Emily Dickinson – Pagina 241

We send the Wave to find the Wave

We send the Wave to find the Wave –
An Errand so divine,
The Messenger enamored too,
Forgetting to return,
We make the wise distinction still,
Soever made in vain,
The sagest time to dam the sea
is when the sea is gone –

F1643/J1604/1884

We sturen een Golf om een Golf op te vangen –
Een zo goddelijke Boodschap,
Dat ook de Koerier er verliefd op raakte,
En vergat terug te komen
We maken evengoed een wijs besluit,
Al is het voor niets geweest,
Dat de beste tijd om de zee in te dammen
Is wanneer de zee weg is –

“Wave”: golf. Het gedicht komt uit een brief aan Louise en Francis Norcross met het verzoek om meer van zich te laten horen. Ze schrijft erbij: “Het Luiden van de oude Klokken, maakt de Kinderen misschien wakker”.

Sunset that screens, reveals

Sunset that screens, reveals –
Enhancing what we see
By menaces of Amethyst
And Moats of Mystery.

F1644/J1609/1884

De Ondergaande Zon die toedekt, onthult –
Door te intensiveren wat we zien
Met dreigend Paars
En Mysterieuze Grachten.

“Amethyst”: een kristal met een paarse kleur, (figuurlijk) dieppaars.
Een andere versie van het gedicht:

Sunset that screens, reveals –
Retarding what we see
By obstacles of swarthy gold
And amber mystery

De Ondergaande Zon die toedekt, onthult –
Vertraagt wat we zien
Door obstakels van donkergoud
En mysterieus amber

“Amber”: Amber, de oranjegele kleur van barnsteen, een fossiele hars van Naaldbomen.

Morning, that comes but once

Morning, that comes but once,
Considers coming twice –
Two Dawns upon a single Morn
Make Life a sudden price –

F1645/J1610/1884

De Ochtend, die maar één keer komt,
Overweegt twee keer te komen –
Twee Dageraden op één Morgen
Geven het Leven een onverwachte waarde –

The Auctioneer of Parting

The Auctioneer of Parting
His “Going, going, gone”
Shouts even from the Crucifix,
And brings his Hammer down –
He only sells the Wilderness,
The prices of Despair
Range from a single human Heart
To Two – not any more –

F1646/J1612/1884

De Veilingmeester van het Heengaan
Roept zelfs nog van het Kruis af
Zijn “Eenmaal, andermaal, en weg”
En slaat zijn Hamer neer –
Hij verkoopt alleen Leegte,
De prijs van de Wanhoop
Varieert van een enkel menselijk Hart
Tot Twee – zeker niet meer –

Not knowing when the Dawn will come

Not knowing when the Dawn will come,
I open every Door,
Or has it Feathers, like a Bird,
Or Billows, like a Shore –

F1647/J1619/1884

Wanneer de Dageraad komt weet ik niet,
En ik open alle Deuren,
Of heeft het Veren, als een Vogel,
Of Golven, als een Kust –

Emily Dickinson schrijft een speciale versie bij het overlijden van Helen Hunt Jackson:

Not knowing when Herself may come,
I open every Door,
Or has she Feathers, like a Bird,
Or Billows, like a Shore –

Wanneer Ze mag komen weet ik niet,
En ik open alle Deuren,
Of heeft ze Veren, als een Vogel,
Of Golven, als een Kust –

A Flower will not trouble her

A Flower will not trouble her,
——–it has so small a Foot,
And yet if you compare the Lasts,
Her’s is the smallest Boot –

F1648/J1621/1884

Een Bloem maakt haar niet van streek,
——–ze heeft zo’n kleine Voet,
En toch als je de Modellen vergelijkt,
Is die van haar het kleinste Laarsje –

“Last”: houten mal voor een schoen.
Een gedichtje bij een bescheiden bosje bloemen.

Back from the Cordial Grave I drag thee

Back from the Cordial Grave I drag thee
He shall not take thy Hand
Nor put his spacious Arm around thee
That none can understand

F1649/J1625/1884

Terug uit het nog Warme Graf sleep ik je
Laat haar je hand niet pakken
Noch zijn brede Arm om u heen slaan
Waar niemand iets van begrijpt

“He” – waarschijnlijk de dood. Want bij het gedicht staat een doorgestreepte zin: “De maaier stemt zijn zeis af”.