He touched me, so I live to know
That such a day, permitted so,
I groped upon his breast –

It was a boundless place to me
And silenced, as the awful sea
Puts minor streams to rest.

And now, I’m different from before,
As if I breathed superior air –
Or brushed a Royal Gown –
My feet, too, that had wandered so –
My Gypsy face – transfigured now –
To tenderer Renown –

Into this Port, if I might come,
Rebecca, to Jerusalem,
Would not so ravished turn –
Nor Persian, baffled at her shrine
Lift such a Crucifixial sign
To her imperial Sun.

F349/J506/1862

Hij raakte me aan, zodat ik voor altijd weet
Dat op die dag, toen het mocht,
Ik over zijn borst tastte –

Het was een grenzeloze plek voor mij
Verstild, zoals de overweldigende zee
Kleine stroompjes tot rust brengt.

En nu, ben ik anders dan voorheen,
Alsof ik hemelse lucht inademde –
Of mijn voeten, die zo gezworven hadden –
Ook – in een Koninklijk Gewaad schreden –
Mijn Zigeunergezicht – nu omgevormd –
Tot een zachter Voorkomen –

In deze Haven, mocht ik daar aankomen,
Rebecca, die naar Jeruzalem voer,
Zou niet zo in vervoering raken –
Noch de Perzische, die devoot bij haar altaar
Zo’n Kruisteken slaat
Naar haar keizerlijke Zon.

She sights a Bird – she chuckles –
She flattens – then she crawls –
She runs without the look of feet –
Her eyes increase to Balls –

Her Jaws stir – twitching – hungry –
Her Teeth can hardly stand –
She leaps, but Robin leaped the first –
Ah, Pussy, of the Sand,

The Hopes so juicy ripening –
You almost bathed your Tongue –
When Bliss disclosed a hundred Wings –
And fled with every one –

F351/J507/1862

Ze ziet een Vogel – ze grijnst –
Ze maakt zich plat – dan kruipt ze –
Ze rent zonder dat je haar voeten ziet –
Haar ogen verwijden zich tot Bollen –

Haar Kaken spannen – gaan trillen – begerig –
Haar Tanden kunnen zich amper inhouden –
Ze springt, maar Roodborst sprong het eerst –
Ach, Poesje, van het Zand,

De Hoop, zo sappig aan het rijpen –
Je doopte er bijna je Tong in –
Toen het Geluk honderd Vleugels onthulde –
En met allemaal op de vlucht ging –

It was not Death, for I stood up,
And all the Dead, lie down –
It was not Night, for all the Bells
Put out their Tongues, for Noon.

It was not Frost, for on my Flesh
I felt Siroccos – crawl –
Nor Fire –
———for just my Marble feet
Could keep a Chancel, cool –

And yet, it tasted, like them all,
The Figures I have seen
Set orderly, for Burial,
Reminded me, of mine –

As if my life were shaven,
And fitted to a frame,
And could not breathe without a key,
And ’twas like Midnight, some –

When everything that ticked – has stopped –
And Space stares all around –
Or Grisly frosts –
———first Autumn morns,
Repeal the Beating Ground –

But, most, like Chaos –
———Stopless – cool –
Without a Chance, or Spar –
Or even a Report of Land –
To justify – Despair.

F355/J510/1862

Het was niet de Dood, want ik stond rechtop,
En alle Doden, liggen plat –
Het was niet de Nacht, want alle Klokken
Staken hun Tong uit, voor het Middaguur.

Het was niet de Vorst, want op mijn Huid
Voelde Ik Sirocco winden – kruipen –
Ook geen Vuur –
———want alleen mijn Marmeren voeten
Konden een Priesterkoor koel houden –

En toch, had het de smaak, van dat alles,
De Gestalten die ik zag
Keurig opgesteld, voor de Begrafenis,
Deden me denken, aan die van mij –

Alsof mijn leven afgeschoren was,
Passend gemaakt voor een kist,
En zonder sleutel niet kon ademen,
Het leek wel wat, op Middernacht –

Wanneer alles wat tikte – is gestopt –
En Ruimte overal om zich heen staart –
Of op Griezelige vorstkou –
———op een eerste Herfstmorgen,
Die de Kloppende Grond stopzet.

Maar, het meest, leek het op Chaos –
———Niet te stoppen – koud –
Zonder een schijn van Kans, of Mast –
Of zelfs een Bericht van Land in Zicht –
Om Wanhoop – te rechtvaardigen.