On this long storm the Rainbow rose –
On this late morn – the sun –
The Clouds – like listless Elephants –
Horizons – straggled down –

The Birds rose smiling in their nests –
The gales – indeed – were done –
Alas, how heedless were the eyes –
On whom the summer shone!

The quiet nonchalance of death –
No daybreak – can bestir –
The slow – Archangel’s syllables
Must awaken her!

F216/J194/1861

Op deze lange storm rees de Regenboog –
Op deze ochtend – laat de zon –
De Wolken – als lome Olifanten –
Liggen ze verspreid – aan de Horizon –

Vogels stonden lachend op in hun nesten –
Voorwaar – de windstoten – waren voorbij –
Helaas, hoe stekeblind waren de ogen –
Waarop de zomer scheen!

De stille onverschilligheid van de dood –
Geen dageraad – kan haar wekken –
De trage – woorden van de Aartsengel
Zijn nodig om haar wakker te maken!

You love me – you are sure –
I shall not fear mistake –
I shall not cheated wake –
Some grinning morn –
To find the Sunrise left –
And Orchards – unbereft –
And Dollie – gone!

I need not start – you’re sure –
That night will never be –
When frightened – home to Thee I run –
To find the windows dark –
And no more Dollie – mark –
Quite none?

Be sure you’re sure – you know –
I’ll bear it better now –
If you’ll just tell me so –
Than when – a little dull Balm grown –
Over this pain of mine –
You sting – again!

F218/J156/1861

Je houdt van mij – je bent er zeker van –
Ik hoef niet bang te zijn dat je je vergist –
Ik zal niet bedrogen wakker worden –
Als de ochtend grijnst –
De Dageraad vertrokken is –
Boomgaarden – diepbedroefd –
En Dollie – verdwenen!

Ik hoef niet te schrikken – je bent zeker –
Er zal toch nooit een nacht komen –
Dat als ik angstig ben – naar Jouw huis ren –
En de ramen duister vind –
En er geen Dollie meer – bespeur –
Echt niet hè?

Wees er helemaal zeker van – weet je –
Dat ik het nu beter zal verdragen –
Als je het mij maar gewoon vertelt –
Liever dan wanneer – wat zwakke balsem –
Over deze pijn van mij woekert –
En Jij me – opnieuw – steekt!

It’s such a little thing to weep –
So short a thing to sigh –
And yet – by Trades – the size of these
We men and women die!

F220/J189/1861

Het stelt zo weinig voor om te huilen –
Duurt zo luttel om te zuchten –
En toch – door Zaken – van deze omvang
Sterven wij, mannen en vrouwen!

Dying! Dying in the night!
Won’t somebody bring the light
So I can see which way to go
Into the everlasting snow?

And “Jesus”! Where is Jesus gone?
They said that Jesus – always came –
Perhaps he doesn’t know the House –
This way, Jesus, Let him pass!

Somebody run to the great gate
And see if Dollie’s coming! Wait!
I hear her feet upon the stair!
Death won’t hurt – now Dollie’s here!

F222/J158/1861

Doodgaan! Doodgaan in de nacht!
Brengt dan niemand licht
Dat ik mag zien welke kant ik op moet
In de eeuwige sneeuw?

En “Jezus”! Waar is Jezus gebleven?
Ze zeiden dat Jezus – altijd kwam –
Misschien kent hij het huis niet ¬–
Deze kant op, Jezus, Laat hem door!

Iemand moet naar de grote poort rennen
En zien of Dollie komt! Wacht!
Ik hoor haar voeten op de trap!
De Dood doet geen pijn – nu Dollie er is!