornets –
I’d rather be the One
Raised softly to the Ceilings –
And out, and easy on –
Through Villages of Ether –
Myself endued Balloon
By but a lip of Metal –
The pier to my Pontoon –

Nor would I be a Poet –
It’s finer – own the Ear –
Enamored – impotent – content –
The License to revere,
A privilege so awful
What would the Dower be,
Had I the Art to stun myself
With Bolts of Melody!

F348/J505/1862

Ik zou geen schilderij – maken –
Liever ben ik Degene die
Bij de onmogelijke pracht ervan
Heerlijk – daarbij – kan verwijlen –
En zich afvraagt hoe de vingers voelen
Wier spaarzame – hemelse – bewegingen –
Zo’n zoete kwelling oproepen –
Zo’n rijkdom – aan Wanhoop –

Ik zou niet spreken, als Kornetten –
Liever ben ik Degene die
Zacht omhoog naar het Plafond wordt getild –
En naar buiten, rustig aan –
Langs Etherische Dorpen –
Mezelf uitgerust als een Ballon
Met slechts een Metalen lip –
De kade voor mijn Sloep –

Ik zou ook geen Dichter zijn.
Het is fijner – de oren te hebben –
Verliefd – machteloos – tevreden –
De Vrijheid om te bewonderen,
Zo’n ontzagwekkend voorrecht
Wat zou het een Geschenk zijn,
Bezat ik de Kunst mezelf te bedwelmen
Met Bliksems van Muziek!

I had the Glory – that will do –
An Honor, Thought can turn her to
When lesser Fames invite –
With one long “Nay” –
Bliss’ early shape
Deforming – Dwindling – Gulfing up –
Time’s possibility.

F350/J349/1862

Ik genoot Glorie – dat is genoeg –
Eer, waartoe de Gedachte zich kan wenden
Wanneer mindere Roem lonkt –
Met één lange “Nee” –
De eerste vorm van Gelukzaligheid
Ontsiert – Verkleint – Verzwelgt –
De mogelijkheden die de Tijd biedt.

They leave us with the Infinite.
But He – is not a man –
His fingers are the size of fists –
His fists, the size of men –

And whom he foundeth, with his Arm
As Himmaleh, shall stand –
Gibraltar’s Everlasting Shoe
Poised lightly on his Hand,

So trust him, Comrade –
You for you, and I, for you and – me
Eternity is ample,
And quick enough, if true.

F352/J350/1862

Ze laten ons over aan de Oneindigheid.
Maar Zij – is niet menselijk –
Haar vingers zijn zo groot als vuisten –
Haar vuisten, zo groot als mannen –

En wie zij grondvest, met haar Arm
Zal standhouden, als de Himalaya –
Gibraltar’s Eeuwige Schoen
Licht rustend op haar Hand,

Dus vertrouw haar, Kameraad –
Jij voor jou, en ik, voor jou en – mij
Eeuwigheid is weids,
En komt al snel, als het waar is.