The Daisy follows soft the Sun –
And when his golden walk is done –
Sits shyly at his feet –
He – waking – finds the flower there –
Wherefore – Marauder – art thou here?
Because, Sir, love is sweet!

We are the Flower – Thou the Sun!
Forgive us, if as days decline –
We nearer steal to Thee!
Enamored of the parting West –
The peace – the flight – the amethyst –
Night’s possibility!

F161/J106/1860

Het Madeliefje volgt zachtjes de Zon –
En als zijn gouden toer klaar is –
Zit ze verlegen aan zijn voeten –
Hij – wordt wakker – vindt daar de bloem –
Waarom – Bandiet – ben je hier?
Omdat, Meneer, liefde zoet is!

Wij zijn de Bloem – U bent de Zon!
Vergeef ons, als we in de schemering –
Stiekem dichter bij U komen!
Verliefd op het Westen dat afscheid neemt –
De vrede – de vlucht – het paars –
De mogelijkheden van de Nacht!

By a flower – By a letter –
By a nimble love –
If I weld the Rivet faster –
Final fast – above –

Never mind my breathless Anvil!
Never mind Repose!
Never mind the sooty faces
Tugging at the Forge!

F163/J109/1860

Met een bloem – Met een brief –
Met een behendige liefde –
Als ik daarmee de Nagel vaster klink –
Muurvast – in de hemel –

Mijn hijgend Aambeeld doet er niet toe!
Rusten doet er niet toe!
De beroete gezichten doen er niet toe
Van wie in de Smederij staan te zwoegen!

I have never seen “Volcanoes” –
But, when Travellers tell
How those old – phlegmatic mountains
Usually so still –

Bear within – appalling Ordnance,
Fire, and smoke, and gun,
Taking Villages for breakfast,
And appalling Men –

If the stillness is Volcanic
In the human face
When upon a pain Titanic
Features keep their place –

If at length the smouldering anguish
Will not overcome,
And the palpitating Vineyard
In the dust, be thrown?

If some loving Antiquary,
On Resumption Morn,
Will not cry with joy “Pompeii”!
To the Hills return!

F165/J175/1860

Ik heb nog nooit een “Vulkaan” gezien –
Maar, wanneer Reizigers vertellen
Over hoe die oude – flegmatische bergen
Gewoonlijk zo stil –

Van binnen – vreselijk Explosief bevatten,
Vuur, rook en kanonnen,
Dorpen gebruiken als ontbijt,
En Mensen Schrik inboezemen –

Vraag ik me af of de rust Vulkanisch is
In het gezicht van een mens
Waar boven de Titaanse pijn
Gelaatstrekken op hun plaats blijven –

Of dat uiteindelijk de smeulende angst
Niet naar boven komt,
En de Wijngaard met kloppend hart
In het stof wordt geworpen?

Of dat ‘n liefhebber van de Oudheid,
Op de Morgen van de Wederopstanding,
Niet vol vreugde roept: “Pompeji”!
Terug naar de Heuvels!

I’m the little “Heart’s Ease”!
I don’t care for pouting skies!
If the Butterfly delay
Can I, therefore, stay away?

If the Coward Bumble Bee
In his chimney corner stay,
I, must resoluter be!
Who’ll apologize for me?

Dear, Old fashioned, little flower!
Eden is old fashioned, too!
Birds are antiquated fellows!
Heaven does not change her blue.
Nor will I, the little Heart’s Ease –
Ever be induced to do!

F167/J176/1860

Ik ben het kleine “Viooltje”!
Ik geef niet om pruilende luchten!
Als de Vlinder te laat is
Kan ik, daarvoor, wegblijven?

Als Lafaard Hommel
In zijn hoekje bij de schoorsteen blijft
Moet ik, onverbiddelijker zijn!
Wie biedt zijn excuses aan mij?

Lief, Ouderwets, bloemetje!
Eden is ook van de oude stempel!
Vogels zijn antieke kerels!
De lucht verandert haar blauw niet.
En ook ik, het kleine Viooltje –
Zal me daartoe nooit laten verleiden!