The Grass so little has to do –
A Sphere of simple Green –
With only Butterflies to brood
And Bees to entertain –

And stir all day to pretty Tunes
The Breezes fetch along –
And hold the Sunshine in it’s lap
And bow to everything –

And thread the Dews, all night, like Pearls –
And make itself so fine
A Duchess were too common
For such a noticing –

And even when it dies – to pass
In Odors so divine –
Like Lowly spices, lain to sleep –
Or Spikenards, perishing –

And then, in Sovereign Barns to dwell –
And dream the Days away,
The Grass so little has to do
I wish I were a Hay –

F379/J333/1862

Het Gras heeft zo weinig te doen –
Een Sfeer van louter Groen –
Alleen Vlinders uit te broeden
En Bijen te vermaken –

De hele dag deinen op lekkere Muziek –
Die de Briesjes meebrengen –
En de Zonneschijn dragen in zijn schoot –
Buigen naar alles en iedereen –

De hele nacht dauwdruppels rijgen, als Parels –
En zichzelf zo mooi maken
Dat een Hertogin nog te gewoontjes is
Om die aandacht te trekken –

Zelfs wanneer het sterft – te vergaan
In Geuren zo goddelijk –
Als Nederige kruiden, ter ruste gelegd –
Of verwelkte Nardusbloemen –

En daarna, in Vorstelijke Schuren wonen –
De Dagen wegdromen,
Het Gras heeft zo weinig te doen
Ik wou dat ik Hooi was –

I cannot dance upon my Toes –
No Man instructed me –
But oftentimes, among my mind,
A Glee possesseth me,

That had I Ballet knowledge –
Would put itself abroad
In Pirouette to blanch a Troupe –
Or lay a Prima, mad,

And though I had no Gown of Gauze –
No Ringlet, to my Hair,
Nor hopped to Audiences – like Birds,
One Claw upon the Air,

Nor tossed my shape in Eider Balls,
Nor rolled on wheels of snow
Till I was out of sight, in sound,
The House encore me so –

Nor any know I know the Art
I mention – easy – Here –
Nor any Placard boast me –
It’s full as Opera –

F381/J326/1862

Op Spitzen dansen kan Ik niet –
Geen Mens heeft me dat geleerd –
Maar vaak, in mijn gedachten,
Neemt een Vrolijkheid van me bezit,

Dat had ik verstand van Ballet –
Mezelf te buiten zou gaan met een Pirouette
Die een Troupe doet verschieten –
Of een Prima Donna gek maakt.

En al had ik geen Rok van Tule –
Geen Krul, in mijn Haar,
En sprong ik niet voor Publiek – als ‘n Vogel,
Met een Poot, hoog in de Lucht,

En hees ik mijn figuur niet in Eenden Dons,
Of wentelde ik lichtvoetig
Op muziek, tot ik uit beeld was
Het Theater zou vast om een toegift vragen –

Niemand weet dat ik de Kunst versta
Die ik Hier – simpelweg – te berde breng –
Geen Affiche schept over mij op –
Het is uitverkocht als bij de Opera –

I like to see it lap the Miles –
And lick the Valleys up –
And stop to feed itself at Tanks –
And then – prodigious step

Around a Pile of Mountains –
And supercilious peer
In Shanties – by the sides of Roads –
And then a Quarry pare

To fit its sides
And crawl between
Complaining all the while
In horrid – hooting stanza –
Then chase itself down Hill –

And neigh like Boanerges –
Then – prompter than a Star
Stop – docile and omnipotent
At its own stable door –

F383/J585/1862

Ik zie graag hoe hij Kilometers vreet –
De Valleien oplikt –
Stopt om zich bij de Watertanks te voeden –
En dan – reusachtige stappen maakt

Om een Stapel Bergen heen –
Hooghartig binnengluurt
In Krotten – langs de kant van de Weg –
En dan een Steengroeve schraapt

Tot die aan Weerskanten past
En er tussendoor kruipt
Al de tijd aan het klagen
In afgrijselijk – fluitende cadans –
Zich dan Bergafwaarts jaagt –

En Briest als Zonen van de Donder –
Dan – stipt als een Ster
Staat hij stil – gedwee en almachtig
Aan de deur van zijn eigen stal –