I sing to use the Waiting
My Bonnet but to tie
And shut the Door unto my House
No more to do have I
Till His best step approaching
We journey to the Day
And tell each other how We sung
To Keep the Dark away.
F955/J850/1865
Ik vul het Wachten met zingen
Enkel nog mijn Muts vastknopen
En de Deur naar mijn Huis afsluiten
Meer heb ik niet te doen
Pas als Hij snel hierheen komt
Trekken we de Dag in
En vertellen elkaar hoe We zongen
Om het Donker weg te houden.
Her Grace is all she has –
And that, so least displays –
One Art to recognize, must be,
Another Art, to praise –
F956/J810/1865
Haar Gratie is alles wat ze heeft –
En dat, laat ze zo weinig zien –
Het moet een Kunst zijn, om het te zien,
Een Andere Kunst, om het te prijzen –
When the Astronomer stops seeking
For his Pleiad’s Face –
When the lone British Lady
Forsakes the Arctic Race
When to his Covenant Needle
The Sailor doubting turns –
It will be amply early
To ask what treason means –
F957/J851/1865
Wanneer de Astronoom niet meer
Het Gezicht van zijn Plejade zoekt –
Wanneer de Britse Dame eenzaam
De Wedloop naar de Noordpool opgeeft
Wanneer de Zeeman zich vol twijfel
Tot zijn standvastige Kompasnaald richt –
Zal het vroeg genoeg zijn
Om je af te vragen wat verraad betekent –
Absent Place – an April Day –
Daffodils a’blow
Homesick curiosity
To the Souls that snow –
Drift may block within it
Deeper than without –
Daffodil delight but
Him it duplicate –
F958/J927/1865
‘n Verstilde Plek – op een Dag in April –
Ontluikende Narcissen
Nieuwsgierig Heimwee
Naar de Zielen die de sneeuwvlaag –
Van binnen kan verstoppen
Veel dieper dan buiten –
Een Narcis bekoort enkel
Wie zich hierin herkent –
Apology for Her
Be rendered by the Bee –
Herself, without a Parliament
Apology for Me –
F959/J852/1865
Excuses voor Haar
De Bij mag ze maken –
Zijzelf, zonder Uitleg
Excuses voor Mij –
The Heart has narrow Banks
It measures like the Sea
In mighty – unremitting Bass
And Blue Monotony
Till Hurricane bisect
And as itself discerns
Its insufficient Area
The Heart convulsive learns
That Calm is but a Wall
Of unattempted Gauze
An instant’s Push demolishes
A Questioning – dissolves.
F960/J928/1865
Het Hart kent smalle Oevers
Heeft de omvang van de Zee
In machtige – aanhoudende Bas
En Blauwe Eentonigheid
Tot een Orkaan het doorklieft
Dan ziet het zelf in
Hoe ontoereikend haar Ruimte is
Het Hart leert krampachtig
Dat Kalmte maar een Muur is
Van ondegelijk Gaas
Het minste Duwtje sloopt het
Twijfel – doet het bezwijken.
When One has given up One’s life
The parting with the rest
Feels easy, as when Day lets go
Entirely the West
The Peaks, that lingered last
Remain in Her regret
As scarcely as the Iodine
Opon the Cataract –
F961/J853/1865
Als iemand haar Leven heeft opgegeven
Voelt het afscheid van de rest
Gemakkelijk, zoals wanneer de Dag
Helemaal het Westen loslaat
De Pieken, die ‘t langst bleven hangen
Zij blijven in Haar herinnering
Even spaarzaam als Jodium
Bij grijze Staar –