Portraits are to daily faces
As an Evening West,
To a fine – pedantic sunshine –
In a satin Vest!
F174/J170/1860
Portretschilderijen staan tot gewone gezichten
Als een Avondhemel,
Tot een piekfijne – pedante zonnestraal –
In een satijnen Gilet!
[1] Variant voor Portraits: Pictures.
I cautious, scanned my little life –
I winnowed what would fade
From what would last till Heads like mine
Should be a–dreaming laid.
I put the latter in a Barn –
The former, blew away.
I went one winter morning
And lo – my priceless Hay
Was not upon the “Scaffold” –
Was not upon the “Beam” –
And from a thriving Farmer –
A Cynic, I became.
Whether a Thief did it –
Whether it was the wind –
Whether Deity’s guiltless –
My business is, to find!
So I begin to ransack!
How is it Hearts, with Thee?
Art thou within the little Barn
Love provided Thee?
F175/J178/1860
Voorzichtig, overzag ik mijn leventje –
Ik schiftte de vluchtige dingen
Van wat zou blijven tot Hoofden als het mijne
In dromen tot rust komen.
Het laatste stopte ik in een Schuur –
Het eerste, blies ik weg.
Op een winterochtend ging ik erheen
En zie – mijn kostbaar Hooi
Lag niet op de “Hooizolder” –
Lag niet op de “Balken” –
En van een welvarende Boer –
Werd ik, een Cynicus.
Of het nu een Dief heeft gedaan –
Of het de wind was –
Of Gods onschuld –
Mijn taak is, om erachter te komen.
Dus begin ik verwoed te zoeken.
Hoe gaat het Lieverds, met U?
Bent u in het Schuurtje
Dat de Liefde U heeft gegeven?
If I could bribe them by a Rose
I’d bring them every flower that grows
From Amherst to Cashmere!
I would not stop for night, or storm –
Or frost, or death, or anyone –
My business were so dear!
If they would linger for a Bird
My Tambourin were soonest heard
Among the April Woods!
Unwearied, all the summer long,
Only to break in wilder song
When Winter shook the boughs!
What if they hear me!
Who shall say
That such an importunity
May not at last avail?
That, weary of this Beggar’s face –
They may not finally say, Yes –
To drive her from the Hall?
F176/J179/1860
Kon ik ze omkopen met een Roos
Ik zou ze elke bloem brengen die groeit
Van Amherst tot Kasjmir!
Nacht, of storm zou me niet tegenhouden –
Noch vorst, of dood, of wie dan ook –
Zo dierbaar zou mijn taak zijn!
Zouden ze wachten op een Vogel
Ik liet mijn Tamboerijn heel vroeg horen
Tussen de Bossen van April.
Onvermoeibaar, de hele zomer lang,
Alleen om uit te barsten in wilder gezang
Wanneer de Winter de takken schudt!
Wat als ze me horen!
Wie zal zeggen
Dat zo’n opdringerigheid
Uiteindelijk niet kan helpen?
Dat ze, het gezicht van deze Bedelares beu –
Niet ten langen leste Ja zeggen –
Om haar uit de Hal te verdrijven?
[1.1] Them: de poortwachters van de Hal (laatste regel) – De hal kan in algemene zin een ontvangsthal zijn (van een landhuis of publiek gebouw), maar is ook de plaats van het laatste oordeel.
As if some little Arctic flower
Upon the polar hem –
Went wandering down the Latitudes
Until it puzzled came
To continents of summer –
To firmaments of sun –
To strange, bright crowds of flowers –
And birds, of foreign tongue!
I say, As if this little flower
To Eden, wandered in –
What then? Why nothing,
Only, your inference therefrom!
F177/J180/1860
Alsof een Arctisch bloempje
Vanaf de poolrand –
Afdwaalde langs de Breedtegraden
Tot het gedesoriënteerd aankwam
Bij zomerse continenten –
Bij zonnige luchten –
Bij onbekende, stralende bloemenmassa’s –
En vogels, met een vreemde taal!
Ik wil zeggen, Alsof dit kleine bloempje
De hof van Eden binnen zwierf –
En wat dan nog? Niets toch,
Alleen, jouw interpretatie daarvan!
[1] Arctisch: Boreaal, van de Noordpool, in tegenstelling tot Antarctisch.
To learn the Transport by the Pain –
As Blind Men learn the sun!
To die of thirst – suspecting
That Brooks in Meadows run!
To stay the homesick – homesick feet
Opon a foreign shore –
Haunted by native lands, the while –
And blue – beloved Air!
This is the sovreign Anguish!
This – the signal wo!
These are the patient “Laureates”
Whose voices – trained – below –
Ascend in ceaseless Carol –
Inaudible, indeed,
To us – the duller scholars
Of the Mysterious Bard!
F178/J167/1860
Verrukking leren kennen door Pijn –
Is zoals Blinden de zon leren kennen!
Sterven van de dorst – in het vermoeden
Dat Beekjes door Weiden stromen!
Voeten met heimwee – heimwee neerzetten
Op een vreemde kust –
Onderwijl, blijft het geboorteland spoken –
En de blauwe – geliefde Lucht!
Dit is de soevereine Angst!
Dit – het teken van pijn!
Deze zijn de geduldige “Laureaten”
Hun stemmen – hier beneden – opgeleid –
Nemen toe in onophoudelijk Gezang –
Onhoorbaar, inderdaad,
Voor ons – de tragere studenten
Van de Mysterieuze Bard!
[1.1] – Pas door lijden leer je verstaan wat verrukking is (vergelijk F112).
[1.1] Variant voor by the Pain: thro’ the Pain (van Pijn).
[3.1] – Ultieme pijn doet de mens verlangen naar het volmaakt goede (een intrigerend thema in de poëzie van Emily Dickinson).
[3.3] Laureates: laureaten, gelauwerden, beroemde dichters (Emily Dickinson Lexicon).
[5.4] Mysterious Bard: de mysterieuze bard, de dichter achter het geheim van alle leven.
[5] Variant voor de laatste strofe:
Whose stanza, hushed, below –
Breaks in victorious Carol –
Inaudible – indeed –
To us – the duller Cornets
Of the mysterious “Band” –
Hun verzen, gedempt, hier beneden –
Barsten los in een zegevierend Lied –
Onhoorbaar – inderdaad –
Voor ons – de saaie Kornetten
Van de mysterieuze – “Band” –
[5.4] Cornet: Kornet, vaandrig, hoornspeler (lagere militaire rang).
If the foolish, call them “flowers” –
Need the wiser, tell?
If the Savants “Classify” them
It is just as well!
Those who read the “Revelations”
Must not criticize
Those who read the same Edition –
With beclouded Eyes!
Could we stand with that Old “Moses” –
“Canaan” denied –
Scan like him, the stately landscape
On the other side –
Doubtless, we should deem superfluous
Many Sciences,
Not pursued by learned Angels
In scholastic skies!
Low amid that glad Belles lettres
Grant that we may stand,
Stars, amid profound Galaxies –
At that grand “Right hand”!
F179/J168/1860
Als dwazen, ze “bloemen” noemen –
Wat hebben wijzen dan nog, te zeggen?
Als Geleerden ze “Classificeren”
Het is allemaal prima!
Zij die de “Openbaringen” lezen
Moeten geen kritiek leveren.
Op wie dezelfde Uitgave lezen –
Met vertroebeld Zicht.
Konden wij naast die Oude “Mozes” staan –
“Kanaän” was hem ontzegd –
En als hij, het imposante landschap verkennen
Aan de overzijde –
Zonder twijfel, zouden we
Vele Wetenschappen overbodig vinden
Niet nagejaagd door geleerde Engelen
In scholastieke hemelen!
Laat ons hier beneden blijven
Tussen die blije Belletterie,
Als Sterren, tussen diepe Sterrenstelsels –
Dichtbij die verheven “Rechterhand”!
In Ebon Box, when years have flown
To reverently peer –
Wiping away the velvet dust
Summers have sprinkled there!
To hold a letter to the light –
Grown Tawny – now –with time –
To con the faded syllables
That quickened us like Wine!
Perhaps a Flower’s shrivelled cheek
Among its stores to find –
Plucked far away, some morning –
By gallant – mouldering hand!
A curl, perhaps, from foreheads
Our Constancy forgot –
Perhaps, an Antique trinket –
In vanished fashions set!
And then to lay them quiet back –
And go about its care –
As if the little Ebon Box
Were none of our affair!
F180/J169/1860
Als jaren vervlogen zijn, in de Zwarte Doos
Eerbiedig zitten neuzen –
Terwijl je het fluwelen stof afveegt
Dat de Zomers daar hebben gestrooid!
Een brief tegen het licht houden –
Nu – Vergeeld geworden – mettertijd –
De vervaagde lettergrepen ontcijferen
Die ons verkwikten als Wijn!
Misschien een verdorde Bloemenwang
Tussen deze voorraad vinden –
Lang geleden geplukt, op ’n morgen –
Door een galante – vergane hand!
Een krul, misschien, van een voorhoofd
Dat onze Trouw vergat –
Misschien, een Ouderwetse snuisterij –
Uit de mode geraakt!
En ze dan weer rustig terugleggen –
En verdergaan met eigen zorgen –
Alsof de kleine Zwarte Doos
Niets met ons te maken had!
[1.1] Ebon: van ebben(hout), zwart – ebbenhout is zwart hout (black box).