How noteless Men, and Pleiads, stand,
Until a sudden sky
Reveals the fact that One is rapt
Forever from the Eye –

Members of the Invisible,
Existing, while we stare,
In Leagueless Opportunity,
O’ertakenless, as the Air –

Why didn’t we detain Them?
The Heavens with a smile,
Sweep by our disappointed Heads
Without a syllable –

F342/J282/1862

Onopgemerkt blijven Mensen, en Plejaden,
Tot onverwachts de hemel
Het feit onthult dat er Eentje
Voor altijd aan het Oog is onttrokken –

Leden van het Onzichtbare,
Zij bestaan, terwijl wij blijven staren,
Naar Onmetelijke Mogelijkheden,
Niet te achterhalen, als de Lucht –

Waarom hielden we Hen niet vast?
De Hemel veegt met een glimlach,
Langs onze teleurgestelde Hoofden
Zonder iets te zeggen –

‘Twas just this time, last year, I died.
I know I heard the Corn,
When I was carried by the Farms –
It had the Tassels on –

I thought how yellow it would look –
When Richard went to mill –
And then, I wanted to get out,
But something held my will.

I thought just how Red – Apples wedged
The Stubble’s joints between –
And the Carts stooping round the fields
To take the Pumpkins in –

I wondered which would miss me, least,
And when Thanksgiving, came,
If Father’d multiply the plates –
To make an even Sum –

And would it blur the Christmas glee
My Stocking hang too high
For any Santa Claus to reach
The Altitude of me –

But this sort, grieved myself,
And so, I thought the other way,
How just this time, some perfect year –
Themself, should come to me –

F344/J445/1862

Juist rond deze tijd, vorig jaar, stierf ik.
Ik weet nog dat ik de Maïs kon horen,
Toen ik langs de Boerderijen werd gereden –
Er zaten Pluimen aan –

Ik dacht hoe geel het eruit zou zien –
Als Richard ging malen –
En toen, wilde ik er uitkomen,
Maar iets hield mij tegen.

Ik dacht net hoe Rood – de Appels geklemd
Tussen de Stoppels zaten –
En hoe de Karren zich door de velden bogen
Om de Pompoenen binnen te halen –

Ik vroeg me af wie me het minst zou missen,
En wanneer het Thanksgiving werd,
Of Vader de borden had aangevuld –
Om een gelijk Aantal te krijgen –

En zou het de Kerstvreugde verminderen
Als mijn Kous te hoog zou hangen
Waar geen enkele Kerstman
Bij de Hoogte van mij kan –

Maar dit soort gedachten, maakte me triest,
En dus, dacht ik in een andere richting,
Hoe juist rond deze tijd, in ‘n perfect jaar –
Zijzelf, naar mij toe zouden komen –

I showed her Heights
———she never saw –
“Would’st Climb,” I said?
She said – “Not so” –
“With me – ” I said – With me?
I showed her Secrets – Morning’s Nest –
The Rope the Nights were put across –
And now – “Would’st have me for a Guest?”
She could not find her Yes –
And then, I brake my life – And Lo,
A Light, for her, did solemn glow,
The larger, as her face withdrew –
And could she, further, “No”?

F346/J446/1862

Ik liet haar Hoogten zien
———die ze nooit gezien had –
“Wil je Klimmen,” zei ik?
Ze zei: – “Nu niet” –
“Met mij –” zei ik – Met mij?
Ik liet haar Geheimen zien – het Ochtendnest –
De Waslijn waarover de Nachten waren gelegd –
En nu – “Wil je mij als Gast?”
Ze kon haar Ja niet vinden –
En toen, brak ik mijn leven – En Zie,
Licht, straalde plechtig, voor haar,
Groter, naarmate haar gezicht wegdraaide –
En kon zij, nog langer “Nee” zeggen?

He showed me Hights I never saw –
“Would’st Climb” – He said?
I said, “Not so” –
“With me –” He said – “With me”?

He showed me secrets – Morning’s Nest –
The Rope the Nights were put across –
“And now, Would’st have me for a Guest”?
I could not find my “Yes” –

And then – He brake His Life – And lo,
A light for me, did solemn glow –
The larger, as my face withdrew –
And could I further, “No”?

Hij liet me Hoogten zien die ik nooit gezien had –
“Wil je Klimmen,” – zei Hij?
Ik zei: “Nu niet” –
“Met mij –” zei Hij – “Met mij?”

Hij liet me Geheimen zien – het Ochtendnest –
De Waslijn waarover de Nachten waren gelegd –
“En nu, Wil je mij als Gast?”
Ik kon mijn “Ja” niet vinden –

En toen – brak Hij Zijn leven – En zie,
Licht, straalde plechtig, voor mij –
Groter, naarmate mijn gezicht wegdraaide –
En kon ik, nog langer “Nee” zeggen?

I would not paint – a picture –
I’d rather be the One
Its bright impossibility
To dwell – delicious – on –
And wonder how the fingers feel
Whose rare – celestial – stir –
Evokes so sweet a torment –
Such sumptuous – Despair –

I would not talk, like Cornets –
I’d rather be the One
Raised softly to the Ceilings –
And out, and easy on –
Through Villages of Ether –
Myself endued Balloon
By but a lip of Metal –
The pier to my Pontoon –

Nor would I be a Poet –
It’s finer – own the Ear –
Enamored – impotent – content –
The License to revere,
A privilege so awful
What would the Dower be,
Had I the Art to stun myself
With Bolts of Melody!

F348/J505/1862

Ik zou geen schilderij – maken –
Liever ben ik Degene die
Bij de onmogelijke pracht ervan
Heerlijk – daarbij – kan verwijlen –
En zich afvraagt hoe de vingers voelen
Wier spaarzame – hemelse – bewegingen –
Zo’n zoete kwelling oproepen –
Zo’n rijkdom – aan Wanhoop –

Ik zou niet spreken, als Kornetten –
Liever ben ik Degene die
Zacht omhoog naar het Plafond wordt getild –
En naar buiten, rustig aan –
Langs Etherische Dorpen –
Mezelf uitgerust als een Ballon
Met slechts een Metalen lip –
De kade voor mijn Sloep –

Ik zou ook geen Dichter zijn.
Het is fijner – de oren te hebben –
Verliefd – machteloos – tevreden –
De Vrijheid om te bewonderen,
Zo’n ontzagwekkend voorrecht
Wat zou het een Geschenk zijn,
Bezat ik de Kunst mezelf te bedwelmen
Met Bliksems van Muziek!