While “it” is alive –
Until Death – touches it –
While “it” and I – lap one – Air –
Dwell in one Blood –
Under one Firmament –
Show me Division –
———could split – or pare!
“Faith” – is like – life –
Only, the longer –
Faith – is like Death –
During – the Grave –
Faith – is the Fellow of the Resurrection,
Scooping up the Dust –
And chanting – Live!

F287/J491/1862

Zolang “zij” leeft –
Tot de dood – haar raakt –
Zolang “zij” en ik – één Lucht – inademen –
In één Bloed wonen –
Onder één Sterrenhemel –
Toon me het Onderscheid dat –
———kan splitsen – of uiteenscheuren!
“Geloof” – is als – leven –
Alleen, duurt het langer –
Geloof – gaat als de Dood –
Voort – in het Graf –
Geloof – is de Metgezel van de Opstanding,
Die het Stof opschept –
En zingt – Leef!

A Burdock – clawed my Gown –
Not Burdock’s – blame –
But mine –
Who went too near
The Burdock’s Den –

A Bog – affronts my shoe –
What else have Bogs – to do –
The only trade they know –
The splashing Men!
Ah, pity – then!

‘Tis Minnows can despise!
The Elephant’s – calm eyes
Look further on!

F289/J229/1862

Een Klit – klampte zich aan mijn Jurk –
Niet de schuld – van de Klit –
Maar van mij –
Die te dicht kwam
Bij het Hol van de Klit –

Een Modderplas – beledigt mijn schoen –
Wat anders hebben Plassen – te doen –
Het enige Vak dat ze kennen –
Mensen onder spetteren!
Ach, jammer – dan!

’t Zijn de Kleine Visjes die neerzien!
De kalme ogen – van de Olifant
Kijken veel verder!

It sifts from Leaden Sieves –
It powders all the Field –
It fills with Alabaster Wool
The Wrinkles of the Road –

It makes an even face
Of Mountain – and of Plain –
Unbroken Forehead from the East
Unto the East – again –

It reaches to the Fence –
It wraps it, Rail by Rail
Till it is lost in Fleeces –
It flings a Crystal Vail

On Stump – and Stack – and Stem –
The Summer’s empty Room –
Acres of Joints – where Harvests were,
Recordless, but for them –

It Ruffles Wrists of Posts
As Ankles of a Queen –
Then stills it’s Artisans – like Ghosts –
Denying they have been –

F291/J311/1862

Ze zeeft met Grauwe Zeven –
Ze poedert heel het Veld –
En vult met Albasten Wol
De Rimpels van de Weg –

Ze geeft een uniform aanschijn –
Aan Bergen – en het vlakke land –
Een ononderbroken Front van het Oosten
Weer – tot aan het Oosten –

Ze reikt tot aan het Hek –
Omwikkelt, Stang voor Stang
Tot ze zich in een Vacht verliest –
Ze werpt een Sluier van Kristal

Op Stronken – Hopen – en Stammen –
De lege Kamer van de Zomer –
Stoppelvelden – waar Oogsten op stonden,
Maar van hen, niets te zien –

Ze stikt Ruches aan de Polsen van de Palen
Zoals bij de Enkels van een Koningin.
Dan fixeert ze haar Werkers – gelijk Geesten –
En doet net alsof ze er niet geweest zijn –

It sifts from Leaden Sieves –
It powders all the Wood –
It fills with Alabaster Wool
The Wrinkles of the Road –

It scatters like the Birds –
Condenses like a Flock –
Like Juggler’s Figures situates
Upon a baseless Arc –

It traverses yet halts –
Disperses as it stays –
Then curls itself in Capricorn –
Denying that it was –

Ze zeeft met Grauwe Zeven –
Ze poedert het hele Bos –
En vult met Albasten Wol
De Rimpels van de Weg –

Ze verspreidt zich als Vogels –
Verdicht zich als een Zwerm –
Zoals Jongleurs Toeren uithalen
In Eindeloze Bogen –

Ze zwerft rond en stopt toch –
Verspreidt zich waar ze blijft –
Dan krult ze haarzelf in een Steenbok
En doet net alsof ze er niet was –