To hang our head – ostensibly –
And subsequent, to find
That such was not the posture
Of our immortal mind –
Affords the sly presumption
That in so dense a fuzz –
You – too – take Cobweb attitudes
Upon a plane of Gauze!
F160/J105/1860
Het hoofd laten hangen – ogenschijnlijk –
En meteen daarna, ontdekken
Dat dit niet de houding was
Van onze onsterfelijke geest –
Leidt tot de sluwe veronderstelling
Dat in zo’n dichte waas –
Ook – jij – voor Spinrag speelt
Op een vlak van Gaas!
The Daisy follows soft the Sun –
And when his golden walk is done –
Sits shyly at his feet –
He – waking – finds the flower there –
Wherefore – Marauder – art thou here?
Because, Sir, love is sweet!
We are the Flower – Thou the Sun!
Forgive us, if as days decline –
We nearer steal to Thee!
Enamored of the parting West –
The peace – the flight – the amethyst –
Night’s possibility!
F161/J106/1860
Het Madeliefje volgt zacht de Zon –
En als zijn gouden toer gedaan is –
Zit het verlegen aan zijn voeten –
Hij – ontwaakt – en vindt de bloem daar –
Waarom – Deugniet – ben je hier?
Omdat, Meneer, liefde zoet is!
Wij zijn de Bloem – U de Zon!
Vergeef ons, als we in de schemering –
Stiekem dichter naar U sluipen!
Verliefd op het vertrekkende Westen –
De vrede – de vlucht – en het amethist –
De mogelijkheden van de Nacht!
Some Rainbow – coming from the Fair!
Some Vision of the World Cashmere –
I confidently see!
Or else a Peacock’s purple Train
Feather by feather – on the plain
Fritters itself away!
The dreamy Butterflies bestir!
Lethargic pools resume the whir
Of last year’s sundered tune!
From some old Fortress on the sun
Baronial Bees – march – one by one –
In murmuring platoon!
The Robins stand as thick today
As flakes of snow stood yesterday –
On fence – and Roof – and Twig!
The Orchis binds her feather on
For her old lover – Don the Sun!
Revisiting the Bog!
Without Commander! Countless! Still!
The Regiments of Wood and Hill
In bright detachment stand!
Behold! Whose Multitudes are these?
The children of whose turbaned seas –
Or what Circassian Land?
F162/J64/1860
Een Regenboog – komt van de Kermis!
Een Visioen uit de wereld van Kasjmir –
Zie ik met vertrouwen!
Of anders een paarse Pauwenstaart
Die zich veer voor veer – over de vlakte
Uiteen laat dwarrelen!
Vlinders stijgen dromerig op!
Lome poelen hervatten het geritsel
Van het onderbroken deuntje van vorig jaar!
Vanuit een oud Fort in de zon
Marcheren – adellijke Bijen – een voor een –
In brommend peloton!
Roodborsten zijn vandaag zo talrijk
Als sneeuwvlokken gister.
Op het hek – Dak – en Tak!
De Orchidee bindt haar pluim op
Voor haar oude minnaar – Don de Zon!
Die weer binnenwipt bij het Moeras!
Zonder Bevelhebber! Talloos! Onbeweeglijk!
Staan de Regimenten van Bos en Heuvel
In stralende gelederen!
Kijk goed! Van wie zijn deze Massa’s?
Kinderen uit welke tulband zeeën –
Of van welk land uit de Kaukasus?
[3.1] Robin: niet het kleine roodborstje maar de Amerikaanse Roodborstlijster (Turdus migratorius); veel groter en met het postuur van een ekster.
By a flower – By a letter –
By a nimble love –
If I weld the Rivet faster –
Final fast – above –
Never mind my breathless Anvil!
Never mind Repose!
Never mind the sooty faces
Tugging at the Forge!
F163/J109/1860
Met een bloem – Met een brief –
Met een behendige liefde –
Als ik daarmee de Nagel vaster klink –
Muurvast – daarboven –
Mijn hijgend Aambeeld doet er niet toe!
Rusten doet er niet toe!
De beroete gezichten doen er niet toe
Die in de Smederij staan te zwoegen!
[1.4] Above – in de hemel, in een hogere sfeer, of spiritueel?
I can’t tell you – but you feel it –
Nor can you tell me –
Saints, with ravished slate and pencil
Solve our April Day!
Sweeter than a vanished frolic
From a vanished green!
Swifter than the hoofs of Horsemen
Round a Ledge of dream!
Modest, let us walk among it
With our faces veiled –
As they say polite Archangels
Do in meeting God!
Not for me – to prate about it!
Not for you – to say
To some fashionable Lady
“Charming April Day”!
Rather – Heaven’s “Peter Parley”!
By which Children slow
To sublimer Recitation
Are prepared to go!
F164/J65/1860
Ik kan het je niet zeggen – maar je voelt het –
Jij kunt het mij ook niet vertellen –
Heiligen, gezegend met lei en potlood
Leg onze Aprildag uit!
Heerlijker dan een ouderwets dansfeest
Op een ouderwetse weide!
Sneller dan de hoeven van Ruiters
Over een smalle Richel in een droom!
Laten we er ingetogen in rondlopen
Met onze dierbare overledenen –
Zoals naar men zegt, beleefde Aartsengelen
Doen als ze God ontmoeten!
Het is niet aan mij – om erover te roddelen!
Het is niet aan jou – om tegen
Een modieuze Dame te zeggen
“Wat een Charmante Aprildag”!
Eerder – aan een Hemelse “Peter Parley”!
Die Kinderen traag
Op een subliemer Spreekbeurt
Heeft voorbereid!
[1.1] You: het gedicht werd gestuurd naar Susan Dickinson.
[2.1] Vanished: verdwenen, vervlogen, verouderd, ouderwets (Emily Dickinson Lexicon).
[3.2] Faces veiled: uitdrukking voor dierbare overledenen.
[5.1] Peter Parley: pseudoniem voor Samuel Goodrich (1793-1861), schrijver van sterk moralistische kinderboeken.
I have never seen “Volcanoes” –
But, when Travellers tell
How those old – phlegmatic mountains
Usually so still –
Bear within – appalling Ordnance,
Fire, and smoke, and gun,
Taking Villages for breakfast,
And appalling Men –
If the stillness is Volcanic
In the human face
When upon a pain Titanic
Features keep their place –
If at length the smouldering anguish
Will not overcome,
And the palpitating Vineyard
In the dust, be thrown?
If some loving Antiquary,
On Resumption Morn,
Will not cry with joy “Pompeii”!
To the Hills return!
F165/J175/1860
Ik heb nog nooit een “Vulkaan” gezien –
Maar, wanneer Reizigers vertellen
Over hoe die oude – flegmatische bergen
Gewoonlijk zo stil –
Van binnen – vreselijk Explosief bevatten,
Vuur, rook en kanonnen,
Dorpen als ontbijt gebruiken,
En Mensen Schrik inboezemen –
Als de kalmte Vulkanisch is
In het gezicht van een mens
Wanneer bij een Gigantische pijn
Gelaatstrekken op hun plaats blijven –
Als uiteindelijk de smeulende angst
Niet naar boven komt,
En de kloppende Wijngaard
In het stof wordt geworpen?
Als een liefhebber van de Oudheid,
Op de Morgen van de Wederopstanding,
Niet vol vreugde “Pompeji” roept!
Keer dan terug naar de Heuvels!
Dust is the only Secret,
Death, the only One
You cannot find out all about
In his “native town.”
Nobody know “his Father” –
Never was a Boy –
Hadn’t any playmates,
Or “Early history” –
Industrious! Laconic!
Punctual! Sedate!
Bold as a Brigand!
Stiller than a Fleet!
Builds, like a Bird, too!
Christ robs the Nest –
Robin after Robin
Smuggled to Rest!
F166/J153/1860
Stof is het enige Geheim,
Dood, het enige Wezen
Waar je niet alles over te weten komt
In zijn “geboorteplaats.”
Niemand kent “zijn Vader” –
Nooit was hij een Kind –
Had geen speelkameraadjes,
Of “Voorgeschiedenis” –
IJverig! Doodkalm!
Altijd op tijd! Onverstoorbaar!
Brutaal als een Bandiet!
Stiller dan een Vloot!
Bouwt ook een Nest, als een Vogel!
Christus rooft het –
Roodborst na Roodborst
Worden naar de eeuwige Rust gesmokkeld!