Uncategorized – Pagina 207

How fits his Umber Coat

How fits his Umber Coat
The Tailor of the Nut?
Combined without a seam
Like Raiment of a Dream –

Who spun the Auburn Cloth?
Computed how the girth?
The Chestnut aged grows
In those primeval Clothes –

We know that we are wise –
Accomplished in Surprise –
Yet by this Countryman –
This nature – how undone!

F1414/J1371/1876

Hoe past hij het Bruinige Jasje af
De Kleermaker van de Noot?
In elkaar gezet zonder één naad
Net als een Droomjurk –

Wie spon de Roodbruine Stof?
Hoe werd de taille gemeten?
De Kastanje wordt bejaard
In die oeroude Kleren –

We denken wijs te zijn –
Gewend aan Verrassingen –
Toch wat deze Buitenmens –
Deze Natuur – nog nooit vertoond!

“Umber”: omber, bruine aardkleur. De term verwijst naar de regio Umbrië in Italië.
“Coat”: zowel jas, mantel, jasje als dop.

F1415/J1369/1876

Trouw als de sterren
Die stoppen met hun schitterend werk
Precies als toen Ik ze aanstak
In het nieuwe huis van Genesis,
Duurzaam als de dageraad
Waarvan de oeroude bloesem
Een wereld van onzekerheid
Wegneemt en omzet in vreugde.

“I”: waarschijnlijk God die de sterren schiep bij de schepping.
Het origineel van dit gedicht is verloren gegaan. De versregels komen uit een overgeschreven brief, waarin Emily Dickinson schrijft hoezeer zij onder de indruk is van de stervormige bloemen van een toverhazelaar die in de winter schitteren.

These held their Wick above the west

These held their Wick above the west –
Till when the Red declined –
Or how the Amber aided it –
Defied to be defined –

Then waned without disparagement
In a dissembling Hue
That would not let the Eye decide
Did it abide or no –

F1416/J1390/1876

Zij hielden hun Licht boven het westen –
Tot toen het Rood afnam –
Of hoe het Geel* daarbij hielp –
Weerstond elke verklaring –

Daarop vervaagden ze zonder te minderen
In een onbestemde Kleur
Waarvan het Oog niet meer kon bepalen
Of het er nog was of niet –

“Wick”: lont, lamp.
“Red” – het rood van de zonsondergang dat overgaat in oranjegeel (amber) van de schemer.
De tweede strofe is afzonderlijk gestuurd naar Susan Dickinson en Thomas Higginson. Bij beiden is een klein zinnetje toegevoegd: “het gaat misschien – alleen – over de Zonsondergang.”
Variant voor “Then waned” (regel 5): “To wane” (om te vervagen).

1877

“Tomorrow” – whose location

“Tomorrow” – whose location
The Wise deceives
Though it’s hallucination
Is last that leaves –
Tomorrow, thou Retriever
Of every tare –
Of Alibi art thou
Or ownest where?

F1417/J1367/1877

“Morgen” – over wiens locatie
De Wijzen teleurstellen
Al is ’t een illusie
Die als laatste verdwijnt –
Morgen, jij Goedmaker
Van al het onkruid –
Ben jij een Excuus
Of waar woon je ergens?

“Last” – pas als we doodgaan is er geen ’morgen’ meer.
“Tare”: onkruid – van het leven?
Verzonden in een brief aan Elizabeth Holland met de opmerking “Austin komt morgen.”. Het laatste is redelijk sarcastisch omdat Austin Dickinson zich niet zo aan afspraken houdt.

A wild Blue sky abreast of Winds

A wild Blue sky abreast of Winds
That threatened it – did run
And crouched behind his Yellow Door
Was the defiant sun –
Some conflict with those upper friends
So genial in the main
That we deplore peculiarly
Their arrogant Campaign –

F1418/J1415/1877

Een woeste Blauwe lucht naast Storm
Die dreigde – haar deed opjagen
En gehurkt achter zijn Gele Deur
Daagde de zon hen uit –
’n Ruzie met die vrienden daarboven
Zo vriendelijk doorgaans
Dat we hun opgeblazen Veldtocht
Ten zeerste betreuren –

A Field of Stubble, lying sere

A Field of Stubble, lying sere
Beneath the second Sun –
It’s Toils to Brindled People thrust –
It’s Triumphs – to the Bin –
Accosted by a timid Bird
Irresolute of Alms –
Is often seen – but seldom felt,
On our New England Farms –

F1419/J1407/1877

Een Stoppelveld, ligt er verdroogd bij
Onder de Nazomerzon –
Zijn Werk het Gebruinde Volk toevertrouwd –
Zijn Successen – naar de Graanschuur –
Belaagd door een verlegen Vogel
Om ongewis wat Aalmoezen te vinden –
Vaak gezien – maar zelden beseft,
Op onze Boerderijen van New England –

In een bericht aan haar neef Ned Dickinson gestuurd, toen vijftien jaar oud en net hersteld van een ziekte. Emily Dickinson begint de brief: “Ik stuur je een afbeelding van het dorp en wat eerste suiker – Bijt niet per ongeluk in het dorpje, al zou je in de verleiding kunnen komen.”
Varianten:
– voor ”Toils” (regel 3): “Corn” (Graankorrels);
– voor “Triumphs” (regel 4): “Pumpkins” (Pompoenen);
– voor regel 5 en 6:
“With usually a sober Bird” (Met gewoonlijk een ingetogen Vogel)
“Revisting for Alms –“ (Op zoek naar een Aalmoes).

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized