She bore it till the simple veins
Traced azure on her hand –
Till pleading, round her quiet eyes
The purple Crayons stand.

Till Daffodils had come and gone
I cannot tell the sum,
And then she ceased to bear it –
And with the Saints sat down.

No more her patient figure
At twilight soft to meet –
No more her timid bonnet
Upon the village street –

But crowns instead, and courtiers –
And in the midst so fair,
Whose but her shy –
immortal face
Of whom we’re whispering here?

F81/J144/1859

Ze hield vol tot de eenvoudige aderen
Azuurblauw op haar hand tekenden –
Tot smekend, rond haar stille ogen
Het paars van Kleurkrijt stond.

Tot Narcissen waren gekomen en gegaan
Ik kan niet zeggen hoeveel,
En toen hield ze het niet langer vol –
En ging bij de Heiligen aanzitten.

Niet meer haar geduldige verschijning
In de zwakke schemering tegenkomen –
Niet meer haar bescheiden hoedje
In de dorpsstraat –

Maar in ruil daarvoor kronen, en hovelingen –
En in het midden staat zo prachtig,
Wie anders dan haar verlegen –
onsterfelijk gelaat
Waarover we hier zacht staan te praten?

This heart that broke so long –
These feet that never flagged –
This faith that watched for star in vain,
Give gently to the dead –

Hound cannot overtake the Hare
That fluttered panting, here –
Nor any schoolboy rob the nest
Tenderness builded there.

F83/J145/1859

Dit hart dat zo lang brak –
Deze voeten, die nooit opgaven –
Dit geloof dat tevergeefs op een ster wachtte,
Geef ze zacht aan de doden –

Een Jachthond kan de Haas niet inhalen
Die hier hijgend voorbijflitste –
Geen schooljongen het nest roven
Dat tederheid daar heeft gebouwd.

Whose are the little beds – I asked
Which in the valleys lie?
Some shook their heads, and others smiled –
And no one made reply.

Perhaps they did not hear – I said,
I will inquire again –
Whose are the beds – the tiny beds
So thick upon the plain?

‘Tis Daisy, in the shortest –
A little further on –
Nearest the door – to wake the Ist –
Little Leontoden.

‘Tis Iris, Sir, and Aster –
Anemone, and Bell –
Bartsia, in the blanket red,
And chubby Daffodil.

Meanwhile – at many cradles
Her busy foot she plied –
Humming the quaintest lullaby
That ever rocked a child.

Hush! Epigea wakens!
The Crocus stirs her lids –
Rhodora’s cheek is crimson –
She’s dreaming of the woods!

Then turning from them reverent –
Their bedtime ’tis, she said –
The Bumble bees will wake them
When April woods are red.

F85/J142/1859

Van wie zijn die kleine bedjes – vroeg ik
Die in de vallei liggen?
Mensen schudden het hoofd, of glimlachten –
En niemand gaf antwoord.

Misschien hoorden ze me niet – ik zei:
Ik vraag het nog een keer –
Van wie zijn die bedden – die kleintjes
Zo dicht op elkaar over het grasland?

’t Zijn Madeliefjes, in het kortste bedje –
Een beetje verderop –
‘t Dichtst bij de deur – als eerste wakker –
Kleine Paardenblommen.

‘t Zijn Irissen, Mijnheer, en Asters –
Anemonen, Campanula’s –
Helmkruid, in rode dekens,
En mollige Narcissen.

Ondertussen – bij vele wiegjes
Haastte ze naarstig haar passen –
Het vreemdste slaapliedje neuriënd
Waarmee ooit een kind is gewiegd.

Ssst! Het meibloempje wordt wakker.
De Krokus knippert met haar ogen –
De wang van Rododendron is karmozijn –
Ze ligt te dromen van het bos!

Toen keerde ze zich respectvol van hen af –
Het is hun bedtijd, zei ze –
De Hommels maken hen wel wakker
Als de Aprilbossen rood kleuren.

“They have not chosen me,” – he said –
“But I have chosen them”!
Brave – Broken hearted statement –
Uttered in Bethleem!

I could not have told it,
But since Jesus dared –
Sovreign, know a Daisy
Thy dishonor shared!

F87/J85/1859

“Zij hebben mij niet gekozen,” – zei hij –
“Maar ik heb hen gekozen”!
Moedige – verklaring van een Gebroken hart –
Uitgesproken in Bethlehem!

Ik had het niet gekund,
Maar nu Jezus het aandurfde –
Heer, weet dat een Madeliefje
Uw schande deelde!