Emily Dickinson

How happy I was if I could forget
To remember how sad I am
Would be an easy adversity
But the recollecting of Bloom

Keeps making November difficult
Till I who was almost bold
Lose my way like a little Child
And perish of the cold.

F1080/J898/1865

Kon ik maar vergeten hoe blij ik was
Bedenken hoe verdrietig ik ben
Zou een kleine tegenvaller zijn
Maar terugdenken aan de Bloeitijd

Blijft November moeilijk maken
Tot ik die bijna moedig was
Als een klein Kind mijn weg kwijtraak
En omkom van de kou.

That Such have died enable Us
The tranquiller to die –
That Such have lived,
Certificate for Immortality.

F1082/J1030/1865

Mag dat Zij gestorven zijn, Ons in staat stellen
Geruster te sterven –
Mag dat Zij geleefd hebben,
Een Bewijs van Onsterfelijkheid leveren.

Fate slew Him,
———-but He did not drop –
She felled – He did not fall –
Impaled Him on Her fiercest stakes –
He neutralized them all –

She stung Him – sapped His firm Advance –
But when Her Worst was done
And He – unmoved regarded Her –
Acknowledged Him a Man –

F1084/J1031/1865

Het Noodlot sloeg Hem neer,
———-maar Hij ging niet onderuit –
Zij velde – Hij viel niet –
Spietste Hem op Haar scherpste staken –
Hij neutraliseerde ze allemaal –

Zij stak Hem – verzwakte zijn sterke Pas –
Maar toen het Ergste van Haar voorbij was –
En Hij – Haar onbewogen aankeek –
Wist hij in Zichzelf een Man –

Nature rarer uses Yellow
Than another Hue.
Saves she all of that for Sunsets
Prodigal of Blue

Spending Scarlet, like a Woman
Yellow she affords
Only scantly and selectly
Like a Lover’s Words.

F1086/J1045/1865

De Natuur gebruikt Geel minder vaak
Dan een andere Kleur.
Ze spaart dat allemaal op voor Zonsondergangen
Kwistig is ze met Blauw

Verspilt Rood, als een Vrouw
Geel gunt ze zich
Slechts zuinig en fijngevoelig
Zoals de Woorden van een Minnaar.