Categorie archieven: Uncategorized

Victory comes late

Emily Dickinson

Victory comes late –
And is held low to freezing lips –
Too rapt with frost
To take it –
How sweet it would have tasted –
Just a Drop –
Was God so economical?
His Table’s spread too high for Us –
Unless We dine on tiptoe –
Crumbs – fit such little mouths –
Cherries – suit Robins –
The Eagle’s Golden Breakfast strangles – Them –
God keep His Oath to Sparrows –
Who of little Love –
———know how to starve –

F195/J690/1861

De Victorie komt laat –
En is gebracht naar ijskoude lippen –
Te bevroren door de vorst
Om haar te smaken –
Hoe zoet zou ze hebben gesmaakt –
Een Druppel maar –
Was God zo zuinig?
Zijn Tafel wordt te hoog gedekt voor Ons –
Tenzij Wij op onze tenen dineren –
Kruimels – passen in die kleine monden –
Kersen – zijn goed voor Roodborstjes –
Adelaars Gouden Ontbijt verstikt – Hen –
Dat God Zijn Belofte houdt aan de Mussen –
Die weten wat het is om honger te lijden –
———voor een beetje Liefde –

Dit gedicht is geschreven in de tijd van de bloedige Amerikaanse Burgeroorlog (1861–1865). Naar schatting vielen er 618.000 doden en 500.00 gewonden. De laatste twee regels geven een sneer aan de Eed van God. Emily Dickinson verwijst daarbij naar het evangelie van Mattheüs. Jezus zegt daarin dat de hemelse Vader de mussen, de geringste onder de vogels, blijft voeden. Gods eed belemmert niet dat ze verhongeren.
Varianten:
– voor “take” (regel 4): “mind” (voor de geest te halen);
– voor “high for Us” (regel 8): “high” (hoog);
– voor “Unless” (regel 9): “Except” (Behalve als);
– voor “strangles” (regel 12): “dazzles” (verblindt);
– voor “Oath” (regel 13): “vow” (belofte).

I’ll send the feather from my Hat!

Emily Dickinson

I’ll send the feather from my Hat!
Who knows – but at the sight of that
My Sovreign will relent?
As trinket – worn
———by faded Child –
Confronting eyes long –
———comforted –
Blisters the Adamant!

F196/J687/1861

Ik stuur de veer van mijn Hoed!
Wie weet of – als hij dat ziet
Mijn Vorst zich laat vermurwen?
Zoals een sieraadje – gedragen
———door een gestorven Kind –
En waar je lang naar kijkt –
———troost heeft geboden –
Adamant doet verweren!

“Adamant”: een mythisch materiaal. Extreem stevig, harder dan diamant, sterker dan staal.
Emily Dickinson stuurt het gedicht naar Samule Bowles. In de hoop dat zijn hardheid (adamant) misschien gebroken wordt door de veer van haar hoed.

Jesus! thy Crucifix

Emily Dickinson

Jesus! thy Crucifix
Enable thee to guess
The smaller size!

Jesus! thy second face
Mind thee in Paradise
Of our’s!

F197/J225/1861

Jezus! Laat uw Kruis
Alsjeblieft begrip opbrengen voor
De kleinere maat!

Jezus! Laat uw hemelse aanschijn
Alsjeblieft in de Hemel* U herinneren
Aan het onze!

“Second face”: waarschijnlijk het hemelse voorkomen, als het aardse gezicht het eerste is.
Het gedicht vormt de conclusie in een brief aan Samuel Bowles: “Lieve m. Bowles. We vertelden u dat we nooit hebben leren bidden – maar onze boezem vol sproeten draagt zijn vrienden – op zijn eigen manier – naar een eenvoudiger hemel – en menigmaal – laten wij daar hun pijn bij de Maagd Maria”.

Teach Him – When He makes the names

Emily Dickinson

Teach Him – When He makes the names –
Such an one – to say –
On his babbling – Berry – lips –
As should sound – to me –
Were my Ear – as near his nest –
As my thought – today –
As should sound –
“Forbid us not” –
Some like “Emily.”

F198/J227/1861

Leer Hem – Wanneer hij namen gaat geven –
Vooral deze – uitspreken –
Met zijn brabbelende – Bessen – lippen –
Het zou – voor mij – klinken –
Was mijn Oor – zo dicht bij zijn nest –
Als mijn gedachten – vandaag –
Het zou klinken als –
“Houd ons niet tegen” –
Zoiets als “Emily.”

“Forbid us not” – misschien heeft Emily Dickinson de woorden van Jezus in gedachten: “‘Laat de kinderen bij Me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij” (Lucas 18,16). Misschien wordt het net zo’n rebel als Emily Dickinson zelf?.
Het gedicht werd kort na de geboorte van Charles Allen Bowles naar haar moeder Mary Bowles gestuurd. Met potlood was erboven “Baby” geschreven.

Tho’ I get home how late – how late

Emily Dickinson

Tho’ I get home how late – how late –
So I get home – ’twill compensate –
Better will be the Ecstasy
That they have done expecting me –
When Night – descending – dumb – and dark –
They hear my unexpected knock –
Transporting must the moment be –
Brewed from decades of Agony!

To think just how the fire will burn –
Just how long-cheated eyes will turn –
To wonder what myself will say,
And what itself, will say to me –
Beguiles the Centuries of way!

F199/J207/1861

Hoe laat ik toch thuiskom – hoe laat ook –
Als ik maar thuiskom – dat maakt het goed –
De Opwinding zal groter zijn
Als ze me niet meer verwacht hebben –
Als de Nacht – zwijgend – en donker – valt –
En ze mijn onverwachte aankloppen horen –
Opwindend moet het moment zijn –
Angst in tientallen jaren opgebouwd!

Me voorstellen hoe het vuur gaat branden –
Hoe lang verblinde ogen zullen omkijken –
Me verwonderen over wat ik zal zeggen,
En wat hij, tegen mij zal zeggen –
Dat verdrijft de lange Tijd onderweg!

“Decades” – suggereert dat het om een thuiskomen gaat over de dood heen. Emily Dickinson neemt bewust afstand van de kerkelijke gemeenschap en legt als enige in haar familie niet de christelijke doopbelofte af. Wat zullen die zeggen als ze thuiskomt in de hemel en wat zal God zeggen?

The Rose did caper on her cheek

Emily Dickinson

The Rose did caper on her cheek –
Her Bodice rose and fell –
Her pretty speech – like drunken men –
Did stagger pitiful –

Her fingers fumbled at her work –
Her needle would not go –
What ailed so smart a little Maid –
It puzzled me to know –

Till opposite – I spied a cheek
That bore another Rose –
Just opposite – Another speech
That like the Drunkard goes –

A Vest that like her Bodice, danced –
To the immortal tune –
Till those two troubled – little Clocks
Ticked softly into one.

F200/J208/1861

De Roos sprong van vreugde over haar wang –
Haar Topje ging op en neer –
Haar schattige stem – als bij een zatlap –
Begon hopeloos te haperen –

Haar vingers friemelden aan haar werk –
Haar naald wilde niet verder –
Wat scheelde zo’n slimme, kleine Meid –
Ik wilde het graag weten –

Tot tegenover haar – ik een wang ontdekte
Met nog een Roos –
En precies tegenover haar – Nog een stem
Of er een Dronkaard loopt –

Een Hemd dat net als haar Topje, danste –
Op onsterfelijke muziek –
Tot deze twee nerveuze – Klokjes
Zachtjes klopten als één.

“Clock”: klok, uurwerk, maar ook hartslag, hart
Emily Dickinson gebruikt makkelijk de namen van bloemen om kleuren te beschrijven. Het gaat hier om de rode blos op twee wangen.

With thee, in the Desert

Emily Dickinson

With thee, in the Desert –
With thee in the thirst –
With thee in the Tamarind wood –
Leopard breathes – at last!

F201/J209/1861

Met jou, in de Woestijn –
Met jou smachten –
Met jou in het Tamarindebos –
Krijgt Luipaard lucht – eindelijk!