Categorie archieven: Uncategorized

Bring me the sunset in a cup

Emily Dickinson

Bring me the sunset in a cup –
Reckon the morning’s flagons up
And say how many Dew –
Tell me how far the morning leaps –
Tell me what time the weaver sleeps
Who spun the breadth of blue!

Write me how many notes there be
In the new Robin’s ecstasy
Among astonished boughs –
How many trips the Tortoise makes –
How many cups the Bee partakes,
The Debauchee of Dews!

Also, Who laid
———the Rainbow’s piers,
Also, Who leads the docile spheres
By withes of supple blue?
Whose fingers string the stalactite –
Who counts the wampum of the night
To see that none is due?

Who built this little Alban House
And shut the windows down so close
My spirit cannot see?
Who’ll let me out some gala day
With implements to fly away,
Passing Pomposity?

F140/J128/1860

Breng me een kopje zonsondergang –
Tel de morgendruppels op
En zeg eens hoeveel Dauw er is –
Zeg me hoe ver de morgen springt –
Hoe laat de wever gaat slapen
Die het uitgestrekte blauw heeft gesponnen!

Schrijf me hoeveel noten er zijn
In de extase van de nieuwe Roodborst
Tussen de verbaasde takken –
Hoeveel reizen de Schildpad maakt –
Hoeveel bloemkelken de Bij gebruikt,
Het Fuifnummer van de Dauw!

En, Wie heeft
———de pijlers voor de Regenboog gelegd,
En, Wie leidt de zachte sferen
Met vlechtwerk van elastisch blauw?
Wiens vingers hebben de stalactiet geregen?
Wie telt de kralen van de nacht
Om te zien dat er geen ontbreekt?

Wie heeft dit kleine Witte Huis gebouwd
En sluit de ramen zo potdicht
Dat mijn geest niets kan zien?
Wie laat me op ‘n feestdag uit
Met toestellen om weg te vliegen,
Voorbij het Aardse Bestaan?

“Cup” betekent zowel kopje als bloemkelk.
“Wampum”: wampum, kralen die Native Americans gebruikten als betaalmiddel.
“Alban” komt uit het Latin en betekent “wit”. Met het “Witte Huis” kan het lichaam bedoeld worden. Emily Dickinson heeft veel last van haar ogen en is daar medisch voor behandeld.
“Pomposity” is letterlijk zelfverheerlijking, maar betekent bij Emily Dickinson ook vaak het “aardse bestaan”.
Dit gedicht is geïnspireerd op het boek Job (38, 19–28), waarin Job en God met elkaar in discussie gaan. God vraagt of Job wel enige notie heeft over wat er op aarde gebeurt.
Variant voor “Tortoise” (regel 10): “Mullet” (Poon).

She died at play

Emily Dickinson

She died at play –
Gambolled away
Her lease of spotted hours,
Then sank as gaily as a Turk
Opon a Couch of flowers –

Her ghost strolled softly o’er the hill –
Yesterday, and Today –
Her vestments as the silver fleece –
Her countenance as spray –

F141/J75/1860

Ze stierf in haar spel –
Dartelde weg
Uit haar contract voor bonte uren,
Zonk toen als een blije Turk neer
Op een Bed van bloemen –

Haar spook dwaalde lichtjes over de heuvel –
Gisteren, en Vandaag –
Haar gewaden als een zilveren vacht –
Haar gezicht nevelachtig –

“Spotted”: gevlekt, bont. Elders schrijft ze dat de zon een bont gezicht heeft (F321). Het past in dit raadselachtige gedicht. Gaat de eerste strofe over de zon en het tweede over de maan (het spookbeeld van de zon)?

Cocoon above! Cocoon below!

Emily Dickinson

Cocoon above! Cocoon below!
Stealthy Cocoon, why hide you so
What all the world suspect?
An hour, and gay on every tree
Your secret, perched in ecstasy
Defies imprisonment!

An hour in Chrysalis to pass –
Then gay above receding grass
A Butterfly to go!
A moment to interrogate,
Then wiser than a “Surrogate,”
The Universe to know!

F142/J129/1860

Cocon daarboven! Cocon hieronder!
Slinkse Cocon, waarom verstop je zo
Wat heel de wereld kan raden?
Een uurtje, en vrolijk op elke boom
Strijkt jouw geheim, in extase neer
En tart elke vorm van Gevangen zijn!

Een uur in de Pop doorbreken –
En dan mag een Vlinder gaan
Vrolijk boven het terugdeinzende gras!
Nog even tijd voor een vraag,
Dan wijzer dan een “Rechter”
Om het Universum te verstaan!

Exultation is the going

Emily Dickinson

Exultation is the going
Of an inland soul to sea,
Past the houses – past the headlands –
Into deep Eternity –

Bred as we, among the mountains,
Can the sailor understand
The divine intoxication
Of the first league out from land?

F143/J76/1860

Een uitgelaten stemming is de gang
Van een landman de zee op,
Voorbij huizen – voorbij de kustlijn –
Diep de Eeuwigheid in –

Net als wij, die opgegroeid zijn in de bergen,
Kan een zeeman dan
De goddelijke dronkenschap begrijpen
Van die eerste zeemijl buiten de kust?

I never hear the word “Escape”

Emily Dickinson

I never hear the word “Escape”
Without a quicker blood,
A sudden expectation –
A flying attitude!

I never hear of prisons broad
By soldiers battered down,
But I tug childish at my bars
Only to fail again!

F144/J77/1860

Ik kan het woord “Ontsnappen” niet horen
Of mijn bloed gaat sneller stromen,
Een onverwachte hoop –
Een spirit om uit te vliegen!

Ik kan niet over grote gevangenissen horen
Dat ze door soldaten zijn afgebroken,
Of ik ruk als een kind aan mijn box
Enkel om weer niet te slagen!

A little East of Jordan

Emily Dickinson

A little East of Jordan,
Evangelists record,
A Gymnast and an Angel
Did wrestle long and hard –

Till morning touching mountain –
And Jacob, waxing strong,
The Angel begged permission
To Breakfast – to return –

Not so, said cunning Jacob!
“I will not let thee go
Except thou bless me” – Stranger!
The which acceded to –

Light swung the silver fleeces
“Peniel” Hills beyond,
And the bewildered Gymnast
Found he had worsted God!

F145/J59/1860

Net ten Oosten van de Jordaan,
Tekenen Evangelisten op,
Waren een Worstelaar en een Engel
Lange tijd stevig aan het vechten –

Tot de ochtend de berg al raakte –
En Jakob sterker werd,
Vroeg de engel toestemming
Om te Ontbijten – en dan terug te komen –

Zeker niet, zei de sluwe Jacob!
“Ik laat u pas gaan
Als u mij zegent” – Vreemdeling!
Zo werd voltrokken –

Luchtig zwaaide de zilveren vacht
Over de heuvels van “Peniel”,
En de verbijsterde Worstelaar
Besefte dat hij God had verslagen!

“Wrestle” – het gedicht verwijst naar het Bijbelverhaal van Jakob die met de engel vecht (Genesis 32). Bij Emily Dickinson wordt Jakob een sportieve worstelaar.
“Peniel” betekent letterlijk ‘Aangezicht van God’. Zo noemde Jakob de plaats want daar had hij “God gezien van aanschijn tot aanschijn, en toch in leven gebleven!” (Genesis 32,31).
Opvallend is dat Emily Dickinson in een van haar laatste brieven aan Thomas Higginson het perspectief van het verhaal verandert. Zij laat dan Jakob de zegen aan de engel geven.
In 1914 wordt een andere versie van het gedicht gepubliceerd in The Single Hound, een bloemlezing van haar gedichten:

A little over Jordan,
As Genesis record,
An Angel and a Wrestler
Did wrestle long and hard.

Till, morning touching mountain,
And Jacob waxing strong,
The Angel begged permission
To breakfast and return.

Not so, quoth wily Jacob
And girt his loins anew,
“Until thou bless me, stranger!”
The which acceded to:

Light swung the silver fleeces
Peniel hills among,
And the astonished Wrestler
Found he has worsted God!

Juist over de Jordaan,
Zo tekent Genesis op,
Waren een Engel en een Worstelaar
Lange tijd stevig aan het vechten –

Tot, de ochtend de berg al raakte –
En Jakob sterker werd
Vroeg de Engel toestemming
Om te ontbijten en dan terug te komen.

Zeker niet, sprak de sluwe Jacob!
En hij omgordde zijn lendenen weer,
“Pas als je me zegent, vreemdeling!”
Zo werd voltrokken:

Luchtig zwaaide de zilveren vacht
Over de heuvels van Peniel,
En de verbaasde Worstelaar
Besefte dat hij God verslagen heeft!

All overgrown by cunning moss

Emily Dickinson

All overgrown by cunning moss,
All interspersed with weed,
The little cage of “Currer Bell”
In quiet “Haworth” laid.

This Bird – observing others
When frosts too sharp became
Retire to other latitudes –
Quietly did the same –

But differed in returning –
Since Yorkshire hills are green –
Yet not in all the nests I meet –
Can Nightingale be seen –

Or,

Gathered from many wanderings –
Gethsemane can tell
Thro’ what transporting anguish
She reached the Asphodel!

Soft fall the sounds of Eden
Upon her puzzled ear –
Oh what an afternoon for Heaven,
When “Bronte” entered there!

F146/J148/1860

Helemaal begroeid met schattig mos,
Het geheel afgewisseld met onkruid,
Is de kleine kist van “Currer Bell”
In het rustige “Haworth” bijgezet.

Deze Vogel – observeerde andere
Die bij te strenge vorst
Wegtrokken naar een ander klimaat –
En deed stilletjes hetzelfde –

Maar haar terugkeer was anders –
Sinds de heuvels van Yorkshire groen zijn –
Is in geen van de nesten die ik tegenkom –
De Nachtegaal nog gezien –

Ofwel,

Verwelkomd na vele omzwervingen –
Mag Gethsemane vertellen
Met welke doorstane angsten
Zij de Hemel bereikte!

Zacht valt het geluid van Eden
Op haar verbouwereerde oren –
Oh wat een middag voor de Hemel,
Toen “Brontë” daar binnentrad!

“Cunning”: bekwaam, kundig, maar werd in Amerika ook gebruikt voor schattig, snoezig.
“Currer Bell”: pseudoniem van Charlotte Brontë (1816-1855). Zij publiceerde haar roman Jane Eyre onder de mannennaam Currer Bell, omdat zij als vrouw niet kon publiceren. Ze woonde in Haworth, New Yorkshire (Engeland). Emily Dickinson heeft grote bewondering voor. Haar hond Carlo is vernoemd naar een van de hoofdpersonen uit haar boeken.
“Or” – in de bundels staan de volgende twee strofen als alternatieven voor strofe 2 en 3.
“Gethsemane”: de berg waar Jezus in de nacht voor zijn kruisiging verbleef en bad voor de zonden van de mensheid.
“Asphodel”: affodil. Volgens de Griekse mythologie groeit deze bloem in het Elysium. Vandaar staat ze voor de hemel.
“Eden”: hof van Eden (zie lexicon).