↓
 

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized

Bericht navigatie

<< 1 2 … 17 18 19 20 21 22 23 … 265 266 >>

Besides the Autumn poets sing

Emily Dickinson

Besides the Autumn poets sing
A few prosaic days
A little this side of the snow
And that side of the Haze –

A few incisive Mornings –
A few Ascetic Eves –
Gone – Mr. Bryant’s “Golden Rod” –
And Mr. Thomson’s “sheaves.”

Still, is the bustle in the Brook –
Sealed are the spicy valves –
Mesmeric fingers softly touch
The Eyes of many Elves –

Perhaps a squirrel may remain –
My sentiments to share –
Grant me, Oh Lord, a sunny mind –
Thy windy will to bear!

F123/J131/1859

De Herfst voorbij bezingen dichters
Prozaïsch enige dagen
Een paar nog voor de sneeuw komt
En vlak na de Nevelmaand –

Een paar bijtende Ochtenden –
Een paar rigide Avonden –
Weg is – hr. Bryant’s “Gulden Roede” –
En hr. Thomson’s “schoven.”

Verstild, de drukte in de Beek –
Verzegeld zijn de geurige kelken –
Hypnotiserende vingers raken zacht
De Ogen van veel Elfen –

Misschien blijft er een eekhoorn achter –
Waarmee ik mijn gevoelens kan delen –
Schenk mij, O Heer, een zonnige geest –
Om uw winderige wil te dragen!

[1.4] Haze: nevel – November werd ook wel nevelmaand genoemd.
[2.2] Ascetic: ascetisch, rigide (Noah Webster’s Lexicon 1844)
[2.3] Mr. Bryant’s “Golden Rod” verwijst naar het gedicht The Death of the Flowers van William Bryant (1794–1878). Het is een van zijn vele natuurgedichten. Hij schrijft hoe de koude herfstvorst over de gouden staven van de guldenroede is gevallen.
[2.4] Mr. Thomson: James Thomson (1700–1748), dichter. In zijn gedicht The Seasons schrijft hij over de laatste oogsten in de herfst.

Safe in their Alabaster Chambers

Emily Dickinson

Safe in their Alabaster Chambers –
Untouched by Morning
And untouched by Noon –
Sleep the meek members
———of the Resurrection –
Rafter of satin,
And Roof of stone.

Light laughs the breeze
In her Castle above them –
Babbles the Bee in a stolid Ear,
Pipe the Sweet Birds
———in ignorant cadence –
Ah, what sagacity perished here!

F124/J216/1859

Veilig in hun Albasten Kamers –
Niet meer aangeraakt door de Ochtend
Niet meer aangeraakt door de Middag –
Slapen de leden van de Verrijzenis
———gedwee –
Onder een kleed van satijn,
En Dak van steen.

Licht lacht de bries
In haar Kasteel boven hen –
Brabbelt de Bij aan dovemans Oor,
Fluiten de Lieflijke Vogels onwetend
———in cadans –
Ach, wat een wijsheid ging hier teloor!

Van het gedicht zijn meerdere versies. Deze eerste verloren versie uit 1859 is later verschenen in de Springfield Daily Republican van 1 maart 1862 met de titel “The Sleeping”.
[1.1] Variant voor Safe: Deep (Diep).
[1.2] Variant voor meek: mute (stom).
[1.3] Variant voor Rafter: Roof (Plafond).
[1.4] Rafter: dakspant, maar ook bekleding van uitvaartkist (Emily Dickinson Lexicon).

In 1861 veranderde Emily Dickinson in een briefwisseling met Susan Dickinson de tweede strofe. Zij vroeg haar of dit niet beter zou klinken.

Grand go the Years –
———in the Crescent – above them–
Worlds scoop their Arcs –
And firmaments – row –
Diadems – drop – and – Doges – surrender –
Soundless as dots –
———on a Disc of Snow –

Groots gaan de Jaren voorbij –
———in de Wassende Maan – boven hen –
Werelden vormen hun Banen –
Firmamenten – stuwen voort –
Kronen – vallen – en – Vorsten – doen afstand –
Geluidloos als stippen –
———op een Veld van Sneeuw –

[2.1] Variant voor above them: of sunshine (van zonlicht).

Uit de reactie van Susan Dickinson blijkt dat zij deze tweede strofe te luchtig vindt en eigenlijk overbodig. Waarop Emily Dickinson alsnog twee varianten maakt voor de tweede strofe. Eerste variant:

Springs – shake the sills –
But – the Echoes – stiffen –
Hoar – is the window –
And – numb – the door –
Tribes – of Eclipse – in Tents – of Marble –
Staples – of Ages –
———have buckled – there –

Lentes – schudden de grafdorpels op –
Maar – de Echo’s – verstijven –
Van ijzel – is het venster –
En – gevoelloos – de deur –
Stammen in Duister – in Tenten van Marmer –
Krammen – van Eeuwen –
———zijn daar – vastgeslagen –

[2.1] Sills: dorpels, fundamenten – van een graf.
[2.5] Eclips: zonsverduistering. Hier wat vrijer vertaald in verband met de overledenen.

Tweede variant:

Springs – shake the seals –
But the silence – stiffens –
Frosts unhook – in the Northern Zones –
Icicles – crawl from polar Caverns –
Midnight in Marble –
Refutes – the Suns –

Lentes – schudden de verzegelingen op –
Maar stilte – verstijft –
Vrieskou haakt los – in het Noorden –
Ijspegels – kruipen uit poolse Spelonken –
De Marmeren Middernacht –
Ontkracht – de Zonnen –

[2.1] Seals – de verzegeling van de graven.
Uiteindelijk maakt Emily Dickinson nog een laatste versie door het gedicht van 1861 met beide varianten samen te voegen.

A poor – torn heart – a tattered heart

Emily Dickinson

A poor – torn heart – a tattered heart –
That sat it down to rest –
Nor noticed that the Ebbing Day
Flowed silver to the West –
Nor noticed Night did soft descend –
Nor Constellation burn –
Intent upon the vision
Of latitudes unknown.

The angels – happening that way
This dusty heart espied –
Tenderly took it up from toil
And carried it to God –
There – sandals for the Barefoot –
There – gathered from the gales –
Do the blue havens by the hand
Lead the wandering Sails.

F125/J78/1859

Een arm – verscheurd hart – aan flarden –
Was gaan zitten om te rusten –
Merkte niet dat de Aflopende Dag
Zilver naar het Westen vloeide –
Noch dat de Nacht zachtjes viel –
Noch het branden van de Sterrenhemel –
Verzonken in het vooruitzicht
Van onbekende oorden.

Engelen – die toevallig voorbijkwamen
Ontwaarden dit stoffige hart –
Namen het teder op uit zijn getob
En droegen het naar God –
Daar – sandalen voor de Blote Voeten –
Daar – gered van de stormwinden –
Nemen de blauwe havens
De zwervende Zeilen bij de hand.

Gestuurd naar Susan met twee afbeeldingen uit een boek van Charles Dickens. De ene laat een man zien die een hand kust van een meisje op een begraafplaats. Op de ander wordt het meisje gedragen door drie engelen op weg naar de hemel.
[2.7] The blue havens – de hemelse havens.

I bring an unaccustomed wine

Emily Dickinson

I bring an unaccustomed wine
To lips long parching,
Next to mine,
And summon them to drink.

Crackling with fever, they essay,
I turn my brimming eyes away,
And come next hour to look.

The hands still hug the tardy glass –
The lips I w’d have cooled, alas,
Are so superfluous Cold –

I w’d as soon attempt to warm
The bosoms where the frost has lain
Ages beneath the mould –

Some other thirsty there may be
To whom this would have pointed me
Had it remained to speak –

And so I always bear the cup
If, haply, mine may be the drop
Some pilgrim thirst to slake –

If, haply, any say to me,
“Unto the little, unto me,”
When I at last awake –

F126/J132/1859

Ik breng een bijzondere wijn
Naar lippen die al lang droog staan,
Vlak naast de mijne,
En spoor ze aan te drinken.

Knetterend van de koorts, proberen ze,
Ik wend mijn betraande ogen af,
En kom het volgend uur kijken.

De handen omarmen nog het te late glas –
Lippen die ik wilde verfrissen, helaas,
Ze zijn zo overdreven koud –

Ik kon net zo goed proberen de boezems
Op te warmen waar de vorst heeft gelegen
Eeuwen onder de grond –

Er kan er nog iemand anders dorstig zijn
Naar wie deze mij verwezen zou hebben,
Als het had kunnen blijven spreken –

En daarom draag ik altijd de beker mee
Misschien, dat van mij de druppel mag komen
Om de dorst van ‘n pelgrim te lessen –

Misschien, dat iemand tegen mij zal zeggen,
“Tot de kleinen, tot mij.”
Wanneer ik eindelijk ontwaak –

[7.2] Unto the little, unto me – verwijst naar een tekst uit het Markus–evangelie: “Laat de kinderen tot Mij komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij.” (Markus 10,14)

As children bid the Guest “Good-night”

Emily Dickinson

As children bid the Guest “Good–night”
And then reluctant turn –
My flowers raise their pretty lips –
Then put their nightgowns on.

As children caper when they wake,
Merry that it is Morn –
My flowers from a hundred cribs
Will peep, and prance again.

F127/J133/1859

Zoals kinderen een Gast “Goedenacht” zeggen
En dan met tegenzin omdraaien –
Steken mijn bloemen hun knappe lippen op –
En trekken dan hun nachthemden aan.

Zoals kinderen dollen als ze wakker worden,
Blij dat het Ochtend is –
Zullen mijn bloemen uit honderd bedjes
Eventjes gluren, en weer ravotten gaan.

Going to Heaven!

Emily Dickinson

Going to Heaven!
I don’t know when –
Pray do not ask me how!
Indeed I’m too astonished
To think of answering you!
Going to Heaven!
How dim it sounds!
And yet it will be done
As sure as flocks go home at night
Unto the Shepherd’s arm!

Perhaps you’re going too!
Who knows?
If you should get there first
Save just a little space for me
Close to the two I lost –
The smallest “Robe” will fit me
And just a bit of “Crown” –
For you know we do not mind our dress
When we are going home –

I’m glad I don’t believe it
For it would stop my breath –
And I’d like to look a little more
At such a curious Earth!
I’m glad they did believe it
Whom I have never found
Since the mighty Autumn afternoon
I left them in the ground.

F128/J79/1859

Naar de Hemel gaan!
Ik weet niet wanneer –
Vraag me asjeblieft niet hoe!
Ik ben echt te verbijsterd
Om je antwoord te kunnen geven!
Naar de Hemel gaan!
Wat klinkt dat vaag!
En toch zal het gebeuren
Zo zeker als kuddes ’s nachts naar huis gaan
In de armen van de Herder!

Misschien ga jij er ook heen!
Wie weet?
Als je er als eerste bent
Bewaar maar een plekje voor mij
Dicht bij de twee die ik verloor –
Het kleinste “Gewaad” zal me passen
En zelfs een klein stukje “Kroon” –
Want je weet: we letten niet op onze jurk
Wanneer we naar huis gaan –

Ik ben blij dat ik het niet geloof
Het zou mij de adem benemen –
En ik zou graag wat langer willen kijken
Naar zo’n intrigerende Aarde!
Ik ben blij dat zij het wel geloofden
Degenen die ik nooit heb gevonden
Sinds die gedenkwaardige Herfstmiddag
Dat Ik hen in de grond achterliet.

[2.5] The two I lost – het is niet duidelijk wie Emily Dickinson bedoelde. Ook in gedicht F39 sprak ze over twee dierbaren die ze verloren heeft.
[2.6-7] Robe and Crown – traditionele voorstelling van kleding van heiligen in de hemel.
[3.7] Mighty: gedenkwaardig (gezegde).

Our lives are Swiss

Emily Dickinson

Our lives are Swiss –
So still – so Cool –
Till some odd afternoon
The Alps neglect their Curtains
And we look farther on!

Italy stands the other side!
While like a guard between –
The solemn Alps –
The siren Alps
Forever intervene!

F129/J80/1859

Ons leven is Zwitsers –
Zo stil – zo Koel –
Tot op een gekke middag
De Alpen hun Gordijnen vergeten
En wij verder kijken!

Italië ligt aan de andere kant!
Terwijl als een schildwacht –
De statige Alpen –
De fascinerende Alpen
Voor altijd in de weg staan.

Bericht navigatie

<< 1 2 … 17 18 19 20 21 22 23 … 265 266 >>

Verzamelde
Gedichten
met Nederlandse
vertaling

  • Home
  • Index Engelse Beginregels

  • Bloemlezing
  • Biografie
  • Fauna
  • Flora
  • Kunst
  • Leeswijzer
  • Links
  • Over deze site
  • Uitgaven
  • Zoeken ?

© Vertaling Adrie Lint – De vertaling mag met schriftelijke toestemming worden gebruikt voor niet-commerciële doeleinden.

↑