Read – Sweet – how others – strove –
Till we – are stouter –
What they – renounced –
Till we – are less afraid –
How many times they –
———bore the faithful witness –
Till we – are helped –
As if a Kingdom – cared!

Read then – of faith –
That shone above the fagot –
Clear strains of Hymn
The River could not drown –
Brave names of Men –
And Celestial Women –
Passed out – of Record
Into – Renown!

F323/J260/1862

Lees – Liefje – hoe anderen – streden –
Tot wij – moediger zijn –
Waar zij – afstand van deden –
Tot wij – minder bang zijn –
Hoe vaak zij –
———getuigden van trouw –
Tot wij – geholpen worden –
Alsof een Hemelrijk – dat wat uitmaakt!

Lees dan – over geloof –
Dat boven de brandstapel scheen –
Heldere muziek van Hymnen
Die Rivieren niet overstemmen –
Namen van dappere Mannen –
En Hemelse Vrouwen –
Flauwgevallen – uit de Boeken –
Tot – Beroemdheden!

There came a Day – at Summer’s full –
Entirely for me –
I thought that such – were for the Saints –
Where Resurrections – be –

The Sun – as common – went abroad –
The Flowers – accustomed – blew,
As if no Soul the Solstice passed –
That maketh all things new.

The time was scarce profaned – by speech –
The symbol of a word
Was needless – as at Sacrament,
The Wardrobe – of our Lord –

Each was to each – the sealed church –
Permitted to commune – this time –
Lest we too awkward – show –
At “Supper of the Lamb.”

The hours slid fast – as hours will,
Clutched tight – by greedy hands –
So – faces on two Decks – look back –
Bound to opposing lands –

And so – when all the time had failed –
Without external sound –
Each – bound the other’s Crucifix –
We gave no other bond –

Sufficient troth – that we shall rise –
Deposed – at length – the Grave –
To that new Marriage –
Justified – through Calvaries of Love –

F325/J322/1862

Het was volop Zomer – er brak een Dag aan –
Helemaal voor mij –
Zo’n dag leek me – voor de Heiligen –
Waarin de Opstandingen – plaatsvinden –

Zoals gewoonlijk – kwam de Zon – buiten –
De Bloemen – bloeiden – ook gewoon,
Alsof de Zonnewende geen ziel oversloeg –
Die alles nieuw maakt.

De tijd werd amper ontheiligd – door taal –
Symboliek van woorden
Was overbodig – zoals bij het Sacrament,
Het Gewaad – van onze Heer –

Ieder was voor ieder – de verzegelde kerk –
Toegestaan te communiceren – deze keer –
Laat ons – niet te lastig doen –
Aan het “Avondmaal van het Lam.”

De Uren vlogen voorbij – zoals Uren doen,
Stevig Vastgeklemd – in gretige handen –
Zo – kijkt men vanaf twee Dekken – terug –
Gehecht aan tegenoverliggend landen –

En zo – toen alle tijd verstreken was –
Zonder geluid van buitenaf –
Hield ieder – het Kruis van de ander vast –
We maakten geen andere Verbintenis –

Voldoende geloof – dat we zullen opstaan –
Onttroond is – eindelijk – het Graf –
Voor dat nieuwe Huwelijk –
Bevestigd – in Kruisen van Liefde –

How the old Mountains drip with Sunset
How the Hemlocks burn –
How the Dun Brake
———is draped in Cinder
By the Wizard Sun –

How the old Steeples hand the Scarlet
Till the Ball is full –
Have I the lip of the Flamingo
That I dare to tell?

Then, how the Fire ebbs like Billows –
Touching all the Grass
With a departing – Sapphire – feature –
As a Duchess passed –

How a small Dusk crawls on the Village
Till the Houses blot
And the odd Flambeau, no men carry
Glimmer on the Street –

How it is Night – in Nest and Kennel –
And where was the Wood –
Just a Dome of Abyss is Bowing
Into Solitude –

These are the Visions flitted Guido –
Titian – never told –
Domenichino dropped his pencil –
Paralyzed, with Gold –

F327/J291/1862

Hoe de oude Bergen druipen van het Avondrood
Hoe de Sparren in brand staan –
Hoe het Donker Kreupelhout
———met Vonkjes versierd is
Door de Tovenaarszon –

Hoe de oude Torens het Scharlakenrood uitdelen
Tot de Aardbol ermee gevuld is –
Heb ik de snavel van een Flamingo
Dat ik het durf te vertellen?

Dan, hoe het Vuur wegebt als Golven –
Al het gras streelt
Met een vluchtige – Saffieren – blik –
Alsof een Hertogin voorbijgaat –

Hoe een vage Schemer over het Dorp kruipt
Tot de huizen vervloeien
En de vreemde Fakkel, die niemand draagt
Glinstert op de Straat –

Hoe het Nacht wordt – in Nesten en Holen –
En waar het Bos was –
Strijkt alleen een Koepel van Leegte neer
In Eenzaamheid –

Dit zijn Beelden die aan Guido ontsnapten –
Titiaan – nooit uitdrukte –
Waarbij Domenico zijn penseel liet vallen –
Verlamd, van het Goud –