Uncategorized – Pagina 261

The distance that the dead have gone

The distance that the dead have gone
Does not at first appear;
Their coming back seems possible
That first abandoned year.

And then, that we have followed them,
We more than half suspect,
So intimate have we become
With their dear retrospect.

F1781/J1742/Jaartal onbekend

De afstand die de doden hebben afgelegd
Dringt niet meteen door;
Hun terugkeer lijkt mogelijk
In dat eerste verlaten jaar.

En daarna, gaan we goeddeels vermoeden
Dat we achter hen zijn aangegaan
Zo innig zijn we verbonden geworden
Met hun dierbare herinnering.

“Distance”: afstand, ook in de zin van verwijdering, distantie.
Varianten voor regel 4:
“For many a fruitless year” (Voor velen een doelloos jaar);
“For many an ardent year” (Voor velen een heftig jaar);
“That first absconded year” (In dat eerste teruggetrokken jaar).

How dare the robins sing

How dare the robins sing,
When men and women hear
Who since they went to their account
Have settled with the year! –
Paid all that life had earned
In one consummate bill.
And now, what life or death can do
Is immaterial.
Insulting is the sun
To him whose mortal light
Beguiled of immortality
Bequeath him to the night.
Extinct be every hum
In deference to him
Whose garden wrestled with the dew,
At daybreak overcome!

F1782/J1724/Jaartal onbekend

Hoe durven roodborsten* te zingen,
Als mannen en vrouwen luisteren
Die sinds ze naar hun oordeel gingen
Met het jaar hebben afgerekend! –
Alles betaald wat het leven had verdiend
In één eindafrekening.
En nu, wat leven of dood nog uitmaakt
Is niet relevant.
Beledigend is de zon
Voor degene wiens sterfelijke licht
Misleid door onsterfelijkheid
Hem nu overlaat aan de nacht.
Laat elk gezoem geweken zijn
Uit eerbied voor hem
Wiens tuin worstelde met dauw,
Bij het aanbreken van de dag was hij verslagen!

“Robin” is de Amerikaanse roodborstlijster (Turdus migratorius). Het is een van de favoriete vogels van Emily Dickinson. De vogel staat bekend om zijn melodieuze zang.
Het ligt voor de hand om te vertalen met ‘roodborstje’. Dat klinkt echter te schattig, want de Amerikaanse Roodborstlijster is groter en schichtiger. Hij gedraagt zich meer als een ekster of kauw. Daarom is bij de vertaling gekozen voor het stoere ‘roodborst’.
“Account” – hier de afrekening aan het einde van het leven, het oordeel bij de dood.
“With the year” – met de tijd.

Death is like the insect

Death is like the insect
Menacing the tree,
Competent to kill it,
But decoyed may be.

Bait it with the balsam,
Seek it with the saw,
Baffle, if it cost you
Everything you are.

Then, if it have burrowed
Out of reach of skill –
Wring the tree and leave it,
‘Tis the vermin’s will.

F1783/J1716/Jaartal onbekend

De dood lijkt op het insect
Dat de boom bedreigt,
En In staat is hem te doden,
Maar het kan verleid worden.

Lok het met zalf,
Zoek het op met de zaag,
Tart het, al kost het jou
Alles wat je bent.

Dan, als het zich heeft ingegraven
Buiten bereik van de techniek –
Ring de boom en laat hem staan,
Is de wil van het ongedierte.

“Wring”: ringen, de bast van een boom afsteken.

The grave my little cottage is

The grave my little cottage is,
Where “keeping house” for thee
I make my parlor orderly
And lay the marble tea.

For two divided, briefly,
A cycle, it may be,
Till everlasting life unite
In strong society.

F1784/J1743/Jaartal onbekend

Het graf is mijn huisje,
Waar ik voor u het “huishouden” doe
Ik houd mijn huiskamer netjes
En zet thee van marmer.

Voor twee, nog maar pas gescheiden,
Kan het, een patroon zijn,
Tot eeuwig leven hen verenigt
In een hecht samenzijn.

Varianten:
– voor “life” (regel 7): “rite” (gewoonte);
– voor “strong” (regel 8): “one” (één).

Sweet hours have perished here

Sweet hours have perished here,
This is a timid room;
Within its precincts hopes have played –
Now fallow in the tomb.

F1785/J1767/Jaartal onbekend

Hier zijn heerlijke uren verstreken,
Dit is een bescheiden kamer;
Binnen zijn muren speelde hoop –
Nu ligt het braak in het graf.

Varianten:
– voor “timid” (regel 2): “mighty” (indrukwekkende);
– voor “fallow” (regel 4): “shadows” (is het een schaduw).

Which misses most

Which misses most –
The hand that tends
Or heart so gently borne,
‘Tis twice as heavy as it was
Because the hand is gone?
Which blesses most
The lip that can,
Or that that went to sleep
With “if I could” endeavoring
Without the strength to shape?

F1786/J1759/Jaartal onbekend

Wie mist het meest –
De hand die zorgt
Of het hart dat zoveel liefde krijgt,
Is het dubbel zo zwaar als het was
Omdat de hand verdwenen is?
Wie zegent het meest
De lippen die dat kunnen,
Of die gingen slapen
En “als ik kon” probeerde te zeggen
Maar krachteloos was het uit te spreken?

“The lip”: lippen – de mond die kan spreken, zich kan uiten.

Were nature mortal lady

Were nature mortal lady
Who had so little time
To pack her trunk and order
The great exchange of clime –

How rapid, how momentous –
What exigencies were –
But nature will be ready
And have an hour to spare.

To make some trifle fairer
That was too fair before –
Enchanting by remaining,
And by departure more.

F1787/J1762/Jaartal onbekend

Was de natuur een wereldse dame
Met zo weinig tijd
Om haar koffer te pakken en op te ruimen
De grote wisseling van de seizoenen –

Hoe snel, hoe erg belangrijk –
Wat voor dringends moet het wel zijn –
Maar de natuur zal er klaar voor zijn
En zelfs een uurtje over hebben.

Om ’n kleinigheidje nog mooier te maken
Dat vroeger al zo mooi was –
Zij betovert als ze blijft,
En nog meer bij het weggaan.

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized