Emily Dickinson

I’m the little “Heart’s Ease”!
I don’t care for pouting skies!
If the Butterfly delay
Can I, therefore, stay away?

If the Coward Bumble Bee
In his chimney corner stay,
I, must resoluter be!
Who’ll apologize for me?

Dear, Old fashioned, little flower!
Eden is old fashioned, too!
Birds are antiquated fellows!
Heaven does not change her blue.
Nor will I, the little Heart’s Ease –
Ever be induced to do!

F167/J176/1860

Ik ben het kleine “Viooltje”!
Ik geef niet om donkere luchten!
Als de Vlinder op zich laat wachten
Moet ik, daarom, wegblijven?

Als Lafaard Hommel
In zijn hoekje bij de schoorsteen blijft
Moet ik, onverbiddelijker zijn!
Wie zal zich voor mij verontschuldigen?

Lief, Ouderwets, bloempje!
Eden is ook van de oude stempel!
Vogels zijn archaïsche kerels!
De hemel verandert haar blauw niet.
En ook ik, het kleine Viooltje –
Zal me daartoe nooit laten verleiden!

Wait till the Majesty of Death
Invests so mean a brow!
Almost a powdered Footman
Might dare to touch it now!

Wait till in Everlasting Robes
That Democrat is dressed,
Then prate about “Preferment” –
And “Station,” and the rest!

Around this quiet Courtier
Obsequious Angels wait!
Full royal is his Retinue!
Full purple is his state!

A Lord – might dare to lift the Hat
To such a Modest Clay –
Since that My Lord – “the Lord of Lords”
Receives unblushingly!

F169/J171/1860

Wacht maar tot de Majesteit des Doods
Zo’n armzalig voorhoofd siert!
Een gepoederde Lakei
Zou het nu bijna durven aanraken!

Wacht tot die Gewone Man
In Eeuwige Gewaden is gekleed,
Zeur dan nog eens over “Promotie” –
En “Status,” en al het andere!

Rond deze stille Hoveling
Staan onderdanige Engelen te wachten!
Gans koninklijk is zijn Gevolg!
Diep paars is zijn staat!

Een Heer – zou zelfs zijn Hoed afnemen
Voor zo’n Bescheiden Aardling –
Aangezien Mijn Heer – “de Heer der Heren”
Ontvangt zonder blikken of blozen!

A fuzzy fellow, without feet –
Yet doth exceeding run!
Of velvet, is his Countenance –
And his Complexion, dun!

Sometime, he dwelleth in the grass!
Sometime, upon a bough,
From which he doth descend in plush
Upon the Passer–by!

All this in summer –
But when winds alarm the Forest Folk,
He taketh Damask Residence –
And struts in sewing silk!

Then, finer than a Lady,
Emerges in the spring!
A Feather on each shoulder!
You’d scarce recognize him!

By Men, yclept Caterpillar!
By me! But who am I,
To tell the pretty secret
Of the Butterfly!

F171/J173/1860

Een harig kereltje, zonder voeten –
En toch rent hij als de beste!
Van fluweel, is zijn Uiterlijk –
En zijn Huidskleur, bruinig!

Soms, verblijft hij in het gras!
Soms, op een tak,
Vanwaar hij zachtjes neervalt
Op een Voorbijganger!

Dit alles in de zomer –
Maar als de wind het Bosvolkje opschrikt,
Neemt hij zijn intrek in Damast –
En pronkt in fijn zijden!

Dan, verfijnder dan een Dame,
Verschijnt hij in de lente!
Een Veer aan elke schouder!
Je zou hem amper herkennen!

Door Mensen, wordt hij Rups genoemd!
Door mij ook! Maar wie ben ik,
Om het schattige geheim te vertellen
Van de Vlinder!

Except to Heaven, she is nought.
Except for Angels – lone.
Except to some wide–wandering Bee
A flower superfluous blown.

Except for winds – provincial.
Except by Butterflies
Unnoticed as a single dew
That on the Acre lies.

The smallest Housewife in the grass,
Yet take her from the Lawn
And somebody has lost the face
That made Existence – Home!

F173/J154/1860

Alleen voor de Hemel, is zij iets.
Alleen voor Engelen – niet eenzaam.
Alleen voor een rondzwervende Bij
Een bloem die niet voor niets in bloei staat.

Alleen voor de wind – geen provinciaal.
Alleen door Vlinders wordt ze niet
Genegeerd zoals een enkele dauwdruppel
Die op de Grond ligt.

Het kleinste Huisvrouwtje in het gras,
Maar haal haar weg uit de Wei
En je hebt het gezicht verloren
Dat het Bestaan tot – een Thuis maakte!