I envy Seas, whereon He rides –
I envy Spokes of Wheels
Of Chariots, that Him convey –
I envy Crooked Hills

That gaze upon His journey –
How easy All can see
What is forbidden utterly
As Heaven – unto me!

I envy Nests of Sparrows –
That dot His distant Eaves –
The wealthy Fly, upon His Pane –
The happy – happy Leaves –

That just abroad His Window
Have Summer’s leave to play –
The Ear Rings of Pizarro
Could not obtain for me –

I envy Light – that wakes Him –
And Bells – that boldly ring
To tell Him it is Noon, abroad –
Myself – be Noon to Him –

Yet interdict – my Blossom –
And abrogate – my Bee –
Lest Noon in Everlasting Night –
Drop Gabriel – and Me –

F368/J498/1862

Jaloers ben ik op de Zeeën, die Hij bevaart –
Jaloers op de Spaken van de Wielen
Onder de Wagens die Hem vervoeren –
Jaloers op de Glooiende Heuvels

Die Hem langs zien komen –
Hoe gemakkelijk Ieder kan zien
Wat absoluut verboden blijft
Voor mij – als de Hemel!

Jaloers ben ik op de Nesten van de Mussen –
Die van ver Zijn Dakrand accentueren –
Op de vette Vlieg, tegen Zijn Ruit –
Op de blije – blije Bladeren –

Die net buiten Zijn Venster –
De Zomerse vrijheid krijgen om te spelen –
Pizarro’s Oorbellen
Kunnen voor mij daar niet aan tippen –

Jaloers ben ik op het Licht – dat Hem wekt –
En de Klokken – die luid slaan
Hem zeggen dat het Middag is, daarginds –
Was Ikzelf – Zijn Middag maar –

Maar verbied – mijn Bloesem –
En schrap – mijn Bij –
Want anders stort de Middag
Gabriël – en Mij – in een Eeuwige Nacht –

Within my Garden, rides a Bird
Upon a single Wheel –
Whose spokes a dizzy Music make
As ’twere a travelling Mill –

He never stops, but slackens
Above the Ripest Rose –
Partakes without alighting
And praises as he goes,

Till every spice is tasted –
And then his Fairy Gig
Reels in remoter atmospheres –
And I rejoin my Dog,

And He and I, perplex us
If positive, ’twere we –
Or bore the Garden in the Brain
This Curiosity –

But He, the best Logician,
Refers my clumsy eye –
To just vibrating Blossoms!
An Exquisite Reply!

F370/J500/1862

In mijn Tuin, beweegt een Vogel
Op maar één Wiel –
De spaken ervan maken wervelende Muziek
Alsof het een reizende Windmolen was –

Hij stopt nooit, maar vertraagt
Boven de meest Volle Roos –
Eet ervan zonder neer te strijken
En geeft een complimentje als hij gaat,

Tot aan elk kruid is geproefd –
En dan wervelt zijn Elfenconcert
Naar verre sferen –
En ik voeg me weer bij mijn Hond,

Hij en ik, vragen ons verbaasd af
Of wij er werkelijk waren –
Of bracht de Tuin in de Verbeelding
Deze Eigenaardigheid voort –

Maar Hij, veel beter in Logica,
Wijst mijn domme ogen –
Op de Bloemen die net trilden!
Een Voortreffelijke Repliek!

It will be Summer – eventually.
Ladies – with parasols –
Sauntering Gentlemen –with Canes–
And little Girls – with Dolls –

Will tint the pallid landscape –
As ’twere a bright Boquet –
Tho’ drifted deep, in Parian –
The Village lies – today –

The Lilacs – bending many a year –
Will sway with purple load –
The Bees – will not despise the tune –
Their Forefathers – have hummed –

The Wild Rose – redden in the Bog –
The Aster – on the Hill
Her everlasting fashion – set –
And Covenant Gentians – frill –

Till Summer folds her miracle –
As Women – do – their Gown –
Or Priests – adjust the Symbols –
When Sacrament – is done –

F374/J331 en J341/1862

Het zal Zomer worden – ooit.
Dames – met parasols –
Wandelende Heren – met wandelstokken –
En kleine Meisjes – met Poppen –

Zullen het bleke landschap kleuren –
Als een stralend Boeket –
Al ligt het Dorp – vandaag –
Ondergedompeld, in Puur Wit –

Seringen – gebogen door de vele jaren –
Zullen zwieren met hun paarse lading –
Bijen – zullen de melodie niet versmaden –
Die hun Voorouders – hebben geneuried –

De Wilde Roos – bloost in het Veen –
De Aster – op de Heuvel
Toont – haar eeuwig blijvende mode –
En Wintervaste Gentianen – krijgen pluimen –

Tot de Zomer haar wonder openvouwt –
Zoals Vrouwen – dat – met hun Jurk doen –
Of Priesters – de Symbolen schikken –
Wanneer het Sacrament – voltooid is –