Uncategorized – Pagina 210

To the stanch Dust

To the stanch Dust
We safe commit thee –
Tongue if it hath,
Inviolate to thee –
Silence – denote –
And Sanctity – enforce thee –
Passenger – of Infinity –

F1434/J1402/1877

Aan het droge Stof
Vertrouwen wij u veilig toe –
Als het iets te zeggen heeft,
Laat het jou niet kwetsen –
Stilte – brengen –
En met Heiligheid – jou sterken –
Reiziger – van het Oneindige –

Van het gedicht is nog een andere versie overgeleverd:

To the unwilling dust
We soft commit thee.
Guile if it hath,
Inviolate to thee –
Breeze caress and firmament salute thee,
Nothing affront thy secrecy

Aan het onverbiddelijke stof
Vertrouwen wij u zacht toe.
Als er sprake van bedrog is,
Laat het u niet kwetsen –
Een bries u strelen en de hemel u groeten.
Niets uw privacy schenden

The Fact that Earth is Heaven –
Whether Heaven is Heaven or not
If not an Affidavit
Of that specific Spot
Not only must confirm us
That it is not for us
But that it would affront us
To dwell in such a place –

F1435/J1408/1877

Het Feit dat de Aarde de Hemel is –
Ongeacht of de Hemel de Hemel is of niet
Zo niet, moet een Bewijsstuk
Van die specifieke plek
Niet alleen ons bevestigen
Dat het niet voor ons is
Maar ook dat het ons zou beledigen
Om in zo’n plaats te wonen –

Boven het gedicht staat “Oliver” een koosnaam voor haar broer Austin Dickinson.

To own a Susan of my own

To own a Susan of my own
Is of itself a Bliss –
Whatever Realm I forfeit, Lord,
Continue me in this!

F1436/J1401/1877

Om zelf een Susan te hebben
Is een Zegen op zich –
Welk Rijk ik ook verspeel, Heer,
Behoud dit voor mij!

Een andere vertaling voor de eerste regel: ‘Een eigen Susan bezitten’.
Het gedicht is als complete (!) brief gestuurd naar haar geliefde Susan Dickinson.

Shame is the shawl of Pink

Shame is the shawl of Pink
In which we wrap the Soul
To keep it from infesting Eyes –
The elemental Veil
Which helpless Nature drops
When pushed upon a scene
Repugnant to her probity –
Shame is the tint divine.

F1437/J1412/1877

Schaamte is de Roze sjaal
Waarin we de Ziel hullen
Om haar te beschermen voor opdringerige ogen –
De essentiële Sluier
Die de weerloze Natuur laat vallen
Wanneer ze een situatie opgedrongen krijgt
Die stuitend is voor haar integriteit –
Schaamte is een goddelijke kleur.

Sweet Skepticism of the Heart

Sweet skepticism of the Heart –
That knows – and does not know –
And tosses like a Fleet of Balm –
Affronted by the snow –
Invites and then retards the truth
Lest Certainty be sere
Compared with the delicious throe
Of transport thrilled with Fear –

F1438/J1413/1877

De zoete scepsis van het Hart –
Dat weet – en niet weet –
Het deint als een Vloot van Balsem –
Belaagd door de sneeuw –
Waarheid uitnodigt en weer uitstelt
Opdat Zekerheid saai zal zijn
Vergeleken met de zalige wee
Van Huiveringwekkende extase –

How Human Nature dotes

How Human Nature dotes
On what it cant detect –
The moment that a Plot is plumbed
It’s meaning is extinct –

Prospective is the friend
Reserved for us to know
When Constancy is clarified
Of Curiosity –

Of subjects that resist
Redoubtablest is this
Where go we –
Go we anywhere
Creation after this?

F1440/J1417/1877

De Aard van de Mens is zo verzot
Op wat hij niet kan begrijpen –
Het moment dat een Intrige doorgrond is
Dooft haar betekenis uit –

Verwachting is de vriend
Bestemd voor ons tot kennis
Wanneer Zekerheid gezuiverd is
Van Nieuwgierigheid –

Van onderwerpen die moeite kosten
Is dit de meest geduchte
Waar gaan we heen –
Gaan we ergens heen
Een Schepping hierna?

Varianten voor ”It’s meaning” (regel 5): “It’s import –“ (haar gewicht –) en “Prospective” (Verwachting).

How lonesome the Wind must feel Nights

How lonesome the Wind
———must feel Nights –
When People have put out the Lights
And everything that has an Inn
Closes the shutter and goes in –
How pompous the Wind
———must feel Noons
Stepping to incorporeal Tunes
Correcting errors of the sky
And clarifying scenery
How mighty the Wind
———must feel Morns
Encamping on a thousand Dawns –
Espousing each and spurning all
Then soaring to his Temple Tall –

F1441/J1418/1877

Hoe eenzaam moet de Wind
———zich voelen in de Nacht –
Als Mensen de Lichten hebben gedoofd
En ieder die een Onderkomen heeft
De Luiken sluit en naar binnen gaat –
Hoe verheven moet de Wind
———zich voelen in de Middag
Als hij tussen hemelse Melodieën gaat
De fouten aan de hemel verbetert
En het landschap verheldert
Hoe machtig moet de Wind
———zich voelen in de Ochtend
Als hij verblijft bij duizenden Opkomsten –
Elk van hen omarmt en allen afwijst
Dan naar zijn Hemelshoge Tempel opstijgt –

Er bestaat een andere versie van het gedicht, waarin de volgorde gewisseld is. Nacht-middag-ochtend wordt dan ochtend-middag-avond.
Varianten:
– voor “lonesome” (regel 1): “lonely” (alleen);
– voor “incorporeal” (regel 6): “elemental” (van de elementen)
– voor regel 7: “Escorting little groups of Sky” (Als hij groepjes Lucht begeleidt);
– voor regel 8: “Or skirmishing with scenery” (Of stoeit met het landschap);
– voor “mighty” (regel 8): “spacious” (weids);
– voor “Temple” (regel 12): “Turret” (Torenkamer).

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized