Each Second is the last
Perhaps, recalls the Man
Just measuring unconsciousness
The Sea and Spar between –
To fail within a chance –
How terribler a thing
Than perish from the chance’s list
Before the Perishing!
F927/J879/1865
Elke Seconde is de laatste
Misschien, houdt de Man zich voor
Terwijl hij onbewust de afstand inschat
Tussen de Zee en de Scheepsmast –
Met een kans te falen –
Het vreselijkste
Is het vergaan op de lijst van mogelijkheden
Voor het echte Vergaan!
The Bird must sing to earn the Crumb
What merit have the Tune
No Breakfast if it guaranty
The Rose content may bloom
To gain renown of Lady’s Drawer
But if the Lady come
But once a Century, the Rose
Superfluous become –
F928/J880/1865
Een Vogel hoort te zingen voor een Kruimel
Wat levert het Liedje op
Als het geen Ontbijt garandeert?
Een Roos bloeit misschien vrolijk
Om eer te geven aan de Dames Lade
Maar komt de Dame
Maar eens in de Eeuw, wordt de Roos
Overbodig –
I’ve none to tell me to but Thee
So when Thou failest, nobody –
It was a little tie –
It just held Two, nor those it held
Since Somewhere thy sweet Face has spilled
Beyond my Boundary –
If things were opposite – and Me
And Me it were – that ebbed from Thee
On some unanswering Shore –
Would’st Thou seek so – just say
That I the Answer may pursue
Unto the lips it eddied through –
So – overtaking Thee –
F929/J881/1865
Niemand heb ik om mee te praten alleen Jou
Dus als Jij wegvalt, niemand –
Het was een dunne band –
Hield er amper twee bijeen, en zelfs die niet
Sinds je lieve Gezicht ergens heen stroomde
Over mijn Grenzen –
Als het andersom was – en Ik
En Ik het was – die van Jou wegebde
Aan een onbereikbare Kust –
Zou Jij zo gaan zoeken – zeg het eens
Zodat ik achter het Antwoord aan kan gaan
Naar de lippen waar het doorheen kolkte –
Om zo – Jou te achterhalen –
The Poets light but Lamps –
Themselves – go out –
The Wicks they stimulate –
If vital Light
Inhere as do the Suns –
Each Age a Lens
Disseminating their
Circumference –
F930/J883/1865
Dichters steken slechts Lampen aan –
Zijzelf – gaan uit –
De Pitten die ze aanwakkeren –
Als ze vitaal Licht
Bevatten zoals de Zon doet –
Wordt elke Tijd een Lens
Die hun Ruimte
Uitstrooit –
An Everywhere of Silver
With Ropes of Sand
To keep it from effacing
The Track called Land –
F931/J884/1865
Allemaal Zilver Overal
Met Kabels van Zand
Dat het niet wordt uitgewist
Het Spoor genaamd Land –
Our little Kinsmen – after Rain
In plenty may be seen,
A Pink and Pulpy multitude
The tepid Ground upon.
A needless life, it seemed to me
Until a little Bird
As to a Hospitality
Advanced and breakfasted.
As I of He, so God of Me
I pondered, may have judged,
And left the little Angle Worm
With Modesties enlarged.
F932/J885/1865
Onze kleine Familie – na Regen
Zijn ze in grote getalen te zien
Een Roze en Weke menigte
Op de lauwe Grond.
Een nutteloos leven, leek mij,
Tot een kleine Vogel
Als naar een Eethuis
Kwam en zijn ontbijt nam.
Zoals Ik over Hem dacht,
Zal God misschien over mij oordelen,
En ik liet de kleine Regenworm achter
Met meer Bescheidenheid.
Of Tolling Bell I ask the cause?
“A Soul has gone to Heaven”
I’m answered in a lonesome tone –
Is Heaven then a Prison?
That Bells should ring till all should know
A Soul had gone to Heaven
Would seem to me – the more the way
A Good News should be given –
F933/J947/1865
Waarom de Doodsklok luiden, vraag ik
“Een Ziel is naar de Hemel gegaan”
Krijg ik als antwoord op een desolate toon –
Is de Hemel dan een Gevangenis?
Laat de Klokken luiden zodat ieder weet dat
Een Ziel al naar de Hemel was gegaan
Lijkt mij – meer de manier
Om het Goede Nieuws te brengen –