“Hope” is the thing with feathers –
That perches in the soul –
And sings the tune without the words –
And never stops – at all –
And sweetest – in the Gale – is heard –
And sore must be the storm –
That could abash the little Bird
That kept so many warm –
I’ve heard it in the chillest land –
And on the strangest Sea –
Yet, never, in Extremity,
It asked a crumb – of Me.
F314/J254/1862
“Hoop” is het ding met veren –
Dat neerstrijkt in de ziel –
En het lied zonder woorden zingt –
En nooit ophoudt – helemaal niet –
En het liefst – klinkt het – bij harde Wind –
Zwaar moet de storm zijn –
Die het Vogeltje het zwijgen oplegt
Dat zo velen warm hield –
Ik hoorde het in de koudste streken –
En op de verste Zee –
Toch, nooit, in uiterste Nood,
Vroeg het een kruimel – van Mij.
Waarschijnlijk stuurde Emily Dickinson een eerste versie van dit beroemde gedicht naar haar nichten Louise en Frances Norcross.
[1.1] Hope – er zijn vele studies over dit gedicht geschreven. Gaat het over hoop in algemene zin waar dit gedicht voor velen een inspiratiebron is? Voor Emily Dickinspn was hoop een vertrouwd christelijke metafoor. In elke christen leefde de hoop dat Christus haar of hem persoonlijk zou aanspreken (roeping). Dat diepe verlangen leefde ook bij Emily Dickinson. Maar toen zij die roeping niet ervaarde, heeft zij de christengemeenschap losgelaten.
[3.3-4] – Hoop geeft, maar vraagt niets terug.