Experiment escorts us last –
His pungent company
Will not allow an Axiom
An Opportunity
F1181/J1770/1870
Experimenteren vergezelt ons tot ‘t eind –
Zijn penetrant gezelschap
Geeft een Axioma
Geen Kans
Categorie archieven: Uncategorized
Too happy Time dissolves itself
Too happy Time dissolves itself
And leaves no remnant by –
‘Tis Anguish not a Feather hath
Or too much weight to fly –
F1182/J1774/1870
Een Tijd die te gelukkig is, vervliegt
En laat geen sporen na –
Het is Angst die geen Veren heeft
Of te veel gewicht om te vliegen –
Because He loves Her
Because He loves Her
We will pry and see if she is fair
What difference is on her Face
From Features others wear.
It will not harm her magic pace
That we so far behind –
Her Distances propitiate
As Forests touch the Wind
Not hoping for his notice vast
But nearer to adore
‘Tis Glory’s far sufficiency
That makes our trying poor.
F1183/J1229/1870
Omdat Hij gek op haar is
Kijken we nieuwsgierig of ze mooi is
Waarin haar Gezicht verschilt
Van het Uiterlijk van anderen.
Het deert haar magische gang niet
Dat wij zo ver achter –
Genoegen nemen met haar Afstanden
Zoals Bossen die de Wind voelen
Niet hopen op zijn brede aandacht
Maar nader bewonderd willen worden
Het is de niet in te halen Roem
Die ons tempo armoedig maakt.
“Her Distances” – Emily Dickinson beschrijft elders hoe groot zij de afstand tussen haar dichtkunst en die van Helen Hunt Jackson vindt.
Varianten:
– voor “Distances” (regel 7): “element” (stof);
– voor “Forests” (regel 8): “Branches” (Takken);
– voor “vast” (regel 9): “far” (van veraf);
– voor “nearer” (regel 10): “closer” (intiemer), “further” (nader), “simply” (simpelweg), “merely” (louter) en “finer” (subtieler);
– voor “overtakelessness” (regel 11): “far sufficiency” (verre grootheid);
– voor “running” (regel 12): “trying” (pogingen).
We introduce ourselves
We introduce ourselves
To Planets and to Flowers
But with ourselves
Have etiquettes
Embarrassments
And awes
F1184/J1214/1870
Wij stellen onszelf voor
Aan Planeten en Bloemen
Maar onder ons
Hebben we etiquettes
Gêne
En schrik
Had we known the Ton she bore
Had we known the Ton she bore
We had helped the terror
But she straighter walked for Freight
So be her’s the error –
F1185/J1124/1870
Hadden we de Last die ze droeg gekend
We hadden geholpen met de paniek
Maar zij ging rechter lopen met haar Vracht
Dus mag het haar fout zijn –
– voor “Ton” (regel 1): “weight” (gewicht) en “Load” (Lading)
– voor regel 7 en 8:
“Smiled too brave for our detecting” (Ze glimlachte te flink dat we het zouden merken)
Till discovered here –“ (Tot het toch ontdekt werd –).
Oh Sumptuous moment
Oh Sumptuous moment
Slower go
That I may gloat on thee –
‘Twill never be the same to starve
Now I abundance see –
Which was to famish, then or now –
The difference of Day
Ask him unto the Gallows led –
With morning in the sky
F1186/J1125/1870
O tijd van Weelde
Verstrijk langzamer
Dat ik me in jou mag verkneukelen –
Honger hebben zal nooit meer hetzelfde zijn
Nu ik tegen overvloed aankijk –
Hoe het was om te verhongeren, toen of nu –
Een verschil van dag en nacht
Vraag het wie naar de Galg wordt geleid
Met de ochtend in de lucht
– voor “Now” (regel 5): “Since” (sinds);
– voor “led” (regel 8): “called” (wordt geroepen).
A great Hope fell
A great Hope fell
You heard no noise
The Ruin was within
Oh cunning Wreck
That told no Tale
And let no Witness in
The mind was built for mighty Freight
For dread occasion planned
How often foundering at Sea
Ostensibly, on Land
F1187/J1123a/1870
Alle Hoop stortte in
Je hoorde geen geluid
De Puinhoop lag vanbinnen
O gewiekst Wrak
Dat niets Verklapte
En geen Getuigen naliet
De geest werd gebouwd voor zware Lasten
Voor het ergste ontworpen
Hoe vaak gebeurt het vergaan op Zee
Blijkbaar, aan Land
Varianten:
– voor “noise” (regel 2): “crash” (klap);
– voor “Ruin” (regel 3): “havoc” (ravage) en “damage” (schade).