Her smile was shaped like other smiles –
The Dimples ran along –
And still it hurt you, as some Bird
Did hoist herself, to sing,
Then recollect a Ball, she got –
And hold upon the Twig,
Convulsive, while the Music crashed –
Like Beads – among the Bog –

A happy lip – breaks sudden –
It doesn’t state you how
It contemplated – smiling –
Just consummated – now –
But this one, wears it’s merriment
So patient – like a pain –
Fresh gilded – to elude the eyes
Unqualified, to scan –

F335/J514 en J353/1862

Haar lachje was zoals andere lachjes –
De Kuiltjes liepen door –
En toch deed het je pijn, alsof ‘n Vogel
Zich oprichtte, om te gaan zingen,
Dan zich herinnerde dat ze een Kogel kreeg –
En zich vastklampte aan het Takje,
Stuiptrekkend, terwijl de Muziek brak –
Zoals een Kralensnoer – in de Modder –

Een vrolijke lip – breekt plots door –
Ze vertelt je niet waar
Ze aan dacht – bij die lach –
Nu – nog maar net gedeeld –
Maar deze lach, draagt haar vrolijkheid
Zo geduldig – als pijn –
Opnieuw verguld – om de ogen te misleiden
Die niet geschikt zijn, haar te doorgronden –

Of nearness to her sundered Things
The Soul has special times –
When Dimness – looks the Oddity –
Distinctness – easy – seems –

The Shapes we buried,
———dwell about,
Familiar, in the Rooms –
Untarnished by the Sepulchre,
The Mouldering Playmate comes –

In just the Jacket that he wore –
Long buttoned in the Mold
Since we – old mornings,
———Children – played –
Divided – by a world –

The Grave yields back her Robberies –
The Years, our pilfered Things –
Bright Knots of Apparitions
Salute us, with their wings –

As we – it were – that perished –
Themself – had just remained
———till we rejoin them –
And ’twas they, and not ourself
That mourned.

F337/J607/1862

Iets waarvan ze gescheiden is nabij komen
Daar heeft de Ziel speciale momenten voor –
Wanneer de Schemer – het Vreemde ziet –
Lijkt – de Helderheid – eenvoudig –

Figuren die we hebben begraven,
———blijven rondhangen,
Als vertrouwd, in de Kamer –
Niet bezoedeld door het Graf,
Komt de Vermolmde Speelkameraad –

In precies hetzelfde Jasje dat hij droeg –
Met lange rijen knopen, vol Modder
Zoals wij – als Kinderen, in vroeger dagen –
———speelden –
Gescheiden – door een Wereld –

Het Graf geeft terug wat het Gestolen heeft –
De Jaren, Alles wat van ons is afgenomen –
Schitterende Verschijningsvormen
Begroeten ons, met hun vleugels –

Alsof wij – het waren – die omkwamen –
Zij – waren gewoon gebleven
———tot we weer bij hen komen –
En zij waren het, en niet wij
Die rouwden.

I like a look of Agony,
Because I know it’s true –
Men do not sham Convulsion,
Nor simulate, a Throe –

The Eyes glaze once – and that is Death –
Impossible to feign
The Beads upon the Forehead
By homely Anguish strung.

F339/J241/1862

Ik hou van Doodsangst in de ogen,
Omdat ik besef dat het echt is –
Stuiptrekkingen speel je niet,
Je kunt geen Doodsstrijd nabootsen –

Ogen worden een keer glazig – dat is Dood –
Onmogelijk te veinzen
De Zweetkraaltjes op het Voorhoofd
Aaneengeregen door dagelijkse Angst.

‘Tis so appalling – it exhilarates –
So over Horror, it half captivates –
The Soul stares after it, secure –
To know the worst, leaves no dread more –

To scan a Ghost, is faint –
But grappling, conquers it –
How easy, Torment, now –
Suspense kept sawing so –

The Truth, is Bald – and Cold –
But that will hold –
If any are not sure –
We show them – prayer –
But we, who know,
Stop hoping, now –

Looking at Death, is Dying –
Just let go the Breath –
And not the pillow at your Cheek
So slumbereth –

Others, can wrestle –
Your’s, is done –
And so of Wo, bleak dreaded – come,
It sets the Fright at liberty –
And Terror’s free –
Gay, Ghastly, Holiday!

F341/J281/1862

Het is zo angstaanjagend – dat het opwindt –
Zo meer dan Gruwel, dat het bijna bekoort –
De Ziel staart er vol vertrouwen naar –
Wie ’t ergste kent, hoeft niet meer te vrezen –

Een Geest doorgronden, blijft schimmig –
Maar ga je het gevecht aan, win je het –
Hoe licht, is de Kwelling, nu –
Onzekerheid bleef zo snijdend –

De Waarheid, is Naakt – en Koud –
Maar het geeft houvast –
Voor wie niet zeker zijn –
We wijzen hen – het gebed –
Maar wij, die de waarheid weten,
Houden op met hopen, nu –

De Dood aanzien, is Doodgaan –
Laat gewoon de Adem los –
En niet het kussen aan je Wang
Dat zo sluimert –

Anderen, kunnen nog de strijd aangaan –
De jouwe, is gedaan –
Laat zo de treurige, gevreesde Pijn – komen
Het laat de Angst los
En de Paniek vrij –
Vrolijk, Griezelig, Feest!