I cautious, scanned my little life –
I winnowed what would fade
From what would last till Heads like mine
Should be a–dreaming laid.

I put the latter in a Barn –
The former, blew away.
I went one winter morning
And lo – my priceless Hay

Was not upon the “Scaffold” –
Was not upon the “Beam” –
And from a thriving Farmer –
A Cynic, I became.

Whether a Thief did it –
Whether it was the wind –
Whether Deity’s guiltless –
My business is, to find!

So I begin to ransack!
How is it Hearts, with Thee?
Art thou within the little Barn
Love provided Thee?

F175/J178/1860

Voorzichtig, overzag ik mijn kleine leven –
Ik schiftte de vluchtige dingen
Van wat zou blijven tot Hoofden als het mijne
Ter ruste worden gelegd.

Ik stopte het laatste in een Schuur –
Het eerstgenoemde, blies ik weg.
Op een winterochtend ging ik erheen
En zie – mijn kostbaar Hooi

Lag niet op de “Hooizolder” –
Lag niet op de “Balken” –
En van een welvarende Boer –
Werd ik, een Cynicus.

Of het nu een Dief heeft gedaan –
Of het de wind was –
Of God er onschuldig aan is –
Mijn taak is, om erachter te komen.

Dus ga ik alles overhoophalen.
Hoe gaat het Harten, met U?
Bent u in het Schuurtje
Dat Liefde U heeft aangeboden?

As if some little Arctic flower
Upon the polar hem –
Went wandering down the Latitudes
Until it puzzled came
To continents of summer –
To firmaments of sun –
To strange, bright crowds of flowers –
And birds, of foreign tongue!
I say, As if this little flower
To Eden, wandered in –
What then? Why nothing,
Only, your inference therefrom!

F177/J180/1860

Alsof een ijsbloempje
Vanaf de rand van de Noordpool –
Ging zwerven langs de Breedtegraden
Tot het perplex aankwam
Bij zomerse continenten –
Bij zonnige firmamenten –
Bij vreemde, stralende bloemenmassa’s –
En vogels, met vreemde talen!
Voor mij is het, Alsof deze kleine bloem
De hof van Eden binnen zwierf –
En wat dan nog? Niets toch,
Alleen, jouw conclusie hiervan!

If the foolish, call them “flowers” –
Need the wiser, tell?
If the Savants “Classify” them
It is just as well!

Those who read the “Revelations”
Must not criticize
Those who read the same Edition –
With beclouded Eyes!

Could we stand with that Old “Moses” –
“Canaan” denied –
Scan like him, the stately landscape
On the other side –

Doubtless, we should deem superfluous
Many Sciences,
Not pursued by learned Angels
In scholastic skies!

Low amid that glad Belles lettres
Grant that we may stand,
Stars, amid profound Galaxies –
At that grand “Right hand”!

F179/J168/1860

Als dwazen, ze “bloemen” noemen –
Wat hebben wijzen dan nog, te zeggen?
Als Geleerden ze “Classificeren”
Het is allemaal prima!

Zij die de “Openbaringen” lezen
Moeten geen kritiek leveren.
Op wie dezelfde Uitgave lezen –
Met vertroebeld Zicht.

Konden wij naast die Oude “Mozes” staan –
“Kanaän” was hem ontzegd –
En als hij, het imposante landschap verkennen
Aan de overzijde –

Zonder twijfel, zouden we
Vele Wetenschappen overbodig vinden
Niet nagejaagd door geleerde Engelen
In scholastieke hemelen!

Laat ons hier beneden blijven
Tussen die blije Belletterie,
Als Sterren, tussen diepe Sterrenstelsels –
Dichtbij die verheven “Rechterhand”!

A Wounded Deer – leaps highest –
I’ve heard the Hunter tell –
‘T is but the ecstasy of death –
And then the Brake is still!

The smitten Rock that gushes!
The trampled Steel that springs!
A Cheek is always redder
Just where the Hectic stings!

Mirth is the mail of Anguish –
In which it cautions Arm,
Lest Anybody spy the blood
And “You’re hurt” exclaim!

F181/J165/1860

Een Gewond Hert – springt het hoogst –
Heb Ik Jagers horen zeggen –
Het is gewoon de extase van de dood –
En dan is het Kreupelhout stil!

De geslagen Rots die sproeit!
Het betrapte Staal dat dichtklapt!
Een Wang is altijd roder
Precies waar de Koorts prikt!

Hilariteit is het schild tegen Angst –
Waarmee het zich waakzaam bewapent
Opdat Niemand het bloed bespeurt
En roept “Je bent gewond”!