Ah, Necromancy Sweet!
Ah, Wizard erudite!
Teach me the skill,
That I instill the pain
Surgeons assuage in vain,
Nor Herb of all the plain
Can Heal!
F168/J177/1860
Ah, Zoete Magie!
Ah, geleerde Tovenaar!
Leer mij de kunst,
Om de pijn te doseren
Die Artsen vergeefs verlichten,
En geen Kruid van waar ook
Kan genezen!
Wait till the Majesty of Death
Invests so mean a brow!
Almost a powdered Footman
Might dare to touch it now!
Wait till in Everlasting Robes
That Democrat is dressed,
Then prate about “Preferment” –
And “Station,” and the rest!
Around this quiet Courtier
Obsequious Angels wait!
Full royal is his Retinue!
Full purple is his state!
A Lord – might dare to lift the Hat
To such a Modest Clay –
Since that My Lord – “the Lord of Lords”
Receives unblushingly!
F169/J171/1860
Wacht tot de Majesteit des Doods
Zo’n onbeduidend voorhoofd siert!
Een gepoederde Lakei
Zou het nu nauwelijks durven aanraken!
Wacht tot die Gewone Man
In Eeuwige Gewaden is gekleed,
Zeur dan pas over “Promotie” –
En “Status,” en al het andere!
Rond deze stille Hoveling
Staan onderdanige Engelen te wachten!
Helemaal koninklijk is zijn Gevolg!
Helemaal paars is zijn staat!
Een God – mag zijn Hoed afnemen
Voor zo’n Bescheiden Aardling.
Aangezien Mijn Heer – “de Heer der Heren”
Ontvangt zonder blikken of blozen!
‘Tis so much joy! ‘Tis so much joy!
If I should fail, what poverty!
And yet, as poor as I
Have ventured upon a throw!
Have gained! Yes! Hesitated so –
This side the victory!
Life is but life!
———And Death but Death!
Bliss is but Bliss
———and Breath but Breath!
And if indeed I fail,
At least, to know the worst, is sweet!
Defeat means nothing but defeat,
No drearier can befall!
And if I gain! Oh Gun at sea,
Oh Bells, that in the steeples be!
At first, repeat it slow!
For Heaven is a different thing,
Conjectured, and waked sudden in –
And might extinguish me!
F170/J172/1860
Het geeft zoveel vreugde! Zoveel vreugde!
Als ik mocht falen, wat een armoede!
En toch, met het weinige wat ik heb,
Heb ik alles op het spel gezet in één worp!
Heb gewonnen! Ja! Zo geaarzeld –
Over de overwinning aan mijn kant!
Leven is niets anders dan leven!
———En Dood alleen Dood!
Geluk is niets anders dan Geluk
———en Adem alleen Adem!
En inderdaad als ik faal,
Is in ieder geval, het ergste weten, heerlijk!
Falen betekent niets anders dan falen,
Niets triesters kan er gebeuren!
En als ik win! O Kanon op zee,
O Klokken die in de torens hangen!
Herhaal het meteen vertraagd!
Want de Hemel is toch iets heel anders,
Stel je voor, dat ik daar plots wakker schiet –
Het zou me kapot maken!
A fuzzy fellow, without feet –
Yet doth exceeding run!
Of velvet, is his Countenance –
And his Complexion, dun!
Sometime, he dwelleth in the grass!
Sometime, upon a bough,
From which he doth descend in plush
Upon the Passer–by!
All this in summer –
But when winds alarm the Forest Folk,
He taketh Damask Residence –
And struts in sewing silk!
Then, finer than a Lady,
Emerges in the spring!
A Feather on each shoulder!
You’d scarce recognize him!
By Men, yclept Caterpillar!
By me! But who am I,
To tell the pretty secret
Of the Butterfly!
F171/J173/1860
Een harig kereltje, zonder voeten –
En toch loopt hij buitengewoon hard!
Van fluweel, is zijn Aangezicht –
En zijn Huidskleur, wat valig!
Soms, gaat hij in het gras zitten!
Soms, op een tak,
Vanwaar hij zachtjes neervalt
Op ‘n Voorbijganger!
Dit alles in de zomer –
Maar als de wind het Bosvolkje opschrikt,
Neemt hij een Verblijf van Damast –
En pronkt in fijn zijden!
Dan, verfijnder dan een Dame,
Verschijnt hij in de lente!
Een Veer aan elke schouder!
Je zou hem amper herkennen!
Door Mensen, wordt hij Rups genoemd!
Ook door mij! Maar wie ben ik,
Om het snoezige geheim te vertellen
Van de Vlinder!
At last, to be identified!
At last, the lamps opon thy side
The rest of Life to see!
Past Midnight! Past the Morning Star!
Past Sunrise!
Ah, What leagues there were
Between our feet, and Day!
F172/J174/1860
Eindelijk, herkend worden!
Eindelijk, met de lampen aan jouw kant
De rest van het Leven zien!
Na Middernacht! Na de Morgenster!
Na Zonsopgang!
Ach, Hoeveel mijlen lagen er wel
Tussen onze stappen, en de Dag!
Except to Heaven, she is nought.
Except for Angels – lone.
Except to some wide–wandering Bee
A flower superfluous blown.
Except for winds – provincial.
Except by Butterflies
Unnoticed as a single dew
That on the Acre lies.
The smallest Housewife in the grass,
Yet take her from the Lawn
And somebody has lost the face
That made Existence – Home!
F173/J154/1860
Alleen voor de Hemel, is zij iets.
Alleen voor Engelen – niet alleen.
Alleen voor een paar rondzwervende Bijen
Een bloem die niet voor niets in bloei staat.
Alleen voor de wind – geen provinciaal.
Alleen door Vlinders wordt zij niet
Genegeerd als een dauwdruppel
Die op de Grond ligt.
Het kleinste Huisvrouwtje in het gras,
Maar pluk haar van het Gazon
En je hebt het gezicht verloren
Dat het Bestaan – tot een Thuis maakte!
Portraits are to daily faces
As an Evening West,
To a fine – pedantic sunshine –
In a satin Vest!
F174/J170/1860
Geschilderde Portretten zijn voor gewone mensen
Gelijk een Avond die valt,
Voor een piekfijne – pedante zonnestraal –
In een satijnen Gilet!