A Toad, can die of Light –
Death is the Common Right
Of Toads and Men –
Of Earl and Midge
The privilege –
Why swagger, then?
The Gnat’s supremacy
———is large as Thine –

Life – is a different Thing –
So measure Wine –
Naked of Flask – Naked of Cask –
Bare Rhine –
Which Ruby’s mine?

F419/J583/1862

Een Pad, kan sterven aan Licht –
De Dood kent Gelijke Rechten
Voor Padden en Mensen –
Voor Graaf of Mug
Het voorrecht –
Waarom dan zo arrogant doen?
De Suprematie van de Mug
———is even groot als de Jouwe –

Leven – is Iets Anders –
Dus beoordeel Wijn –
Naakt uit de Fles – Naakt uit het Vat –
Pure Rijnwijn –
Welke Rode is de mijne?

It ceased to hurt me, though so slow
I could not see the trouble go –
But only knew by looking back –
That something – had obscured the Track –

Nor when it altered, I could say,
For I had worn it, every day,
As constant as the Childish frock –
I hung upon the Peg, at night.

But not the Grief – that nestled close
As needles – ladies softly press
To Cushions Cheeks –
To keep their place –

Nor what consoled it, I could trace –
Except, whereas ’twas Wilderness –
It’s better – almost Peace –

F421/J584/1862

Het ging minder pijn doen, maar zo langzaam
Dat ik de ellende niet voelde overgaan –
Ik wist het pas toen ik erop terugkeek –
Dat iets – het Spoor had uitgewist –

Noch kon ik zeggen, wanneer het veranderde
Want ik had het gedragen, elke dag,
Zo constant als het Kinderjurkje –
Dat ik ’s nachts aan het Haakje hing.

Maar niet de Pijn – die dicht tegen me aankroop
Als Spelden – die Dames zachtjes prikken
In de Wangen van het Kussentje –
Om ze op orde te houden –

Ik kon ook niet achterhalen, wat troost bood –
Behalve, dat waar eerst Wildernis was –
Het nu beter is – bijna Vrede –

The first Day’s Night had come –
And grateful that a thing
So terrible – had been endured –
I told my Soul to sing –

She said her Strings were snapt –
Her Bow – to Atoms blown –
And so to mend her – gave me work
Until another Morn –

And then – a Day as huge
As Yesterdays in pairs,
Unrolled its horror in my face –
Until it blocked my eyes –

My Brain – begun to laugh –
I mumbled – like a fool –
And tho’ ’tis Years ago – that Day –
My Brain keeps giggling – still.

And Something’s odd – within –
That person that I was –
And this One – do not feel the same –
Could it be Madness – this?

F423/J410/1862

De Nacht van de eerste Dag was begonnen –
En uit dankbaarheid dat iets
Zo verschrikkelijks – was doorstaan –
Vroeg ik mijn Ziel te zingen –

Haar Snaren waren geknapt, zei ze –
Haar Strijkstok – in Gruzelementen –
Dus om haar te herstellen – gaf ze me werk
Tot de volgende Ochtend –

En weer – een Dag zo immens
Als twee keer Gisteren,
Ontvouwde zijn gruwel voor mijn gezicht –
Tot hij mijn ogen afsloot.

Mijn Hersenen – schoten in de lach –
Ik stamelde – als een idioot –
En al is die Dag – al jaren voorbij –
Nog steeds – blijven mijn Hersenen giechelen.

Er gebeurt Iets vreemds – van binnen –
De persoon die ik was –
En Deze nu – voelen niet hetzelfde –
Zou dit – Waanzin kunnen zijn?

‘Twas like a Maelstrom, with a notch,
That nearer, every Day,
Kept narrowing its boiling Wheel
Until the Agony

Toyed coolly with the final inch
Of your delirious Hem –
And you dropt, lost,
When something broke –
And let you from a Dream –

As if a Goblin with a Gauge –
Kept measuring the Hours –
Until you felt your Second
Weigh, helpless, in his Paws –

And not a Sinew – stirred – could help,
And sense was setting numb –
When God – remembered – and the Fiend
Let go, then, Overcome –

As if your Sentence stood – pronounced –
And you were frozen led
From Dungeon’s luxury of Doubt
To Gibbets, and the Dead –

And when the Film had stitched your eyes
A Creature gasped “Reprieve”!
Which Anguish was the utterest – then –
To perish, or to live?

F425/J414/1862

Het leek wel een Draaikolk, met een muil,
Die elke Dag, dichterbij kwam,
Haar kokende Wiel werd alsmaar nauwer
Tot de Doodsangst

Koeltjes speelde met de laatste centimeter
Van jouw uiterste Waanzin –
En je viel, verloren,
Toen er iets brak –
En jou uit de Droom hielp –

Alsof een Enge Geest met een Duimstok –
Steeds de Uren bleef opmeten –
Tot jij aanvoelde hoe jouw Seconde
Machteloos, in zijn Klauwen, woog –

En geen Spier – gespannen – kon helpen,
Zintuigen waren verdoofd –
Toen het God – heugde – en de Duivel
Op dat moment, losliet, Overwonnen –

Alsof jouw Vonnis was – uitgesproken –
En je ijskoud geleid werd
Van de luxueuze Kerker van de Twijfel
Naar de Galg, en de Dood –

En toen de Sluier je ogen had dichtgestikt
Snakte een Schepsel naar adem: “Uitstel”!
Welke angst was – toen – het allergrootste –
Om te sterven, of om te leven?