Uncategorized – Pagina 180

Step lightly on this narrow spot

Step lightly on this narrow spot –
The broadest Land that grows
Is not so ample as the Breast
These Emerald Seams enclose.

Step lofty,
———for this name be told
As far as Cannon dwell
Or Flag subsist or Fame export
Her deathless syllable.

F1227/J1183/1871

Stap luchtig op dit smalle plekje –
Het ruimste Land dat er bestaat
Is nog niet zo riant als de Borst
Die deze Smaragdgroene Zomen omsluiten.

Stap waardig,
———want deze naam moet genoemd worden
Zo ver als Kanonnen huizen
Vlaggen reiken of Roem
Zijn onsterfelijke lettergreep uitdraagt.

Bij de eerste publicatie in 1891 kreeg het gedicht de titel “Epitaph” (Grafschrift). Mogelijk een eerbetoon aan een gesneuvelde soldaat.
Varianten:
– voor “Breast” (regel 3): “Heart” (Hart);
– voor regel 7-8:
“Or Fame Erect” (Of Roem)
her siteless Citadel” (zijn hemelse Citadel opricht).

I cannot want it more

I cannot want it more –
I cannot want it less –
My Human Nature’s fullest force
Expends itself on this.

And yet it nothing is
To him who easy owns –
Is Worth itself or Distance –
He fathoms who obtains.

F1228/J1301/1871

Meer willen kan ik het niet –
Minder willen kan ik het niet –
De volle kracht van mijn Menszijn
Wijdt zich hieraan.

En toch stelt het niets voor
Voor wie het zonder moeite bezit –
Is het de Waarde zelf of is het de Afstand
Bepaalt degene die het verkrijgt.

The Days that we can spare

The Days that we can spare
Are those a Function die
Or Friend Or Nature – stranded then
In our Economy

Our Estimates a Scheme –
Our Ultimates a Sham –
We let go all of Time without
Arithmetic of him –

F1229/J1184/1871

De Dagen die we kunnen missen
Zijn die waarop een Functie wegvalt
Of een Vriend Of de Natuur – dan
Lopen we vast in onze Bezigheden

Onze Ramingen blijven slechts Plannen –
Onze Uiteindelijke Doelen een Illusie –
We laten alle Tijd verstrijken zonder
De uren te Tellen –

Variant voor regel 6 en 7:
“Our Estimates Forsook” (Onze Ramingen laten we los)
“Our Affluence a Whim” (Onze Rijkdom een Fantasie).

‘Twas fighting for his Life he was

‘Twas fighting for his Life he was –
That sort accomplish well –
The Ordnance of Vitality
Is frugal of it’s Ball.

It aims once – kills once –
———————-conquers once –
There is no second War
In that Campaign inscrutable
Of the Interior.

F1230/J1188/1871

Vechten voor zijn Leven moest hij –
Zoiets moet goed uitgevoerd worden –
Het Arsenaal van Vitaliteit
Is zuinig met zijn Kogels.

Het richt één keer – doodt één keer –
———————-zegeviert één keer –
Oorlog komt er geen tweede keer
In die ondoorgrondelijke Campagne
Van het Binnenste.

Frigid and sweet Her parting Face

Frigid and sweet Her parting Face –
Frigid and fleet my Feet –
Alien and vain whatever Clime
Acrid whatever Fate –

Given to me without the Suit
Riches and Name and Realm –
Who was She to withold from me
Penury and Home?

F1231/J1318/1871

IJzig en lief Haar Gezicht bij het afscheid –
IJzig en gehaast mijn Stappen –
Vreemd leeg hoe de Sfeer ook is
Bitter hoe het Lot ook bestemt –

Mij heeft ze zonder Aanzoek geschonken
Rijkdom, een Naam en een Koninkrijk –
Wie was Zij dat ze mij ontzegde
Matigheid en een Thuis?

“Her” – waarschijnlijk wordt Susan Dickinson bedoeld die niet voor Emily Dickinson kiest, maar trouwt met haar broer.
“Penury”: schaarste, armoede, gebrek, (figuurlijk) nederigheid. Het kan slaan op het weelderige leven dat Susan Dickinson leidt, terwijl Emily Dickinson bescheiden blijft.
Variant voor “Penury” (regel 8): “Hemisphere” (Sterrenhemel).

An honest Tear

An honest Tear
Is durabler than Bronze –
This Cenotaph
May each that dies –

Reared by itself –
No Deputy suffice –
Gratitude bears
When Obelisk decays

F1232/J1192/1871

Een echte Traan
Is duurzamer dan een Bronzen –
Dit Grafteken
Mag ieder die sterft –

Zelf oprichten –
Niets kan het vervangen –
Dankbaarheid houdt stand
Als de Obelisk uit elkaar valt

“Cenotaph”: grafmonument voor een gestorvene die elders begraven ligt.
“Gratitude” – tranen van dankbaarheid?
Mogelijk vereenzelvigt Emily Dickinson zich met Horatius die van zijn gedichten zegt: “Ik heb een monument opgericht dat duurzamer is dan brons”.

I should not dare to be so sad

I should not dare to be so sad
So many Years again –
A Load is first impossible
When we have put it down –

The Superhuman then withdraws
And we who never saw
The Giant at the other side
Begin to perish now.

F1233/J1197/1871

Ik zou niet durven zo verdrietig te zijn
Voor weer zoveel Jaren –
Een Last wordt pas ondraaglijk
Als we hem hebben afgelegd –

Dan stapt het Bovenmenselijke opzij
En wij die nooit
De Reus aan gene zijde zagen
Beginnen nu leven te verliezen.

“The Superhuman”- de bovenmenselijke kracht waardoor we de grote last konden dragen.

Emily Dickinson

Gedichten

Categorie archieven: Uncategorized