Emily Dickinson

Many a phrase has the English language –
I have heard but one –
Low as the laughter of the Cricket,
Loud, as the Thunder’s Tongue –

Murmuring, like old Caspian Choirs,
When the Tide’s a’ lull –
Saying itself in new infection –
Like a Whippoorwill –

Breaking in bright Orthography
On my simple sleep –
Thundering its Prospective –
Till I stir, and weep –

Not for the Sorrow, done me –
But the push of Joy –
Say it again, Saxon!
Hush – Only to me!

F333/J276/1862

De Engelse taal kent vele uitdrukkingen –
Ik heb er maar één gehoord –
Zacht als het lachen van de Krekel,
Luid, als de Stem van de Donder –

Ze fluistert, als oude Kaspische Koralen,
Wanneer het Tij tot rust komt –
Zichzelf uitdrukt met nieuwe verbuigingen –
Als een Nachtzwaluw –

Met haar heldere Spelling breekt zij in
Op mijn simpele slaap –
Dondert haar Vergezichten –
Tot ik huilend waker word –

Niet om het Leed, mij aangedaan –
Maar om het zetje van Blijdschap –
Zeg het nog eens, Saks!
Zachtjes – Alleen tegen mij!

Her smile was shaped like other smiles –
The Dimples ran along –
And still it hurt you, as some Bird
Did hoist herself, to sing,
Then recollect a Ball, she got –
And hold upon the Twig,
Convulsive, while the Music crashed –
Like Beads – among the Bog –

A happy lip – breaks sudden –
It doesn’t state you how
It contemplated – smiling –
Just consummated – now –
But this one, wears it’s merriment
So patient – like a pain –
Fresh gilded – to elude the eyes
Unqualified, to scan –

F335/J514 en J353/1862

Haar glimlach had dezelfde vorm als andere –
De Kuiltjes liepen door –
En toch deed het je pijn, alsof ‘n Vogel
Zich verheft, om te gaan zingen,
Bedenk dan dat hij een Kogel kreeg –
En hij zich vasthield aan een Takje,
Stuiptrekkend, terwijl de Muziek brak –
Zoals Kralen – midden in de Modder –

Een gelukkige lip – breekt ineens open –
Het vertelt je niet waar
Ze aan dacht – bij die glimlach –
Nu – nog maar net gedeeld –
Maar die van haar draagt haar vrolijkheid
Zo geduldig – als pijn –
Stralend verguld – om ogen te ontwijken
Niet in staat, elkaar aan te kijken –

Of nearness to her sundered Things
The Soul has special times –
When Dimness – looks the Oddity –
Distinctness – easy – seems –

The Shapes we buried,
———dwell about,
Familiar, in the Rooms –
Untarnished by the Sepulchre,
The Mouldering Playmate comes –

In just the Jacket that he wore –
Long buttoned in the Mold
Since we – old mornings,
———Children – played –
Divided – by a world –

The Grave yields back her Robberies –
The Years, our pilfered Things –
Bright Knots of Apparitions
Salute us, with their wings –

As we – it were – that perished –
Themself – had just remained
———till we rejoin them –
And ’twas they, and not ourself
That mourned.

F337/J607/1862

Nabijheid tot Dingen waarvan ze gescheiden is
Daar heeft de Ziel speciale momenten voor –
Wanneer de Schemer – iets Vreemds ziet –
Lijkt het – beter – te onderscheiden –

Figuren die we hebben begraven,
———blijven rondhangen,
Als vertrouwd, in de Kamer –
Niet aangetast door het Graf,
De Vermolmde Speelkameraad komt –

Met precies de Jas die hij droeg –
Met lange rijen knopen, vol Modder
Zoals wij – als kinderen, in vroeger dagen –
———als kinderen – speelden –
Gescheiden – door een Wereld –

Het Graf geeft terug wat het Gestolen heeft –
De Jaren, Alles wat van ons is afgenomen –
Schitterende Patronen van Verschijningen
Begroeten ons, met hun vleugels –

Alsof wij – het waren – die omkwamen –
Zij – waren gewoon gebleven
———tot we weer bij hen komen –
En zij waren het, en niet wij
Die rouwden.

I like a look of Agony,
Because I know it’s true –
Men do not sham Convulsion,
Nor simulate, a Throe –

The Eyes glaze once – and that is Death –
Impossible to feign
The Beads upon the Forehead
By homely Anguish strung.

F339/J241/1862

Ik hou van Doodsangst in de ogen,
Omdat ik besef dat het echt is –
Stuiptrekkingen speel je niet,
Je kunt geen Doodsstrijd nabootsen –

Ogen worden een keer glazig – dat is Dood –
Onmogelijk te veinzen
De Zweetkraaltjes op het Voorhoofd
Aaneengeregen door dagelijkse Angst.