I know a place where Summer strives
With such a practised Frost –
She – each year – leads her Daisies back –
Recording briefly – “Lost” –

But when the South Wind stirs the Pools
And struggles in the lanes –
Her Heart misgives Her, for Her Vow –
And she pours soft Refrains

Into the lap of Adamant –
And spices – and the Dew –
That stiffens quietly to Quartz –
Upon her Amber Shoe –

F363/J337/1862

Ik weet een plek waar de Zomer strijdt
Met zo’n ervaren Vorst dat –
Zij – elk jaar – haar Madeliefjes terugtrekt –
Met de korte kennisgeving – “Verloren” –

Maar wanneer de Zuidenwind de Poelen roert
En worstelt in de Paden –
Gaat haar Hart twijfelen, aan haar Gelofte –
En giet ze zachte Refreinen

In de schoot van Adamant –
En kruiden – en Dauw –
Die stilletjes verstijft tot Kwarts –
Op haar Amberen Schoen –

I know that He exists.
Somewhere – in silence –
He has hid his rare life
From our gross eyes.

‘Tis an instant’s play –
‘Tis a fond Ambush –
Just to make Bliss
Earn her own surprise!

But – should the play
Prove piercing earnest –
Should the glee – glaze –
In Death’s – stiff – stare –

Would not the fun
Look too expensive!
Would not the jest –
Have crawled too far!

F365/J338/1862

Ik weet dat Hij bestaat.
Ergens – in stilte –
Heeft Hij zijn unieke leven verborgen
Voor onze lompe ogen.

Het is een spel van maar een tel –
Een liefdevol Verstoppertje –
Alleen maar om de Zaligheid
Haar eigen verrassing te laten verdienen!

Maar – mocht het spel
Pijnlijke ernst blijken –
Mocht de vreugde – bevriezen –
Bij de stijve – blik – van de Dood –

Zou de grap niet
Een te hoge prijs hebben!
Zou de scherts niet –
Te ver zijn gegaan!

I tend my flowers for thee –
Bright Absentee!
My Fuchsia’s Coral Seams
Rip – while the Sower – dreams

Geraniums – tint – and spot –
Low Daisies – dot –
My Cactus – splits her Beard
To show her throat –

Carnations – tip their spice –
And Bees – pick up –
A Hyacinth – I hid –
Puts out a Ruffled Head –
And odors fall
From flasks – so small –
You marvel how they held –

Globe Roses – break their satin flake –
Upon my Garden floor
Yet – thou – not there –
I had as lief they bore
No Crimson – more –

Thy flower – be gay –
Her Lord – away!
It ill becometh me –
I’ll dwell in Calyx – Gray –
How modestly – alway –
Thy Daisy –
Draped for thee!

F367/J339/1862

Mijn bloemen vertroetel ik voor jou –
Die schittert door Afwezigheid!
De Kokette Naden van Mijn Fuchia
Scheuren open – en de Tuinier – zit te dromen

Geraniums – krijgen kleur – en vlekken –
Laaghangende Madeliefjes – stippeltjes –
Mijn Cactus – splijt haar baard
Om haar keel te laten zien –

Anjers – verspreiden hun geur –
En Bijen – vangen die op –
Een Hyacint – die ik verstopte –
Steekt een Pluizige Kop op –
En geuren vallen
Uit flesjes – zo klein –
Je vraagt je af hoe ze bewaard bleven –

Bolrozen – breken hun satijnen schilfers –
Over mijn Tuinvloer
Maar nu – jij – er niet bent –
Had ik liever gehad dat ze
Geen Karmozijn – meer droegen –

Jouw bloem – moge vrolijk zijn –
Haar Heer – ver weg!
Het maakt me ziek –
Ik zal in een Grijze Bloemkelk leven –
Hoe bescheiden – altijd –
Jouw Madeliefje –
Voor jou gekleed!

Those fair – fictitious People –
The Women – plucked away
From our familiar Lifetime –
The Men of Ivory –

Those Boys and Girls, in Canvas –
Who stay upon the Wall
In Everlasting Keepsake –
Can Anybody tell?

We trust – in places perfecter –
Inheriting Delight
Beyond our faint Conjecture –
Our dizzy Estimate –

Remembering ourselves, we trust –
Yet Blesseder – than We –
Through Knowing – where We only hope –
Receiving – where we – pray –

Of Expectation – also –
Anticipating us
With transport, that would be a pain
Except for Holiness –

Esteeming us – as Exile –
Themself – admitted Home –
Through gentle Miracle of Death –
The Way ourself, must come –

F369/J499/1862

Die mooie – fictieve Mensen –
De Vrouwen – weggeplukt
Uit ons vertrouwde Leven –
De Mensen van Ivoor –

Die Jongens en Meisjes, op Doek –
Die aan de Muur blijven hangen
Als Eeuwig Aandenken –
Kan Iemand het ons vertellen?

We vertrouwen – op een volmaakter plek –
Vreugde te erven
Voorbij onze vage Vermoedens –
Onze duizelingwekkende Inschattingen –

Ze blijven aan ons denken, vertrouwen we –
Toch Gezegender – dan wij –
Want zij weten – waar Wij slechts op hopen –
Zij ontvangen – waar wij – bidden –

In Afwachting – ook –
Zijn ze ons voorgegaan
In vreugde, die pijn zou doen
Behalve voor de Heiligen –

Ze beschouwen ons – als Ballingen –
Zelf – zijn ze al Thuis toegelaten –
Door het zachte Wonder van de Dood –
De Weg die voor Onszelf, nog moet komen –