I felt a Funeral, in my Brain,
And Mourners to and fro
Kept treading – treading – till it seemed
That Sense was breaking through –

And when they all were seated,
A Service, like a Drum –
Kept beating – beating – till I thought
My Mind was going numb –

And then I heard them lift a Box
And creak across my Soul
With those same Boots of Lead, again,
Then Space – began to toll,

As all the Heavens were a Bell,
And Being, but an Ear,
And I, and Silence, some strange Race
Wrecked, solitary, here –

And then a Plank in Reason, broke,
And I dropped down, and down –
And hit a World, at every plunge,
And Finished knowing – then –

F340/J280/1862

Ik voelde een Uitvaart, in mijn Hoofd,
Met Rouwenden, af en aan
Bleven ze komen – komen – tot het leek
Dat Gezond Verstand doorbrak –

En toen ze allemaal zaten,
Was er een Dienst, als een Trom –
Die maar bleef bonken – bonken – tot ik dacht
Dat mijn Geest gevoelloos werd –

En toen hoorde ik ze een Kist optillen
Het kraakte dwars door mijn Ziel
Met weer, diezelfde Loden Laarzen,
Toen begon de Ruimte – te galmen,

Alsof de gehele Hemel een Klok was,
En het Bestaan, niets dan Oor,
En ik, en Stilte, ‘n vreemd Ras,
Gingen te gronde, verlaten, hier –

En toen brak een Plank in het Verstand,
En ik viel neer, en neer –
En botste tegen een Wereld, bij elke buiteling,
En toen – was ik Klaar met het weten –

How noteless Men, and Pleiads, stand,
Until a sudden sky
Reveals the fact that One is rapt
Forever from the Eye –

Members of the Invisible,
Existing, while we stare,
In Leagueless Opportunity,
O’ertakenless, as the Air –

Why didn’t we detain Them?
The Heavens with a smile,
Sweep by our disappointed Heads
Without a syllable –

F342/J282/1862

Onopgemerkt blijven Mensen, en Plejaden,
Tot onverwachts de hemel
Het feit onthult dat er Eentje
Voor altijd aan het Oog is onttrokken –

Leden van het Onzichtbare,
Zij bestaan, terwijl wij blijven staren,
Naar Onmetelijke Mogelijkheden,
Niet te achterhalen, als de Lucht –

Waarom hielden we Hen niet vast?
De Hemel veegt met een glimlach,
Langs onze teleurgestelde Hoofden
Zonder iets te zeggen –

‘Twas just this time, last year, I died.
I know I heard the Corn,
When I was carried by the Farms –
It had the Tassels on –

I thought how yellow it would look –
When Richard went to mill –
And then, I wanted to get out,
But something held my will.

I thought just how Red – Apples wedged
The Stubble’s joints between –
And the Carts stooping round the fields
To take the Pumpkins in –

I wondered which would miss me, least,
And when Thanksgiving, came,
If Father’d multiply the plates –
To make an even Sum –

And would it blur the Christmas glee
My Stocking hang too high
For any Santa Claus to reach
The Altitude of me –

But this sort, grieved myself,
And so, I thought the other way,
How just this time, some perfect year –
Themself, should come to me –

F344/J445/1862

Juist rond deze tijd, vorig jaar, stierf ik.
Ik weet nog dat ik de Maïs kon horen,
Toen ik langs de Boerderijen werd gereden –
Er zaten Pluimen aan –

Ik dacht hoe geel het eruit zou zien –
Als Richard ging malen –
En toen, wilde ik er uitkomen,
Maar iets hield mij tegen.

Ik dacht net hoe Rood – de Appels geklemd
Tussen de Stoppels zaten –
En hoe de Karren zich door de velden bogen
Om de Pompoenen binnen te halen –

Ik vroeg me af wie me het minst zou missen,
En wanneer het Thanksgiving werd,
Of Vader de borden had aangevuld –
Om een gelijk Aantal te krijgen –

En zou het de Kerstvreugde verminderen
Als mijn Kous te hoog zou hangen
Waar geen enkele Kerstman
Bij de Hoogte van mij kan –

Maar dit soort gedachten, maakte me triest,
En dus, dacht ik in een andere richting,
Hoe juist rond deze tijd, in ‘n perfect jaar –
Zijzelf, naar mij toe zouden komen –

I showed her Heights
———she never saw –
“Would’st Climb,” I said?
She said – “Not so” –
“With me – ” I said – With me?
I showed her Secrets – Morning’s Nest –
The Rope the Nights were put across –
And now – “Would’st have me for a Guest?”
She could not find her Yes –
And then, I brake my life – And Lo,
A Light, for her, did solemn glow,
The larger, as her face withdrew –
And could she, further, “No”?

F346/J446/1862

Ik liet haar Hoogten zien
———die ze nooit gezien had –
“Wil je Klimmen,” zei ik?
Ze zei: – “Nu niet” –
“Met mij –” zei ik – Met mij?
Ik liet haar Geheimen zien – het Ochtendnest –
De Waslijn waarover de Nachten waren gelegd –
En nu – “Wil je mij als Gast?”
Ze kon haar Ja niet vinden –
En toen, brak ik mijn leven – En Zie,
Licht, straalde plechtig, voor haar,
Groter, naarmate haar gezicht wegdraaide –
En kon zij, nog langer “Nee” zeggen?

He showed me Hights I never saw –
“Would’st Climb” – He said?
I said, “Not so” –
“With me –” He said – “With me”?

He showed me secrets – Morning’s Nest –
The Rope the Nights were put across –
“And now, Would’st have me for a Guest”?
I could not find my “Yes” –

And then – He brake His Life – And lo,
A light for me, did solemn glow –
The larger, as my face withdrew –
And could I further, “No”?

Hij liet me Hoogten zien die ik nooit gezien had –
“Wil je Klimmen,” – zei Hij?
Ik zei: “Nu niet” –
“Met mij –” zei Hij – “Met mij?”

Hij liet me Geheimen zien – het Ochtendnest –
De Waslijn waarover de Nachten waren gelegd –
“En nu, Wil je mij als Gast?”
Ik kon mijn “Ja” niet vinden –

En toen – brak Hij Zijn leven – En zie,
Licht, straalde plechtig, voor mij –
Groter, naarmate mijn gezicht wegdraaide –
En kon ik, nog langer “Nee” zeggen?