↓
 

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized

Bericht navigatie

<< 1 2 … 132 133 134 135 136 137 138 … 265 266 >>

We met as Sparks – Diverging Flints

Emily Dickinson

We met as Sparks –
———-Diverging Flints
Sent various – scattered ways –
We parted
———-as the Central Flint
Were cloven with an Adze –
Subsisting on the Light We bore
Before We felt the Dark –
We knew by change between itself
And that etherial Spark.

F918/J958/1865

We vonden elkaar als Vonken –
———-Tegenstrijdige Vuurstenen
Die naar verschillende – kanten spatten –
We gingen uit elkaar
———-alsof het Hart van de Vuursteen
Met een Bijl was gekliefd –
Levend van het Licht dat We droegen
Voor We het Donker voelden –
Dat we kenden door het contrast ertussen
En die hemelse Vonk.

Variant voor de laatste twee regels:
“A Flint unto this Day – perhaps – (Een Vuursteen tot op Vandaag – misschien –)
But for that single Spark. (Zonder die ene Vonk.)“

Be Mine the Doom

Emily Dickinson

Be Mine the Doom –
Sufficient Fame –
To perish in Her Hand!

F919/J845/1865

Mag Mijn Lot –
Voldoende Roem zijn –
Om in Haar Hand te vergaan!

Een spreuk bij een geschonken bloem of gedicht?

Each Scar I’ll keep for Him

Emily Dickinson

Each Scar I’ll keep for Him
Instead I’ll say of Gem
In His long Absence worn
A Costlier One

But every Tear I bore
Were He to count them o’er
His own would fall so more
I’ll missum them –

F920/J877/1865

Elke Litteken zal ik voor Hem bewaren
Liever spreek ik van een Parel
Die ik in Zijn lange Afwezigheid draag
De Kostbaarste

Maar elke Traan die ik liet
Ging Hij ze één voor één tellen
Die van Hem zouden zoveel meer vallen
Dat ik de tel kwijtraakte –

“Missum”: misrekening en hier als werkwoord gebruikt. Emily Dickinson is erg creatief in het gebruik van (eigen) woorden.

Snow beneath whose chilly softness

Emily Dickinson

Snow beneath whose chilly softness
Some that never lay
Make their first Repose this Winter
I admonish Thee

Blanket Wealthier the Neighbor
We so new bestow
Than thine Acclimated Creature
Wilt Thou, Austere Snow?

F921/J942/1865

Sneeuw, onder jouw kille zachtheid
Hebben sommigen nog nooit gelegen
En vinden deze Winter hun eerste Rustplaats
Ik roep je op

De Buurvrouw Rijker onder te stoppen
Die we hier pas afgaven
Dan de Wezens die aan jou Gewend zijn
Wil Jij dat, Strenge Sneeuw?

Variant voor “Austere” (regel 8): “Russian” (Russisch, synoniem voor vrieskou).

The Sun is gay or stark

Emily Dickinson

The Sun is gay or stark
According to our Deed.
If Merry, He is merrier –
If eager for the Dead

Or an expended Day
He helped to make too bright
His mighty pleasure suits Us not
It magnifies Our Freight

F922/J878/1865

De Zon is vrolijk of laaiend
Naargelang ons Doen en Laten.
Zijn we Vrolijk, is Hij nog vrolijker –
Verlangen we naar de Dood

Of dat er een einde komt aan de Dag
Die Hij te blakend had gemaakt
Dan zint Ons zijn machtig plezier niet
Het verergert Onze Zwaarte

They wont frown always – some sweet Day

Emily Dickinson

They wont frown always – some sweet Day
When I forget to teaze –
They’ll recollect how cold I looked
And how I just said “Please”.

Then They will hasten to the Door
To call the little Girl
Who cannot thank Them for the Ice
That filled the lisping full.

F923/J874/1865

Ze blijven niet altijd streng – op een lieve Dag
Wanneer ik vergeet ze te plagen –
Herinneren zij zich hoe koel ik eruitzag
En alleen maar “Alsjeblieft” zei.

Dan zullen Ze zich naar de Deur haasten
Om het kleine Meisje te roepen
Dat Hen niet kan bedanken voor het IJs
Dat het stamelen volledig stilde.

On that dear Frame the Years had worn

Emily Dickinson

On that dear Frame the Years had worn
Yet precious as the House
In which We first experienced Light
The Witnessing, to Us –

Precious! It was conceiveless fair
As Hands the Grave had grimed
Should softly place within our own
Denying that they died.

F924/J940/1865

Dat lieve Gestel hadden de Jaren versleten
Maar dierbaar als het Huis
Waar We voor ‘t eerst het Licht zagen
Was voor Ons, daarvan Getuige te zijn –

Dierbaar! Het was onvoorstelbare mooi
Alsof Handen vuil van het Graf
Zich zachtjes in de onze zouden leggen
Ontkennen dat ze stierven.

Bericht navigatie

<< 1 2 … 132 133 134 135 136 137 138 … 265 266 >>

Verzamelde
Gedichten
met Nederlandse
vertaling

  • Home
  • Index Engelse Beginregels

  • Bloemlezing
  • Biografie
  • Fauna
  • Flora
  • Kunst
  • Leeswijzer
  • Links
  • Over deze site
  • Uitgaven
  • Zoeken ?

© Vertaling Adrie Lint – De vertaling mag met schriftelijke toestemming worden gebruikt voor niet-commerciële doeleinden.

↑