My Season’s furthest Flower –
I tenderer commend
Because I found Her Kinsmanless,
A Grace without a Friend.
F1030/J1019/1865
De laatste Bloem van mijn Seizoen –
Bied ik met meer liefde aan
Omdat ik Haar Eenzaam achtergelaten vond,
Een Gratie zonder Vriend.
Trudging to Eden, looking backward,
I met Somebody’s little Boy
Asked him his name – He lisped me “Trotwood” –
Lady, did He belong to thee?
Would it comfort – to know I met him –
And that He didn’t look afraid?
I couldn’t weep – for so many smiling
New Acquaintance – this Baby made –
F1031/J1020/1865
Sukkelend naar Eden, keek ik om
Ik zag Iemands kleine Jongen
Vroeg hem zijn naam – Hij sliste “Trotwood” –
Mevrouw, hoorde Hij bij u?
Troost het – te weten dat ik hem zag –
En dat Hij er niet bang uitzag?
Ik kon niet huilen – want zo veel nieuwe
Blije Gezichten – heeft dit Schatje gemaakt –
Far from Love the Heavenly Father
Leads the Chosen Child,
Oftener through Realm of Briar
Than the Meadow mild.
Oftener by the Claw of Dragon
Than the Hand of Friend
Guides the Little One predestined
To the Native Land.
F1032/J1021/1865
Verre van Liefdevol leidt de Hemelse Vader
Het Uitverkoren Kind,
Vaker door het Rijk der Doornen
Dan het zachte Gras.
Vaker met de Drakenklauw
Dan de Hand van een Vriend
Leidt Hij het Kleintje voorbestemd
Naar het Geboorteland.
I knew that I had gained
And yet I knew not how
By Diminution it was not
But Discipline unto
A Rigor unrelieved
Except by the Content
Another bear its Duplicate
In other Continent.
F1033/J1022/1865
Ik wist dat ík geslaagd was
Ik wist echter niet hoe
Niet door Zwakker te maken
Maar door Discipline
Met een onverminderde Strengheid
Afgezien van de Voldoening
Dat een ander het Duplicaat voortbrengt
Op een ander Continent.
It rises – passes – on our South
Inscribes a simple Noon –
Cajoles a Moment with the Spires
And infinite is gone –
F1034/J1023/1865
Ze komt op – gaat voorbij – aan ons Zuiden
Markeert een eenvoudige Middag –
Flatteert Even de Torenspitsen
En is oneindig weg –
So large my Will
The little that I may
Embarrasses
Like gentle infamy –
Affront to Him
For whom the Whole were small
Affront to me
Who know His Meed of all.
Earth at the best
Is but a scanty Toy –
Bought, carried Home
To Immortality.
It looks so small
We chiefly wonder then
At our Conceit
In purchasing.
F1035/J1024/1865
Ik Wil zo veel
Het weinige dat ik kan
Brengt me in verlegenheid
Als een zachte schande –
Een Belediging voor Hem
Voor wie Alles gering zou zijn
Een Belediging voor mij
Die van alles Zijn Prijs kent.
De Aarde op haar best
Is maar een armzalig stuk Speelgoed –
Gekocht, Thuisbezorgd
Bij de Onsterfelijkheid.
Ze ziet er zo klein uit
Vragen we ons dan verbaasd af
In onze Arrogantie
Bij de aankoop.
The Products of my Farm are these
Sufficient for my Own
And here and there a Benefit
Unto a Neighbor’s Bin.
With Us, ’tis Harvest all the Year
For when the Frosts begin
We just reverse the Zodiac
And fetch the Acres in.
F1036/J1025/1865
Dit zijn de Producten van mijn Boerderij
Genoeg voor Mijzelf
En hier en daar een Voordeeltje
Voor de Voorraadkast van een Buur.
Bij Ons, is het ganse Jaar Oogst
Want als de Vorst invalt
Draaien we gewoon de Zodiac om
En halen we het Land naar binnen.