Categorie archieven: Uncategorized

Show me Eternity

Emily Dickinson

Show me Eternity,
——–and I will show you Memory –
Both in one package lain
And lifted back again –

Be Sue, while I am Emily –
Be next, what you have ever been,
——–Infinity –

F1658/1884

Laat me Eeuwigheid zien,
——–en ik laat je Herinneringen zien –
Beide in één pakket gestopt
En weer teruggestuurd –

Wees Sue, terwijl ik Emily ben –
Wees daarnaast, wat je ooit bent geweest,
——–Oneindigheid –

Gestuurd in een brief aan Susan Dickinson, haar harstvriendin.

I held it so tight that I lost it

Emily Dickinson

I held it so tight that I lost it
Said the Child of the Butterfly
Of many a vaster Capture
That is the Elegy –

F1659/1884

Ik hield hem zo stevig vast dat ik hem verloor
Zei het Kind met de Vlinder
Van een veel grotere Vangst
Is dat de Klaagzang –

But that defeated accent

Emily Dickinson

But that defeated accent
is louder now than him
Eternity may imitate
The Affluence of time

F1660/1884

Maar dat verslagen accent
klinkt nu luider dan hijzelf
De Eeuwigheid imiteert wel
De Rijkdom van die tijd

Waarschijnlijk een fragment van een langer gedicht. Met nog een reeks aan varianten, maar de betekenis blijft raadselachtig.

Not Sickness stains the Brave

Emily Dickinson

Not Sickness stains the Brave,
Nor any Dart,
Nor Doubt of Scene to come,
But an adjourning Heart –

F1661/J1613/1884

Ziekte besmeurt de Dapperen niet,
Noch een Pijl,
Noch Twijfel aan wat gaat Gebeuren,
Maar een Hart dat aarzelt –

Het gedicht wordt ingeleid met een tekst over de doden van de slag bij Thermopylae. Daar werden in 480 v. Chr. de Spartanen verslagen. Op de gedenksteen stond: “Vreemdeling, ga de mensen van Sparta vertellen dat wij hier liggen, na hun opdracht te hebben uitgevoerd.”

The going from a world we know

Emily Dickinson

The going from a world we know
To one a wonder still
Is like the child’s adversity
Whose vista is a hill,
Behind the hill is sorcery
And everything unknown,
But will the secret compensate
For climbing it alone?

F1662/J1603/1884

Weggaan uit een wereld die we kennen
Naar een die nog een wonder is
Lijkt op de angst van een kind
Dat kijkt naar een heuvel
Waarachter toverij is
En alles onbekend,
Maar zal het geheim opwegen
Tegen de eenzame klim?

Upon his Saddle sprung a Bird

Emily Dickinson

Upon his Saddle sprung a Bird
And crossed a thousand Trees
Before a Fence without a Fare
His Fantasy did please
And then he lifted up his Throat
And squandered such a Note
A Universe that overheard
Is stricken by it yet –

F1663/J1600/1884

Een Vogel sprong in het Zadel
En doorkruiste duizend Bomen
Voordat een gratis Hek
Zijn fantasie blij maakte
En toen zette hij een Keel op
En joeg er zo’n Noot door
Het Universum dat haar opving
Wordt er nog steeds door geteisterd –

Variant voor regel 7 en 8:
“A Universe’s utter Art (De ultieme Kunst van het Universum)
Could not it imitatie (Kon het niet nadoen)”.

In other Motes

Emily Dickinson

In other Motes,
Of other Myths
Your requisition be.
The Prism never held the Hues,
It only heard them play –

F1664/J1602/1884

Tot andere Lichtdeeltjes,
Van andere Mythen
Moge jouw verlangen zich richten.
Het Prisma hield Kleuren nooit vast,
Het had alleen aandacht voor hun spel –

Het gedicht is het slot van een brief aan Helen Hunt Jackson, voorafgegaan door: “De zomer is groots en intens geweest, en een nog intensere herfst is slechts de gloed die samenvalt met het sluimerende licht van de zomer.” Dan volgt een losse regel: “Pursueing you in your transitions” (Jou volgend in je veranderingen). Deze regel wordt ook wel als het eerste vers van het gedicht beschouwd.