A darting year – a pomp – a tear –
a waking on a morn
to find that what one waked for,
inhales the different dawn.
B/13 Februari 1859
Een hectisch jaar – van glitter – en tranen
wakker worden op een morgen
en ontdekken dat waar je bij waakte,
een andere dageraad inademt.
I would distil a cup –
and bear to all my friends,
drinking to her no more astir,
by beck, or burn, or moor!
FA13-8/J16/1859
Ik wil een glaasje distilleren –
en al mijn vrienden aanbieden,
en drinken op haar die niet meer beweegt
bij een beekje, bron, of heide!
A darting year – a pomp – a tear –
a waking on a morn
to find that what one waked for,
inhales the different dawn.
Fa13-6/L209/13 Februari 1859
Een flitsend – een festijn – een traan –
een wakker worden op een morgen
en ontdekken dat waar je bij ontwaakte,
een andere dageraad inademt.
I have a suitor in the skies –
a nobleman is he –
and this is all he ever says –
Pray “come unto me.”
To such a simple wooing
I do not reply –
Say? – Shall I say him yes – Ladie –
Say – shall I say him nay?
Fa13-7/L223/1859
Ik heb een vrijer in de hemel –
een edelman is hij –
en alles wat hij ooit zegt, is dit –
Bid “kom tot mij.”
Op zo’n simpele liefdesverklaring
Geef ik geen antwoord –
Zeg? – Moet ik ja tegen hem zeggen – Mevrouw –
Of – moet ik nee tegen hem zeggen?
“Mama” never forgets her birds,
Though in another tree –
She looks down just as often
And just as tenderly
As when her little mortal nest
With cunning care she wove –
If either of her “sparrows fall,”
She “notices,” above.
F130/J164/1860
“Mama” vergeet haar vogels nooit,
Ook al zitten ze in een andere boom –
Ze kijkt net zo vaak naar beneden
En net zo teder
Als toen ze haar sterfelijke nest
Met kundige zorg weefde –
Zou een van haar “mussen vallen,”
Ze “merkt” het, van omhoog.
Tho’ my destiny be Fustian –
Hers be damask fine –
Tho’ she wear a silver apron –
I, a less divine –
Still, my little Gypsy being
I would far prefer,
Still, my little sunburnt bosom
To her Rosier,
For, when Frosts, their punctual fingers
On her forehead lay,
You and I, and Dr. Holland,
Bloom Eternally!
Roses of a steadfast summer
In a steadfast land,
Where no Autumn lifts her pencil –
And no Reapers stand!
F131/J163/1860
Mijn lot mag dan van grove Katoen zijn –
Het hare van fijn damast –
Zij een zilveren schort dragen –
En ik, iets minder goddelijks –
Toch zou ik, mijn kleine Zigeunerbestaan
Veruit de voorkeur geven,
Toch, mijn kleine, zonverbrande boezem
Boven haar Roziger,
Want, als Vorst, zijn vingers stipt
Op haar voorhoofd legt,
Zullen Jij en ik, en Dr. Holland,
Eeuwig Bloeien!
Rozen van een standvastige zomer
In een standvastig land –
Waar geen Herfst haar penseel opheft –
En geen Magere Hein komt!