To One denied the drink
To tell what Water is
Would be acuter, would it not
Than letting Him surmise?
To lead Him to the Well
And let Him hear it drip
Remind Him, would it not, somewhat
Of His condemned lip?
F1058/J490/1865
Aan Wie drinken wordt onthouden
Verklappen wat Water is
Dat zou pijnlijker zijn, nietwaar
Dan Hem maar laten raden?
Hem bij de Bron brengen
En die laten horen druppen
Doet hem, zou het niet, een beetje denken
Aan Zijn verdoemde lip?
Uncertain lease – develops lustre
On Time
Uncertain Grasp, appreciation
Of Sum –
The shorter Fate – is oftener the chiefest
Because
Inheritors upon a tenure
Prize –
F1059/J857/1865
Onzekere Contractduur – geeft glans
Aan Tijd
Onzeker Gewin, waardering
Voor Geld –
Het korter Bestaan – is vaker het belangrijkste
Omdat
Erfgenamen een nalatenschap
Kunnen waarderen –
Noon – is the Hinge of Day –
Evening – the Tissue Door –
Morning – the East compelling the Sill
Till all the World is ajar –
F1060/J931/1865
Het Middaguur – is het Scharnier van de Dag –
De Avond – de Hordeur –
De Ochtend – het Oosten drukt op de Dorpel
Tot de hele Wereld op een kier staat –
This Chasm, Sweet, opon my life
I mention it to you,
When Sunrise through a fissure drop
The Day must follow too.
If we demur, its gaping sides
Disclose as ’twere a Tomb
Ourself am lying straight wherein
The Favorite of Doom.
When it has just contained a Life
Then, Darling, it will close
And yet so bolder every Day
So turbulent it grows
I’m tempted half to stitch it up
With a remaining Breath
I should not miss in yielding, though
To Him, it would be Death –
And so I bear it big about
My Burial – before
A Life quite ready to depart
Can harass me no more –
F1061/J858/1865
Deze Kloof, Liefje, in mijn leven
Ik wijs je erop dat,
Als het eerste Zonlicht door een spleet valt
Ook de Dag moet volgen.
Als we aarzelen, openen
Haar gapende kanten zich als een Graf
Waarin Wijzelf languit liggen:
De Lieveling van het Noodlot.
Zodra het een Leven bevat
Dan, Schat, zal ze sluiten
Maar elke Dag zo steiler
Zo heftiger wordt ze dat
Ik bijna in de verleiding kom haar dicht te naaien.
Met mijn laatste Adem
Ik zou het niet missen die te geven, hoewel
Voor Hem, zou het de Dood zijn –
Daarom draag ik haar groots mee tot bij
Mijn Begrafenis – voor
Een Leven dat helemaal klaar is om heen te gaan
Mij niet langer kan lastigvallen –
My best Acquaintances are those
With Whom I spoke no Word –
The Stars that stated come to Town
Esteemed Me never rude
Although to their Celestial Call
I failed to make reply –
My constant – reverential Face
Sufficient Courtesy.
F1062/J932/1865
Mijn beste Kennissen zijn zij
Met Wie ik geen Woord sprak –
De Sterren die steevast de Stad aandoen
Vonden Mij nooit onbeleefd
Hoewel ik op hun Hemelse Oproep
Vergat te antwoorden –
Mijn altijd – respectabel Gezicht
Welgemanierd genoeg.
The Sun and Moon must make their haste –
The Stars express around
For in the Zones of Paradise
The Lord alone is burned –
His Eye, it is the East and West –
The North and South when He
Do concentrate His Countenance
Like Glow Worms, flee away –
Oh Poor and Far –
Oh Hindered Eye
That hunted for the Day –
The Lord a Candle entertains
Entirely for Thee –
F1063/J871/1865
De Zon en de Maan moeten opschieten –
Om de Sterren overal te laten zien
Want in de Hemelstreken
Staat alleen de Heer in vlam –
Voor zijn Oog, is het dat Oost en West –
Noord en Zuiden wanneer Hij
Zijn Gelaat samenbundelt
Als Vuurvliegjes, wegvluchten –
Och Arm en Wazig –
Och Slecht Oog
Dat speurde naar het Daglicht –
De Heer onthaalt je met een Kaars
Helemaal voor Jou –
As the Starved Maelstrom
———laps the Navies
As the Vulture teazed
Forces the Broods in lonely Valleys
As the Tiger eased
By but a Crumb of Blood, fasts Scarlet
Till he meet a Man
Dainty adorned with Veins and Tissues
And partakes – his Tongue
Cooled by the Morsel for a moment
Grows a fiercer thing
Till he esteem his Dates and Cocoa
A Nutrition mean
I, of a finer Famine
Deem my Supper dry
For but a Berry of Domingo
And a Torrid Eye –
F1064/J872/1865
Zoals een Uitgehongerde Draaikolk
———Schepen opslurpt
Zoals een getergde Gier
In afgelegen Valleien Broedsel opjaagt
Zoals een Tijger opgelucht
Door slechts een Kruimel Bloed, vast
Tot hij een Man ontmoet
Verrukkelijk opgesierd met Aderen en Vlees
En dan toeslaat – Zijn tong
Even opgefrist door het Hapje
Wordt een wreder iets
Tot hij zijn Dadels en Cacao
Armzalige Voeding vindt
Ik, met een verfijnder honger
Vind mijn Avondmaal karig
Met slechts een Bes uit St Domingo
En een Gretig Oog –