Emily Dickinson

Presentiment – is that long Shadow –
———on the Lawn –
Indicative that Suns go down –

The Notice to the startled Grass
That Darkness – is about to pass –

F487/J764/1862

Voorgevoel – is die lange Schaduw –
———op het Gazon –
Het Teken dat de Zon ondergaat –

De Aankondiging voor het geschrokken Gras
Dat de Duisternis – er aankomt –

My Faith is larger than the Hills –
So when the Hills decay –
My Faith must take the Purple Wheel
To show the Sun the way –

‘Tis first He steps opon the Vane –
And then – opon the Hill –
And then abroad the World He go
To do His Golden Will –

And if His Yellow feet should miss –
The Bird would not arise –
The Flowers would slumber on their Stems –
No Bells have Paradise –

How dare I, therefore, stint a faith
On which so vast depends –
Lest Firmament should fail for me –
The Rivet in the Bands

F489/J766/1862

Mijn Geloof is groter dan de Heuvels –
Dus als de Heuvels in verval raken –
Moet mijn Geloof het Paarse Wiel leiden
Om de Zon de weg te wijzen –

Eerst stapt Ze over de Windwijzer heen –
Dan – over de Heuvel –
En daarna gaat Zij de Wereld rond
Om haar Gouden Wil te doen –

Zouden Haar Gele Stappen haperen –
Dan zouden Vogels niet opvliegen –
Bloemen op hun Stengels sluimeren –
Het Hemels Paradijs geen Klokken hebben –

Hoe durf ik, daarom, beknibbelen op een geloof
Waar zo ontzaglijk veel van afhangt –
Dat het Firmament niet vanwege mij –
De Klinknagel in de Wielbanden laat begeven.

The World – feels Dusty
When We stop to Die –
We want the Dew – then –
Honors – taste dry –

Flags – vex a Dying face –
But the least Fan
Stirred by a friend’s Hand –
Cools – like the Rain –

Mine be the Ministry
When thy Thirst comes –
Dews of Thessaly, to fetch –
And Hybla Balms –

F491/J715/1862

De Wereld – voelt Stoffig
Wanneer We aan ons Einde komen –
Dauw verlangen we – dan –
Eerbetoon – smaakt droog –

Vlaggen – irriteren een Stervend gezicht –
Maar het kleinste Zuchtje
Aangewakkerd door de Hand van een vriend–
Brengt Verkoeling – als de Regen –

Mij zij de zorg
Wanneer jouw Dorst komt –
Om Thessaalse Dauw, te halen –
En Balsems van Hybla –

When I hoped – I recollect
Just the place I stood –
At a Window facing West –
Roughest Air – was good –

Not a Sleet could bite me –
Not a frost could cool –
Hope it was that kept me warm –
Not Merino shawl –

When I feared – I recollect
Just the Day it was –
Worlds were lying in the Sun –
Yet how Nature froze –

Icicles upon my soul
Prickled Blue and Cool –
Bird went praising everywhere –
Only Me – was still –

And the Day that I despaired –
This – if I forget
Nature will – that it be Night
After Sun has set –
Darkness intersect her face –
And put out her eye –
Nature hesitate – before
Memory and I –

F493/J768/1862

Toen ik hoop had – ik herinner me nog
Precies de plaats waar ik stond –
Bij een Raam op het Westen –
Waren de zwaarste Luchten – aangenaam –

Geen IJzel kon me aanvreten –
Geen vorst kon me vernikkelen –
Hoop was het wat mij warm hield –
Geen Merino Sjaal –

Toen ik angst had – ik herinner me nog
Precies de Dag dat het was –
Werelden lagen in de Zon¬ –
Maar hoe toch de Natuur bevroor –

IJspegels op mijn ziel
Prikten Blauw en Koud –
Overal zetten vogels hun lofzang in –
Alleen Ik – was stil –

En de Dag dat ik wanhopig was –
Mocht ik Die vergeten
Zal de Natuur vergeten – dat de Nacht volgt
Op het ondergaan van de Zon –
Duister haar gezicht doorkruist –
En haar ogen uitsteekt –
Moge de Natuur eerder aarzelen
Dan het Geheugen en ik –