Two Travellers perishing in Snow
The Forests as they froze
Together heard them strengthening
Each other with the words

That Heaven if Heaven, must contain
What Either left behind
And then the cheer too solemn grew
For language, and the wind

Long steps across the features took
That Love had touched the Morn
With reverential Hyacinth –
The taleless Days went on

Till Mystery impatient drew
And those They left behind
Led absent, were procured of Heaven

As Those first furnished, said –

F967/J933/1865

Twee reizigers kwamen om in de Sneeuw
Toen ze bevroren hoorden de Bossen
Hoe ze elkaar moed inspraken
Met de woorden

Dat de Hemel als die er is, moet herbergen
Wat Beiden achterlieten
En toen werd de opluchting te vroom
Voor woorden, en de Wind

Kwam in harde vlagen over de gezichten
Die Liefde ‘s Ochtends nog had aangeraakt
Met eerbiedwaardig Paars –
Sprakeloze Dagen volgden daarop

Tot het geduld van het Mysterie opraakte
En wie Zij achterlieten
Bij hun afwezigheid, de Hemel verkregen

Zoals Zij, die eerst gebracht waren, zeiden –

Escaping backward to perceive
The Sea upon our place –
Escaping forward, to confront
His glittering Embrace –

Retreating up, a Billow’s hight
Retreating blinded down
Our undermining feet to meet
Instructs to the Divine.

F969/J867/1865

Vluchten in het verleden om
De Zee te overzien waarin we leven –
Vluchten naar de toekomst, om
Haar briljante Omhelzing aan te gaan –

Je terugtrekken, op de top van een Golf
Je terugtrekken met een blinddoek om
Onze rebelse voeten tegemoet
Dat alles verwijst naar het Goddelijke.

Peace is a fiction of our Faith –
The Bells a Winter Night
Bearing the Neighbor out of Sound
That never did alight.

F971/J912/1865

Vrede is een verzinsel van ons Geloof –
De Klokken in een Winternacht
Zij dragen de Buurman voorbij het Geluid
En die is nooit aangekomen.