I reason, earth is short –
And Anguish – absolute –
And many hurt,
But what of that?

I reason, we could die –
The best Vitality
Cannot excel Decay,
But what of that?

I reason that in Heaven –
Somehow, it will be even –
Some new Equation given –
But what of that?

F403/J301/1862

Ik bedenk, het aardse leven duurt kort –
En Pijn – onontkoombaar –
En velen lijden,
Maar wat dan nog?

Ik bedenk, we kunnen sterven –
De sterkste Levenskracht
Kan nooit het Verval overtreffen,
Maar wat dan nog?

Ik bedenk, in de Hemel wordt het –
Hoe dan ook, vereffend –
Een nieuwe Balans opgemaakt –
Maar wat dan nog?

Although I put away his life –
An Ornament too grand
For Forehead low as mine, to wear,
This might have been the Hand

That sowed the flower, he preferred –
Or smoothed a homely pain,
Or pushed the pebble from his path –
Or played his chosen tune –

On Lute the least – the latest –
But just his Ear could know
That whatsoe’er delighted it,
I never would let go –

The foot to bear his errand –
A little Boot I know –
Would leap abroad like Antelope –
With just the grant to do –

His weariest Commandment –
A sweeter to obey,
Than “Hide and Seek” –
Or skip to Flutes –
Or all Day, chase the Bee –

Your Servant, Sir, will weary –
The Surgeon, will not come –
The World, will have its own – to do –
The Dust, will vex your Fame –

The Cold will force your tightest door
Some February Day,
But say my apron bring the sticks
To make your Cottage gay –

That I may take that promise
To Paradise, with me –
To teach the Angels, avarice,
You, Sir, taught first – to me.

F405/J366/1862

Ook al heb ik zijn leven opgeborgen –
Een Sieraad te groots, om te dragen
Voor een bescheiden Voorhoofd als het mijne,
Dit had de Hand kunnen zijn

Die de bloem zaaide, die hij verkoos –
Of een gewoon pijntje verzachtte,
Of de kiezel van zijn pad schoof –
Of zijn favoriete deuntje speelde –

Op de Luit – het kleinste – nieuwste stukje –
Maar alleen zijn Oor kon weten
Dat wat hem ook verheugde,
Ik nooit zou loslaten –

De voet om zijn boodschap te dragen –
Een klein Laarsje, ik weet het –
Zou buiten opspringen als een Antilope –
Met als enige beloning om het te doen –

Zijn meest vermoeiende Gebod –
Veel heerlijker om te gehoorzamen,
Dan “Verstoppertje Spelen” –
Of te dansen op Fluitmuziek –
Of de hele dag, achter een Bij aan –

Uw Dienaar, Meneer, zal zich uitputten –
De Dokter, zal niet komen –
De Wereld heeft genoeg – aan haar eigen –
Het Stof, zal uw Roem aantasten –

De Kou zal uw potdichte deur doordringen
Op ‘n Dag in Februari,
Maar zeg mijn schort de takken te brengen
Om uw Huisje gezellig te maken –

Dat ik die belofte mee mag nemen
Naar het Hemels Paradijs –
Om de Engelen Hebzucht te leren,
Die U, Meneer, eerst leerde – aan mij.

One need not be a chamber –
———to be Haunted –
One need not be a House –
The Brain has Corridors – surpassing
Material Place –

Far safer, of a Midnight Meeting
External Ghost
Than an interior Confronting –
That Cooler Host.

Far safer, through an Abbey – gallop,
The Stones a’chase –
Than moonless, one’s a’self encounter –
In lonesome Place –

Ourself – behind ourself – Concealed –
Should startle – most –
Assassin – hid in our Apartment –
Be Horror’s least –

The Prudent – carries a Revolver –
He bolts the Door –
O’erlooking a Superior Spectre –
More near –

F407/J670/1862

Je hoeft geen kamer te zijn –
———om Bespookt te worden –
Je hoeft geen Huis te zijn
De Hersenen hebben Gangen – die
Verder reiken dan de Materiële Ruimte –

Veel veiliger, om Midden in de nacht
Een externe Geest tegen te komen
Dan een innerlijke Confrontatie –
Met die Koudere Gast.

Veel veiliger, door een Klooster – te snellen,
Met Stenen die je opjagen –
Dan in het pikkedonker, jezelf tegenkomen –
Op een eenzame Plek –

Onszelf – achter ons zelf – Verborgen –
Dat moet ons ‘t meest beangstigen –
Een Moordenaar – verstopt in ons Huis –
Is het minst griezelig –

Wie Voorzichtig is – draagt een Revolver –
Doet de deur op slot –
En ziet een Superieur Spook over het hoofd –
Veel dichterbij –